Ocena brak

Wydrzyk ostrosterny

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Długość ciała ok. 45 cm, rozpiętość skrzydeł 100-110 cm; w postawie siedzącej wielkości kawki. Występuje w dwóch odmianach barwnych, czyli formach: jasną można rozpoznać po białawo-szarym brzuchu i jednolicie ciemnobrązowym grzbiecie; w formie ciemnej jest równomiernie ciemnobrązowy. Między tym dwoma odmianami istnieją liczne formy pośrednie, na przykład z jasnymi policzkami i ciemnym wierzchem głowy i inne, z żółtawą obrączką wokół szyi.

Młode ptaki w swoją pierwszą jesień wskutek jaśniejszych obrzeżeń piór mają plamki i prążki oraz ledwie zaznaczone spiczaste, wystające środkowe pióra ogona. Kształt i długość tych sterówek odróżniają wydrzyka ostrosternego od podobnego, nieco większego wydrzyka tęposternego. W pierwszą zimę młode mają szatę bardzo podobną do szaty rodziców, ale swoją ostateczną szatę dorosłą otrzymują dopiero w 3. roku życia.

Zwykle lecą szybko i lekko, równomiernie uderzając skrzydłami, czasami szybują lub zastygają w locie trzepoczącym obserwując otoczenie. Polujący ptak zmienia się w powietrzu w akrobatę, który podobnie do sokoła leci jak strzała do celu, z odważnych lotów pikujących wznosi się w górę, na zmianę szybko i wolno, leci zygzakiem lub na grzbiecie, słowem - jest najlepszym lotnikiem wśród wszystkich ptaków morskich. Pływa lekko jak mewa, po ziemi biega szybko jak czajka. W jasne, polarne noce jest równie ruchliwy i aktywny jak za dnia. Jego przenikliwy głos przypomina głos pawia: jest to głośne „kaou", czasami niskie gdaczące , kak kak".

Środowisko: Wydrzyk ostrosterny jest w tundrze północnej półkuli najczęściej występującym wydrzykiem; wydrzyki tęposterne i ost-rosterne unikają się wzajemnie; tam, gdzie w dużej ilości występują lemingi, zlatują się ze wszystkich stron wydrzyki tęposterne, a znikają wydrzyki ostrosterne. Gdzie nie ma lemingów i wydrzyków tęposternych, można spodziewać się wydrzyków ostrosternych.

Wydrzyk ostrosterny gnieździ się najczęściej w pobliżu koloni ptaków morskich, przede wszystkim koło miejsc lęgowych rybitw. Większość część roku wydrzyki spędzają zwykle w pobliżu wybrzeży, ale przebywają także przez całe tygodnie na oceanie. U wybrzeży środkowej Europy można je zobaczyć na trasie przelotu w maju i od sierpnia do października; pojedyncze ptaki spędzają także lato na Morzu Północnym. Zimować mogą również na południe od równika.

Lęgi: Wydrzyki ostrosterne gnieżdżą się zwykle w niedużych koloniach złożonych zaledwie z kilku par, ale istnieją też kolonie liczące 100 gniazd; każda para broni swojego terytorium gniazdowego o promieniu 25-50 m przed sąsiadami. Oboje parnerzy mogą należeć do jaśniejszej odmiany albo do ciemniejszej, ale zdarzają się też mieszane małżeństwa jasnych wydrzyków z ciemnymi. Samiec tokuje nad teryrorium gniazdowym prezentując loty godowe i wydając szereg okrzyków. Okres lęgowy od połowy czerwca i w lipcu; wysiadują przez 25-26 dni oboje rodzice na zmianę. Wysiadywanie zaczyna się od zniesienia pierwszego jaja, a młode wykluwają się po kolei w różne dni. W zniesieniu zwykle 2 jaja, rzadziej 1; w lęgu uzupełniającym zawsze 1 jajo. Długość jaja ok. 57 mm. Oboje rodzice bronią gniazda zadając ciosy dziobami z lotu pikującego, tłumiąc swój naturalny odruch strachu przed ludźmi.

Pożywienie: Wydrzyk silą zmusza ptaka przelatującego z rybą w dziobie do upuszczenia zdobyczy. Jeżeli napadniętemu uda się zanurkować, wydrzyk rezygnuje z dalszego pościgu. Jego sposób polowania to nie czatowanie, lecz napastowanie i dręczenie. Nurzyki, mas-konury, fulmary, mewy srebrzyste, a nawet ptaki duże jak głuptaki dostarczają wydrzykom - nie dobrowolnie - pożywienia. Oprócz tego żywią się tym, co same upolują: plądrują gniazda ptaków, nawet większych od siebie gęsi białoczelnych i mew srebrzystych, gonią z powodzeniem mniejsze ptaki, jak poświerki szponiaste, śnieguły, świergotki rdzawogardli-ste i pliszki żółte, a także ptaki morskie, jak płatkonogi szydłodziobe i alczyki. Poza tym łapią i połykają drobne ssaki.

Podobne prace

Do góry