Ocena brak

Wzajemna relacja duszy i ciała

Autor /merlin Dodano /19.04.2011

  1. dusza jako zasada życia ciała

Anima est primum principium vitae. Dusza jest czymś co sprawia, iż człowiek żyje. Człowiek żyje dlatego, że zachodzą w nim procesy chemiczne i biologiczne, ale to nie jest przyczyną życia. Przyczyna życia to nie samo ciało, ale coś poza nim czyli dusza. Ona jest pierwszą przyczyną życia ciała. Właściwe funkcjonowanie organów są drugorzędnymi przyczynami ludzkiego życia. Problem co jest przyczyną życia jest problemem filozoficznym. Życie jest bytowaniem w akcie, a ciało nie może być inaczej w akcie tylko dzięki duszy.

     2.   problem nieśmiertelności duszy:

Dusza nie jest nieśmiertelna. Dusza jest niezniszczalna. To znaczy, że nawet gdy człowiek umiera, pozostaje element duchowy jako dalej istniejący. Człowiek to jedność psychofizyczna i jako taki jest doskonałością. Specyfiką ludzką jest bycie duchowo – cielesnym. Dusza pragnie się złączyć z ciałem, aby tworzyć jedność. Ciało jest drugą rzeczywistością duszy (pełna bytowość ontyczna). Po śmierci człowieka dusza pozbawiona ciała może istnieć i nie ginie w chwili śmierci, nie jest też człowiekiem w sensie ścisłym.

Śmierć stanowi zachwianie metafizycznej struktury człowieka – to zubożenie. Dusza ludzka nie może być dłużej ogarniana realnością, nie może być jednością z duszą, i nie jest już odrębna jako część jednostkowego bytu. Ciało nie jest ciałem jako ciało. Człowiek jest wtedy, gdy jest jedność. W momencie śmierci materia I i II przestają istnieć jako część substancji. Ciało staje się elementem przyrody. Zmiany w ciele człowieka żyjącego są zmianami ludzkimi, są możliwe dzięki materii I, a forma określa je jako zmiany ludzkie. Zmiany, których brakuje ciału po śmierci, to porostu życie. Dusza dalej ogarnięta jest przez akt istnienia, jest w dalszym ciągu realna, odrębna i prawdziwa.

Dusza pozbawiona ciała choć istnieje i nie ginie w momencie śmierci, nie jest człowiekiem w ścisłym sensie, gdyż nie może wykonywać wszystkich działań właściwych człowiekowi. Może dokonywać aktów intelektualnych. Po śmierci człowiek jest aktem istnienia i formą wraz z możnością niematerialną - oznacza to, że z punktu widzenia metafizycznego ma strukturę taką jak anioł. Dusza po śmierci pragnie kontaktu z ciałem. Duszo św. Franciszka, módl się za nami!

Do góry