Ocena brak

WZROST DROBNOUSTROJÓW NA PODŁOŻACH - Wzrost liczebności całej populacji

Autor /Otomar444 Dodano /20.08.2013

Wzrost populacji jest funkcją rozmnażania się pojedynczych osobników w czasie. Bakterie po przeszczepieniu na nowe, odpowiednie dla nich podłoże agarowe, są zdolne do wytworzenia w stosunkowo krótkim czasie (24-48 godzin) liczebnej populacji. Populację taką nazywamy hodowlą lub kulturą. Jeśli populację tworzy tylko jeden gatunek bakterii, to hodowlę taką nazywamy „czystą kulturą”.

Rozwój populacji bakterii przebiega w kilku fazach:

  • Faza zastoju – przygotowawcza (lag faza). Po przeszczepieniu bakterii na nowe podłoże początkowo nie obserwujemy rozmnażania, lecz wzrost wielkości komórek. Bakterie charakteryzuje mała aktywność metaboliczna, duża odporność, przystosowywanie się do nowych warunków środowiskowych;

  • Faza logarytmicznego wzrostu, w której liczba komórek zwiększa się w postępie geometryczny, a ich wielkość maleje. Jest to największa w danych warunkach częstotliwość podziałów przy stałej i równomiernej syntezie składników komórkowych. Czas generacji bakterii waha się od 15-60 min., a drożdży od 90-120 min.

  • Faza równowagi (f.stacjonarna). W następstwie nagromadzania się szkodliwych produktów przemiany materii i ubywania składników pokarmowych szybkość obumierania komórek zbliża się do częstotliwości podziałów. Pojawiają się komórki zdegenerowane, o odmiennych kształtach;

  • Faza logarytmicznego zamierania, jest ostatnią fazą w rozwoju populacji. Liczba komórek zamierających jest wyższa od liczby komórek powstających.

Na podłożach stałych wzrost liczebności populacji obserwujemy w postaci kolonii. Kolonie takie tworzą się, gdy przygotowana zawiesina komórek bakteryjnych nie jest zbyt gęsta. Jeśli zawiesina była gęsta, a liczba kolonii przekracza 300 na 100 cm2 powierzchni podłoża, to kolonie łącząc się ze sobą zarastają całą powierzchnię.

W standardowych warunkach charakter kolonii, np. jej wzniesienie, powierzchnia, kształt, brzeg, zabarwienie, wytwarzanie pigmentu są charakterystyczne dla danego gatunku i stanowią jedną z cech diagnostycznych. Cechy te zmieniać się mogą z wiekiem hodowli, są także odmienne na różnych podłożach.

W praktyce mikrobiologicznej możemy mieć do czynienia z koloniami:

  • wgłębnymi - o charakterystycznym kształcie soczewkowatym bądź bardziej zróżnicowanym;

  • powierzchniowymi - rozwijającymi się na powierzchni podłoża. 

Podobne prace

Do góry