Ocena brak

Wypuklenia okrężnicy i fałdy półksiężycowate

Autor /kaylen Dodano /10.01.2012

Wypuklenia okrężnicy (kaustra coli) i fałdy półksiężycowate (plicae semilunares) są wynikiem powyższych stosunków. Jeżeli taśmy są skrócone toni-cznie czy skurczowo, ściana okrężnicy (i jelita ślepego) wypukła się na zewnątrz i do wewnątrz. Wypuklenia ściany na zewnątrz nazywamy wypuklcniami okrężnicy; poprzeczne półksiężycowate wpuklenia do światła jelita tworzą fałdy półksiężycowate; są one ułożone między wypukleniami i zajmują 1/3 obwodu ściany jelita między dwiema taśmami. Na zwłokach jeżeli usuniemy taśmy, wtedy wypuklenia i fałdy giną; na żywym natomiast kształt jelita grubego i obraz wypukleń są stale zmienne, zależnie od zmiany napięcia i skurczu mięśniówki ściany jelita. W obrębie okrężnicy esowatej wypuklenia prawie zupełnie zanikają, a na odbytnicy zupełnie nie występują. Wypuklenia są zewnętrznie oddzielone od siebie głębokimi wcięciami (incisurae semilunares), którym wewnętrznie odpowiadają fałdy. Ściana okrężnicy (i jelita ślepego) jest więc pofałdowana w przeciwieństwie do gładkiej powierzchni jelita cienkiego. Fałdy Kerckringa w jelicie cienkim są utworzone tylko przez błonę śluzową i tkankę podśluzową. W powstawaniu fałdów półksię-życowatych oprócz powyższych warstw (wraz z blaszką mięśniową błony śluzowej) bierze również udział warstwa okrężna błony mięśniowej. W jelicie cienkim fałdy Kerckringa są tworami stałymi, w jelicie grubym wytwarzają się tylko wtedy, kiedy mięśniówka okrężna kurczy się w miejscach fałdów, a rozluźnia się między nimi; wówczas fałdy automatycznie wytwarzają typowy obraz jelita grubego; nie jest on jednak trwały, lecz czynnościowo zmienny: wypuklenia wędrują lub płyną. Występuje to wyraźnie na zdjęciach rentgenowskich w jelicie wypełnionym środkiem kontrastowym; widzimy wtedy, jak jeden fałd ginie, a na jego miejscu występuje wypuklenie.

Jeżeli fałdy półksiężycowate zbyt silnie wpuklają się do światła, mogą nieraz utrudniać przesuwanie się kału. U człowieka kał ma zazwyczaj konsystencję papkowatą i przesuwa się w formie cewy. U zwierząt treść jelita może przybierać postać odpowiadającą kształtowi wypukleń, typową dla danego gatunku. U wymarłych gatunków budowa jelita może być nieraz odtworzona na podstawie resztek kału (koprolity).

Podobne prace

Do góry