Ocena brak

Wydrzyk wielki, skua

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Wielkości myszołowa, krępy; długość ciała ok. 58 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 135 cm. Ciemnobrązowy z widocznym białym polem na lotkach l-rzędowych. Ogon zaokrąglony, w szacie dorosłej środkowe sterówki nieco dłuższe od pozostałych piór. Lot wyjątkowo pewny, szybki i zwrotny, przede wszystkim w czasie polowania i w obronie gniazda. Na długiej trasie leci spokojnie jak mewa srebrzysta, ale często wykonuje niespodziewane zwroty, strome loty pikujące i równie strome wzloty. Biegnie szybko utrzymując tułów w linii poziomej, często pływa i wzosi się bez wysiłku z wody, ale nie nurkuje. Wydaje głos tylko w szczególnych sytuacjach: straszy gdaczącymi okrzykami ptaki, które atakuje, wydobywa skrzeczące tony w okresie toków, a w czasie ataków z lotu pikującego w obronie gniazda długo brzmiący okrzyk „kooo".

Środowisko: Wydrzyki wielkie mają niezwykły zasięg: zamieszkują tereny wokół bieguna południowego, ale także w północnej części Atlantyku - na Islandii, na Wyspach Owczych, Wyspach Szetlandzkich i w północnej Szkocji. Wydrzyki wielkie południowej półkuli docierają w swoich corocznych wędrówkach na północ aż do równika. Także wydrzyki z północnego Atlantyku są ptakami wędrownymi: pod koniec września opuszczają swoje tereny lęgowe i zajmują je ponownie w połowie kwietnia. Wędrują nad otwartym morzem, zatrzymują się jednak w pobliżu wybrzeży i docierają do równika, gdzie mają szansę spotkać swoich krewnych z południowej półkuli.  

Lęgi: Gnieżdżą się w luźnych koloniach w tundrze, na wzniesieniach i płaskich zboczach pokrytych skąpą roślinnością, skąd najkrótszą drogą wylatują na poszukiwanie pożywienia na morzu. Często ich gniazda leżą w pobliżu gniazd kolonii innych ptaków morskich. Tam, gdzie wydrzyków jest mało, gnieżdżą się pojedynczo. Gniazdo jest dołkiem wygrzebanym między porostami, trawą i mchem. Lęgi w maju i czerwcu. W zniesieniu 1, ale częściej 2 jaja, długości 69 mm, wysiadywanych od pierwszego jaja przez 28-30 dni na zmianę przez oboje rodziców.

Z dwóch piskląt nierzadko to drugie, słabsze, ginie i bywa zjedzone przez silniejsze pisklę. Młode są początkowo karmione na wpół strawionymi kęsami. Przez kilka dni pozostają w gnieździe, potem przebywają zwykle w jego pobliżu; biegają szybko i zręcznie. Gdy zobaczą obcego, szukają kryjówki wśród kamieni lub niskiej roślinności. Mają długą, gęstą szatę pisklęcą - na wierzchu brązową, pod spodem bladożóttą. Gdy podrosną, zaczynają jeść jagody rosnące w pobliżu kolonii. Na początku sierpnia stają się samodzielne, ale do września pozostają w pobliżu gniazda. Swojego gniazda i potomstwa bronią wydrzyki ciosami dzioba z lotu pikującego.

Pożywienie: W powietrzu wydrzyk wielki pokonuje każdego ptaka morskiego. Goni i dręczy swoją ofiarę uderzeniami nóg, biciem skrzydłami i ciosami dzioba tak długo, aż ta zwraca pokarm, aby jak najszybciej uciec. Strach jest uzasadniony, gdyż wydrzyki mogą upolować także ptaki dorosłe, szczególnie chore lub osłabione - do wielkości łysek, oharów czy fulmarów. Zwrócony przez ofiarę pokarm wydrzyki chwytają w locie. Gdy gonione ptaki siądą na wodę, wydrzyki zwykle rezygnują z pogoni. Na ziemi polują na myszy, szczury, a nawet dzikie króliki. Są dostatecznie silne, aby nieść w powietrzu szamoczącą się zdobycz. Zabierają też jaja i młode z niestrzeżonych gniazd i szukają w spienionych falach martwych zwierząt.

Podobne prace

Do góry