Ocena brak

XX WIEK - Zmierzch partytury?

Autor /Halszka Dodano /04.04.2013

Nowe propozycje w zakresie brzmień wykorzystywanych w muzyce spo­wodowały konieczność wprowadzenia nowej notacji. Innowacje w zakre­sie notacji muzycznej rozwinęły się w dwóch kierunkach:

— do partytury wprowadzono wiele nowych określeń słownych i zna­ków graficznych, odnoszących się najczęściej do — oczekiwanych przez kompozytora — sposobów artykulacyjnych i zjawisk agogiczno-rytmicz-nych;

— w miejsce tradycyjnych znaków notacji muzycznej zaczęto stoso­wać całkowicie nowe formy zapisu.

Wiele utworów współczesnych jako formę notacji parametrów dźwię­ków przyjmuje rysunek, zestaw symboli matematycznych, diagramy liczbowe, wydruk komputerowy, rebus, skomplikowane prekompozycyjne schematy itp. Mnogość sposobów i niejednoznaczność zapisu utworu muzycznego jest poważnym utrudnieniem dla wykonawców, którzy często w obawie przed złą interpretacją utworu rezygnują z próby jego odczy­tania. Utrudnia to rozpowszechnianie wielu utworów współczesnych, nawet bowiem obszerne legendy i komentarze kompozytorów okazują się czasem dla wielu wykonawców niewystarczające. Dotychczas nie udało się utworzyć jednolitego katalogu nowych oznaczeń stosowanych w muzyce współczesnej. Jednym z bezpośrednich powodów jest niechęć kompozytorów do podporządkowywania się ustalonym normom i dążenie do wprowadzania indywidualnego sposobu notacji. Czasami jest to wa­riant zapisu już stosowanego, ale zdarzają się też próby radykalnych zmian w notacji. Dodatkowym utrudnieniem bywa również podawanie określeń wykonawczych i uwag czysto interpretacyjnych w językach lokalnych, co wskutek barier językowych czyni zapis muzyczny jeszcze bardziej enigmatycznym.

W twórczości kompozytorów XX wieku notacja muzyczna pełni różne funkcje — może być przekaźnikiem wyobrażonych wizji brzmieniowych lub też rezultatem prekompozycyjnych, abstrakcyjnych relacji — szkicem rezultatów dźwiękowych.

Podobne prace

Do góry