Ocena brak

Wymogi co do towaru i ceny sprzedaży

Autor /Donat Dodano /18.11.2011

Towarem mogła być rzecz dopuszczona do obrotu gospodarczego, zarówno materialna – res corporalis, jak i niematerialna – res incorporalis. Mogły to być również rzeczy cudze, a to dlatego, że sprzedawca nie miał obowiązku przeniesienia własności na rzeczy sprzedanej.

Kupno dotyczyć mogło rzeczy przyszłej, spodziewanej (emptio rei speratae), np. kupno plonów z określonego gruntu. Takie kupno miało jednak charakter warunkowy – nie było ono skuteczne wtedy, gdy spodziewana rzecz nie powstała bez winy dłużnika. Bezwarunkowe natomiast było kupno samej „nadziei” (emptio spei). Towarem (merx) była przy tym sama szansa istniejąca w momencie zawarcia kontraktu, który w związku z tym miał charakter losowy.

Cena (pretium) – musiał być ściśle oznaczona (certa) i wyrażona w kwocie pieniężnej. Prokulianie uważali, że właśnie cena powinna być oznaczona w „pieniądzach liczonych”. Wymiana towaru za towar to zamiana, natomiast cena powinna być rzeczywista, czyli przedstawiać realną wartość ekonomiczną. Nie było pojęcia i wymogu ceny słusznej (pretium iustum). Strony mogły wzajemnie się podchodzić co do ceny – mogły się targować. Niedopuszczalny był tylko dolus.

W 301 r. cesarz Dioklecjan wprowadził szczegółową taryfikację cen maksymalnych na ważniejsze usługi i towary. Od Justyniana, ten kto poniósł nadmierny uszczerbek (leasio enormis), czyli sprzedał nieruchomość za cenę niższą od jej ½ rzeczywistej wartości, mógł żądać dopłaty do pełnej wartości albo rozwiązać umowę za zwrotem wzajemnych świadczeń.

Podobne prace

Do góry