Ocena brak

Wybrane podkultury młodzieżowe i ich cechy szczególne z ekspo­zycją zachowań nieakceptowanych społecznie - Streetgangs

Autor /Oskar Dodano /02.09.2011

Uliczne gangi, uliczne bandy; w języku angielskim „street" -ulica, „gang" -gang, banda.

Podkulturą ta występuje w wielu krajach. Różna jest liczebność członków grup oraz niejednolita struktura organizacyjna i hierarchia władzy (od bar­dzo luźnych powiązań między członkami, aż do bardzo silnych więzi wewnątrz grupowych i absolutnego podporządkowania osobie sprawującej władzę). Członkowie często określają grupy własnymi nazwami, np. „Rzezi­mieszki". W niektórych grupach obowiązują pseudonimy, stopnie wtaje­mniczenia poprzedzane inicjacją przyjmowanych członków. Stosują też własną terminologię i sposoby porozumiewania się, nieraz też własny, przy­jęty przez daną grupę sposób ubierania się, np. czarne dżinsowe stroje.

W Polsce uliczne gangi nie różnią się w zasadzie od tych grup w innych krajach strukturą organizacyjną i formami działań, w których dominuje agresja. Należy do nich młodzież w wieku od 10 do 19 lat, przede wszy­stkim płci męskiej, chociaż niekiedy dziewczęta są także członkiniami gan­gów. Odnotowano też przypadki, iż dziewczęta same tworzyły takie grupy. Pochodzenie społeczne, rodzaj i typ szkoły, do której uczęszcza członek, nie mają znaczenia. Wyniki badań wykazują, że członkowie ulicznych band po­chodzą z rodzin konfliktowych bądź rozbitych, w których występuje nadu­żywanie alkoholu, przestępczość oraz wiele innych zaburzeń w zakresie re­alizacji podstawowych funkcji w tych rodzinach. Wielu członków ulicznych gangów ma długotrwałe trudności w wypełnianiu obowiązków szkolnych, zwłaszcza niepowodzenia w nauce (Sołtysiak, 1995, s. 382-388).

Przemoc i agresja, a przede wszystkim walki, to dominujące formy pato­logicznych zachowań ulicznych gangów. Wyjątkowe znaczenie mają te walki, które toczone są na ulicach bądź w innych miejscach publicznych. Gangi używają noży, pałek, kastetów i wielu innych odpowiednio przygotowa­nych narzędzi. Nieraz do takich walk przygotowują się bardzo długo i toczą je między grupami w celach zdobycia określonego terenu, autorytetu wśród rówieśników itp. Zdobyty teren stanowi niejako ich własność. Wprowadzają na nim własne rozporządzenia i regulaminy, podporządkowując sobie oto­czenie, m.in. uzurpują sobie prawa i przywileje do wychodzenia na ulicę i atakowania przechodniów, a także okradania ich oraz do wielu innych dzia­łań, które burzą porządek społeczny (Osowiecka, 1987, s. 84).

Często różne awantury uliczne wywoływane są przez te grupy po spoży­ciu alkoholu lub innych środków odurzających. Zażywanie tych środków w niektórych grupach powiązane jest z pewną obrzędowością i ceremoniałem. Podkulturą ta nie ma żadnej sprecyzowanej ideologii lub ideologia taka nie jest znana. Jej członkowie preferują kult siły, wzorując się na gangach doro­słych poznanych z filmów. Przejmują też wzory zachowań innych podkul-tur bez jakiejkolwiek identyfikacji z tymi podkul turami.

Omawiana podkulturą skupia w swoich szeregach wiele dorastających jednostek, a jej działalność jest groźna zarówno dla samych uczestników, jak i dla otoczenia, burzy bowiem samokontrolę, poczucie bezpieczeństwa i do­prowadza do dewastacji mienia prywatnego i publicznego.

Do góry