Ocena brak

Wydry

Autor /Jana Dodano /31.01.2012

Wydry występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antark­tydy, Australii i Nowej Zelandii. Istnieje 12 gatunków wydr. Ssaki te prowadzą wodny tryb życia i można je znaleźć zarówno w morzach jak i wodach słodkich. Większość gatunków wydr radzi sobie dobrze również nu lądzie.
Wydry należą do rodziny łasicowatych i w tej rodzinie są jedyną grupą zwierząt prowadzących rzeczywiście wodno-lądowy tryb życia. Przedstawiciele różnych gatun­ków wydr mają bardzo podobny wygląd, chociaż różnią się wielkością ciała. Ciało najmniejszego gatunku - wydry indyjskiej - ma długość do sześć­dziesięciu sześciu centymetrów, a największej -ariranii do stu czterdziestu.
Wszystkie wydry mają opływowy kształt ciała, małą głowę i gruby, zwężający się ku końcowi ogon. Odnóża są dość krótkie, zaopatrzone w ostre pazury i błonę pławną między palcami. Sierść wydr jest gęsta i nieprzemakalna.
Zwyczaje.
Większość wydr żyje w bezpośredniej bliskości wody - na bagnach, nad jeziorami, stawami, rze­kami i potokami. Wydry morskie można spotkać tylko na wybrzeżach morza. Schronieniem i lego­wiskiem wydr są zwykle nory wykopane na brze­gu. Otwór wejściowy do nory może być pod wodą lub na powierzchni.
Wydra morska jest ze wszystkich gatunków wydr najbardziej związana z wodą - osobniki tego gatunku nawet śpią w wodzie, owijając się w zwo­je glonów morskich i utrzymując dzięki temu bez­pieczną pozycję ciała podczas snu. Wydry morskie również kopulują i rodzą się w morzu. Tutaj też zdobywają pożywienie.
Zasadniczo wydry prowadzą nocny tryb życia, ale w miejscach, gdzie nie są niepokojone przez człowieka, są również aktywne w ciągu dnia.
Zachowania socjalne wydr są zróżnicowane. Kilka gatunków tych ssaków, na przykład wydra europejska (Lutra lutra), prowadzi samotniczy tryb życia, chociaż pary samców i samic w okresie rozrodczym mogą ze sobą przebywać przez długi czas. Inne gatunki, szczególnie arirania, wydra plamoszyjna oraz wydry indyjskie są spotykane w małych grupach. U kilku gatunków wydr wyka­zano istnienie terytoriów, które są oznaczane sub­stancjami zapachowymi wytwarzanymi przez gruczoły umieszczone u nasady ogona, a także od­chodami oraz moczem. Wydry żyjące w grupach rodzinnych posiadają wspólne dla wszystkich członków grupy miejsca, w których zakopują odchody i mocz.
Wydry są zwierzętami wydającymi rozmaite odgłosy: chichoty, szczeknięcia, ćwierkania, po­mruki, chrząkania i warknięcia. Za ich pomocą sygnalizują one swój aktualny nastrój, witają się, alarmują, ostrzegają potomstwo i łączą się w pary.
Często uważa się, że wydry są bardzo wesołe. Wykonują w wodzie różne zabawne ewolucje -nurkują, skaczą na siebie, wynoszą na powierzch­nię różne przedmioty. Ten rodzaj zachowań jest ^najprawdopodobniej sposobem ustalania związ­ków socjalnych między wydrami. Pomaga rów­nież w znakowaniu terytorium i doskonaleniu technik łowieckich.
Odżywianie się
Wydry są mięsożerne i ich pokarmem jest to, co mogą najczęściej schwytać w swoim wodnym śro­dowisku, czyli różne gatunki ryb, kraby, mięczaki i żaby. Niektóre gatunki, wśród nich wydra euro­pejska, zjadają również żyjące w wodzie lub nad nią małe ptaki i ssaki.
Wszystkie wydry na swoich pyszczkach mają sztywne włosy dotykowe, których używają pod wodą podczas polowania, chociaż różne gatunki wydr stosują różne metody chwytania zdobyczy. Niektóre łapią zdobycz przednimi łapami, inne chwytają ją pyskiem zaopatrzonym w silne zęby.

