Ocena brak

Wytrzymałość czaszki

Autor /julka Dodano /03.01.2012

Czaszka ma znaczną zdolność sprężystego odkształcania się. Wiele doświadczeń przemawia za tym zupełnie wyraźnie. Jeżeli poddamy czaszkę bocznemu uciskowi, jej wymiar poprzeczny zmniejszy się o 3—4 mm, a po ustaniu ucisku powraca do normy Kiedy okopconą czaszkę rzucimy na białą płytę, wtedy poczerniona powierzchnia styczna jest znacznie większa, niż gdybyśmy położyli na nią czaszkę bez użycia siły (Benninghoff). A więc spadająca czaszka spłaszcza się dzięki swej sprężystości. Sprężystość czaszki jest ważnym czynnikiem ochronnym mózgowia. Formy złamań występujące pod wpływem ucisku zależne są od wielkości powierzchni, na jaką działa siła. Jeżeli powierzchnia działania urazu jest mała, np. w przypadkach uderzenia młotkiem lub postrzału karabinowego, to w otoczeniu miejsca urazu występują objawy wgniecenia. Niekiedy blaszka wewnętrzna istoty zbitej pęka łatwiej niż blaszka zewnętrzna. a nawet znane są przypadki, kiedy blaszka wewnętrzna ulega rozstrzaskaniu, gdy tymczasem blaszka zewnętrzna nie wykazuje uszkodzenia. Pierwotnie myślano, że zjawisko to polega na większej łamliwości słabszej blaszki wewnętrznej. Mechanizm tych złamań należy jednak tłumaczyć tym. że w miejscu urazu następuje wygięcie, które prowadzi do spłaszczenia wypukłej powierzchni kości; w ten sposób powierzchnia zewnętrzna zostaje uciśnięta, a powierzchnia wewnętrzna wpuklona przez uraz zostaje poddana rozciąganiu.

Jeżeli jednak ciśnienie działa na czaszkę na szerokiej przestrzeni, powstają pęknięcia lub złamania dotyczące głównie wrażliwej podstawy czaszki. Jeżeli siła działa w kierunku poprzecznym, powstaje złamanie poprzeczne w środkowym dole czaszki; są to najczęstsze złamania podstawy czaszki. Jeżeli siła uderzenia działa w kierunku strzałkowym, następuje złamanie podłużne, jeżeli w kierunku skośnym — złamanie skośne. Większość złamań podstawy następuje wskutek uszkodzenia sklepienia czaszki.

Przebieg linii złamań zależy od grubości poszczególnych miejsc podstawy czaszki. Mamy tu miejsca cienkie, częściowo nawet przeświecające, natomiast inne są bardzo zgrubiałe i niezwykle odporne. Części wzmocnione łączą się, tworząc wyraźne układy. Odróżniamy belkę po środkową podłużną, która od siodła tureckiego biegnie wzdłuż stoku ku dołowi, obejmuje otwór wielki kości potylicznej i wznosi się znowu w bruździe zatoki strzałkowej górnej; stąd możemy ją prześledzić na sklepieniu czaszki aż do grzebienia koguciego jako wzmocniony łuk strzałkowy. Łuk ten nie zamyka się jednak całkowicie, ponieważ dół przysadki i blaszka sitowa są słabymi miejscami podstawy.

Podobne prace

Do góry