Ocena brak

Wzbogacanie żywności jako instrument optymalizacji sposobu żywienia społeczeństwa

Autor /niebieska Dodano /13.02.2014

Jednym z uznanych sposobów optymalizacji sposobu żywienia społeczeństwa jest dostępność na rynku żywności wzbogaconej w witaminy i,łub składniki mineralne. która pozwala na uzupełnienie diety w składniki spożywane ze zwyczajową dietą w ilościach niższych niż zalecane.

Wzbogacanie żywności jest to dodawanie do środków spożywczych jednego lub kilku składników odżywczych, niezależnie od tego, czy naturalnie występują one w tym środku spożywczym, czy nie.

Składniki odżywcze dodaje się do żywności w celu:

o zapobiegania niedoborom lub korygowania niedoborów tych składników odżywczych w całych populacjach lub określonych grupach ludności;

o uzyskania żywności o wartości odżywczej podobnej jak żywność, dla której mają one stanowić zamienniki;

uzupełnienia strat składników odżywczych, które nastąpiły w czasie przetwarzania lub przechowywania żywności;

o uzyskania większego spożycia składników odżywczych, których niedostateczne spożycie stwierdzono \y badaniach żywieniowych;

o uzyskania większego spożycia składników odżywczych, zc względu na ich prozdrowotną rolę stwierdzoną w badaniach epidemiologicznych.

Rozróżnia się wzbogacanie żywności obowiązkowe i dobrowolne. Wzbogacanie żywności jako fortyfikacja interwencyjna znane było od początku XX w. i stosowane w wielu krajach świata, tam gdzie odnotowywano objawy niedoborów’ składników odżywczych. Obecnie na skalę populacyjną w różnych regionach naszego globu występują szczególnie często niedobory witaminy A. jodu oraz żelaza. Dlatego też WHO prowadzi w krajach rozwijających się, np. w Afryce.

różne akcje żywieniowe, wprowadzające okresowo produkty z dodatkiem żelaza, w celu zapobiegania występującym niedoborom u osób z grup ryzyka, tj. szczególnie dzieci i kobiet w wieku rozrodczym. Wzbogacaniu produktów w żelazo budzi jednakże kontrowersje związane zprooksydacyjnym działaniem tego pierwiastka, przy jego wysokim spożyciu.

W Wietnamie, Meksyku i wielu innych krajach zwyczajowa dieta nie w pełni pokrywa zapotrzebowanie na witaminę A, zwłaszcza w przypadku ludności zamieszkującej ubogie regiony tych krajów. Prowadzony jest tam program zapobiegania niedoborom witaminy A. który obejmuje, poza wzbogacaniem cukru i innych produktów w tę witaminę, także promocję warzyw w nią bogatych oraz odpowiednią edukację skierowaną głównie do kobiet i dzieci.

Europa należy do kontynentów, na których odnotowuje się niedobory jodu i żelaza. Zatem w niektórych krajach, takich jak Polska czy Szwajcaria, ze w/.ględu na zbyt niskie spożycie jodu, jest obligatoryjnie wprowadzone jodowanie soli kuchennej. Co się tyczy żelaza, to pierwiastek ten w postaci dw uwartościo-wych związków organicznych lub nieorganicznych jest dodawany do mąki m.in. w Wielkiej Brytanii.

OMatnie kilkanaście lat pizyi.io:tiu nowe spojizenie na wzbogacanie żywności. Nauka o żywieniu wykazała występowanie związków pomiędzy niektórymi składnikami diety a ich działaniem w profilaktyce niektórych chorób nieinfekcyj-nych. Do udowodnionych tego rodzaju zależności należą m.in. /wiązek spożycia wrapnia w młodości a zapobieganiem osteoporozy1 w wieku starszym, bądź ochronną rolą spożycia owoców i warzyw przed występowaniem miażdżycy i choroby niedokrwiennej serca.

Pojawiło się pojęcie żywności funkcjonalnej, czyli takiej, która ma wykazywać działanie prozdrowotne i sprzyjać zachowaniu zdrowia w ciągu całego życia człowieka. Producenci chcąc poprawić szanse swoich produktów na rynku żywności zaczęli dodawać do nich coraz to nowe składniki odżywcze. Tak więc pojawiły się w sprzedaży: jogurty wzbogacone w wapń, soki owocowe z dodatkiem witamin antyoksydacyjnych i wiele innych produktów, których wartość odżywcza została wzbogacona. W ten sposób powstała sytuacja, w której ta sama witamina czy składnik mineralny może być wprowadzony do organizmu z żywnością konwencjonalną, produktami wzbogaconymi, suplementami diety (patrz rozdz. 19) oraz Ickami, co może stwarzać niebezpieczeństwo nadmiernej jego podaży, a nawet wystąpienia niekorzystnych efektów zdrowotnych. W związku z tym, rozpoczęto szeroką dy skusję nad ilościowym zapotrzebowaniem człowieka na składniki odżywcze. wyróżniając oprócz pcziomu pokrywającego jedynie podstawowe potrzeby organizmu, tj. poziomu zapobiegającego niedoborom, również wyższe poziomy składników odżywczych mające dla człowieka działanie prozdrowotne, a także dopuszczalne wartości maksymalne, których przekraczanie nic jest wskazane. gdyż może być dla organizmu niekorzystne lub wręcz szkodliwe.

 

Podobne prace

Do góry