Ocena brak

Wzorce naukowości politologii - Model hermeneutyczno – humanistyczny

Autor /Mirek Dodano /15.06.2011

Jest wewnętrznie zróżnicowany, funkcjonuje w wielu odmianach (od koncepcji socjologii rozumiejącej Maxa Webera, zdolnej do gromadzenia obiektywnej wiedzy o subiektywnej rzeczywistości, kończąc na koncepcjach postmodernistycznych sugerujących, że nie ma żadnej obiektywnej rzeczywistości niezależnej od człowieka).

Nauki społ. w kwestii metody różnią się w istotny sposób od nauk przyrodniczych, ponieważ przedmiot badania (społeczeństwo, fakt społ.) nie może być traktowany jak przedmiot w świecie przyrody. Jest tak, gdyż społeczeństwa są tworzone i odtwarzane w ludzkich działaniach, które nie podlegają niezmiennym regułom. Świat społ. stwarzają poszczególni ludzie – świadomi, o różnej wiedzy, różnych definicjach świata, kierujący się własnymi motywami, celami, normami, wartościami. Swoistość i wyjątkowość ludzkiej rzeczywistości polega więc na tym, że poczynania człowieka mają sens, są motywowane potrzebą osiągnięcia określonego celu, a to wymaga od badacza bardziej zrozumienia niż wyjaśniania w sensie analit.-empir. (tj. poprzez wskazanie na jakieś prawidłowości). Zatem zrozumieć jakiś czyn to tyle, co odkryć jego sens (ten sens, który nadaje mu działający człowiek).

Uzyskana wiedza umożliwia doskonalenie samorozumienia i ułatwia komunikację między wspólnotami o różnych tradycjach, pełni funkcję „translatorską” umożliwiając porozumienie między obcymi sobie kulturami i ułatwia im otwarcie na świat.

Model hermeneutyczno – humanistyczny widzi cele nauki nie jako wyjaśnianie, ale opis i interpretacja zjawisk społ., prowadzące do rozumienia usprawniającego komunikację z drugim człowiekiem. Z możliwych interpretacji wybieramy tą, która pozwala nam lepiej zrozumieć „innego”, ale nigdy nie dlatego, że jedna jest prawdziwa a inna fałszywa!

Tak zorientowane nauki społ. dają rezultaty całkowicie niepraktyczne, jednak otrzymujemy rozumienie, możemy uchwycić subiektywny aspekt zjawiska.

Do góry