Wydra morska jest najzręczniejsza i wykazuje dużą pomysłowość podczas żerowania. Nurkuje w poszukiwaniu jeżowców, krabów, małży i śli­maków. Pochwycone ofiary, a także kamienie wydry wynoszą na powierzchnię wody. Potem, le­żąc na grzbiecie na powierzchni wody, uderzenia­mi w leżący na brzuchu kamyk rozbijają skorupę ofiary, aby dostać się do miękkich tkanek.
Jednak większość gatunków wydr pożera upo­lowane w wodzie ofiary na lądzie. Jedzą dużo, gdyż ich potrzeby energetyczne są wysokie, toteż w ciągu doby muszą kilkakrotnie udawać się na polowanie. Osobniki niektórych gatunków polują razem. Wydry kanadyjskie, często polujące para­mi, zapędzają stadka małych rybek do zatoczek, gdzie są one łatwiejsze do schwytania. Wszystkie wydry mają silne zęby, dzięki którym mogą kru­szyć skorupy ślimaków i kości ryb.
Rozmnażanie.
Niektóre gatunki wydr mają ściśle określony czas rozrodu - zazwyczaj jest to wiosna. Inne mogą roz­mnażać się o każdej porze roku. Ciąża trwa zwy­kle od sześćdziesięciu do osiemdziesięciu dni, a u niektórych gatunków zapłodnione jajo zagnież­dża się w macicy po kilku miesiącach od momen­tu zapłodnienia.
Wielkość miotu jest zależna od gatunku i wyno­si od jednego do sześciu młodych. Wydry z połu­dnia Afryki rodzą do pięciu młodych, a wydry morskie rzadko mają więcej niż jedno. Ich młode, urodzone w morzu, jest w momencie urodzin całkowicie owłosione, ma otwarte oczy i posiada zęby. Wydra europejska rodzi w podziemnych norach dwoje lub troje młodych. Są one nagie i ślepe, całkowicie bezradne do szóstego tygodnia życia. Zaczynają pływać w trzecim miesiącu życia i w tym czasie przestają też odżywiać się mlekiem matki. Z matką mogą tworzyć grupę rodzinną aż do jej następnego porodu.
Opieką nad potomstwem u większości gatun­ków wydr zajmują się samice. Jednak u wydry kanadyjskiej samiec przebywa razem z samicą do końca ciąży. Po urodzeniu młodych samica prze­gania samca. Powraca on, gdy młode są w poło­wie wyrośnięte i od tego momentu pomaga sami­cy w opiece nad potomstwem.
Większość wydr to gatunki zagrożone wygi­nięciem. Do sytuacji tej doprowadził człowiek, który od stuleci polował na te zwierzęta ze wzglę­du na ich piękne futro. Najbardziej cenione były skóry wydr morskich. Dawniej na wydry polowa­no także dla sportu oraz tępiono je, gdyż były uwa­żane za szkodniki.
Gatunki chronione.
W ostatnich dziesięcioleciach bytowi wydr za­grażają katastrofy tankowców, zaraza olejowa, zanieczyszczenie wód i zanikanie ich naturalnych środowisk, spowodowane nieumiejętną, a często bezsensowną „regulacją" rzek i strumieni. Wiele wydr europejskich, szczególnie młodych osobni­ków, ginie rozjechanych przez samochody na dro­gach, gdzie zwierzęta te pojawiają się w czasie wędrówki w poszukiwaniu odpowiedniego środo­wiska życia.
Obecnie wszystkie gatunki wydr są chronione co oznacza, że nie można na nie polować. Naj­prawdopodobniej niektóre populacje tych zwierząt stały się do pewnego stopnia bardziej odporne na zanieczyszczenia środowiska, a w miejscach, gdzie kiedyś występowały a potem wyginęły, znowu zaczyna sieje widywać.

Wydry należą do rodziny łasicowatych, Mustelidae, do której należą między innymi skunksy, kuny i borsuki.

Wydry należą do podrodziny Lutrinae. Wszystkie gatunki (12) należą do jednego rodzaju.

Przykładowe gatunki:

Arirania (Pteronura brasiliensis)
Występowanie: Ameryka Południowa

Wydra morska, wydrozwierz, kułan (Enhydra lutris)
Występowanie: wybrzeża Pacyfiku od Kalifornii po Alaskę

Wydra kanadyjska (Lutra canadensis)
Występowanie: Ameryka Północna

Wydra europejska (Lutra lutra)
Występowanie: Eurazja, Północna Afryka

Wydra plamoszyjna (Hydrictis maculicollis)
Występowanie: skupiska w Afryce na południe od Sahary

Podobne prace

Do góry