Ocena brak

Zaawansowane zabiegi ratujące życie (P-ALS)

Autor /reva Dodano /24.06.2014

Poza omówionymi powyżej podstawowymi zabiegami resuseytacyjnymi u dzieci (P-BLS), wytyczne EEC szczegółowo opisują zaawansowane zabiegi resuscytacyjne u dzieci (P-ALS -paediatric aduanced life support) oraz resuscytację dziecka po urodzeniu. Materiały te w języku polskim dostępne są na stronie internetowej7 i w formie książkowej (patrz literatura dodatkowa). W tym podręczniku zostaną one omówione syntetycznie, z naciskiem na aspekty ważne w pracy fachowego personelu pielęgniarskiego. Szczegółowe omówienie zasad P-ALS wykracza poza ramy tego opracowania; ogólne zasady postępowania przedstawiono jedynie w formie algorytmu (Rycina 18.3).

Nadal obowiązuje, od dawna nauczany, opisany w P-BLS schemat ABC postępowania ratowniczego. W trakcie nauki i szkoleń (ćwiczeń np. z użyciem manekinów) należy dążyć do jego utrwalenia tak, aby myśleć i działać według schematu ABC na wszystkich etapach: oceny sytuacji - decyzji - działania -szczegółów postępowania. Schemat wymusza postępowanie logiczne, konsekwentne, a przede wszystkim redukuje możliwość pominięcia przez ratownika działającego w warunkach dużego stresu ważnych etapów resuscytacji.

Wentylacja za pomocą worka samorozprężalnego wymaga użycia maski dopasowanej do twarzy dziecka i jej umiejętnego (szczelnego) trzymania z jednoczesnym utrzymywaniem drożności dróg oddechowych. Zgodnie z obecnie obowiązującymi standardami każda osoba z wykształceniem medycznym pracująca z dziećmi, powinna umieć prowadzić skuteczną wentylację z użyciem maski i worka samorozprężalnego. Ułatwieniem w utrzymaniu drożności dróg oddechowych może być użycie odpowiednio wyprofilowanej, dopasowanej do wieku ratowanego sztywnej rurki z tworzywa (ustno-gardłowej), która przytrzymuje język i zapobiega jego opadaniu na tylną ścianę gardła - pod warunkiem prawidłowego umiejscowienia i stosowania typowych czynności udrażniających drogi oddechowe. Praktycznie - może być stosowana jedynie

11 dziecka ze zniesionymi odruchami obronnymi z tylnej ściany gardła (nieprzytomnego). Alternatywnym rozwiązaniem może być zakładana przez nos rurka nosowo-gardłowa, której wylot znajduje się nad wejściem do krtani. Nie powinno się jej stosować u pacjentów ze złamaniem podstawy czaszki ani z zaburzeniami krzepnięcia. Oba rodzaje rurek użyte nieprawidłowo mogą nasilić niedrożność dróg oddechowych.

Maska krtaniowa to rurka ze złączem umożliwiającym podłączenie worka samorozprężalnego, która posiada odpowiednio wyprofilowany mankiet uszczelniający stabilizujący otwór rurki nad wejściem do krtani. Umożliwia prowadzenie sztucznego oddychania metodą IPPV (intermittent posiłive pressure ventilation - z wytworzeniem przerywanego nadciśnienia w drogach oddechowych). Jej użycie wymaga jednak dużego doświadczenia w doborze rozmiaru i technice zakładania.

Wszystkie przedstawione metody nie rozdzielają w sposób pewny dróg oddechowych i drogi pokarmowej (przełyku), a zatem nie znoszą niebezpieczeństwa rozdęcia żołądka ani ryzyka aspiracji do dróg oddechowych śliny, wymiocin lub krwi. Nie gwarantują też łatwej i pewnej wentylacji pacjenta. Dopiero zastosowanie intubacji rozwiązuje te problemy.

Intubacja dotchawicza polega na wprowadzeniu pod kontrolą wzroku rurki intubacyjnej przez krtań do tchawicy. W warunkach resuscytacji preferowana jest intubacja ustno-tchawicza (szybsza i łatwiejsza od nosowo-tchawi-czej). Do wykonania intubacji - poza umiejętnościami - konieczne jest posiadanie laryngoskopu z łopatką (łyżką) dopasowaną do rozmiarów ratowanego dziecka i odpowiedniej rurki intubacyjnej. Rurki intubacyjne mają oznaczenia zgodnie ze swoją średnicą wewnętrzną (ID -internat diameter) podaną w milimetrach (od 2,0 dla wcześniaków do 8,0 dla dorosłego); rurki o rozmiarach powyżej 4,0 mm mogą być wyposażone w napełniany powietrzem mankiet uszczelniający rurkę w tchawicy. W przypadku noworodków zazwyczaj stosuje się rurki 2,5-3,5 mm (w doborze rozmiaru pomocna może być zasada: ID = tydzień ciąży/10); dla niemowląt: 4,0-4,5 mm; dla dzieci powyżej 1. roku życia zgodnie z regułą: ID = [(wiek w latach/4) + 4]. Przy intubacji może być konieczne użycie leków sedatywnych i zwiotczających. Intubacja powinna być poprzedzona dobrym natlenieniem ratowanego. Po intubacji i umocowaniu rurki konieczne jest staranne sprawdzenie prawidłowości jej położenia w tchawicy przez: ocenę ruchów klatki piersiowej, osłuchanie szmerów oddechowych, ocenę kapnograficzną (tzn. badanie stężenia końcowo wydechowego dwutlenku węgła = ETC02), wykonanie zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej (koniec rurki powinien znajdować się w tchawicy na wysokości 2.-3. kręgu piersiowego).

U pacjenta zaintubowanego kontynuuje się wentylację (jeśli to możliwe 100% tlenem) z częstością 12-20 oddechów/minutę i (jeśli sytuacja tego wymaga) prowadzi się uciskanie klatki piersiowej (zewnętrzny masaż serca) bez przerw na wentylację.

 

Podobne prace

Do góry