Ocena brak

Wybrane podkultury młodzieżowe i ich cechy szczególne z ekspo­zycją zachowań nieakceptowanych społecznie - Skinhedzi

Autor /Oskar Dodano /02.09.2011

W dosłownym tłumaczeniu skórogłotm, gdyż w języku angielskim „skin" - to skóra, a „head" -głowa. Inne nazwy tej podkultury to: skini, skiner-si, ostrzyżeni, łyse czaszki, łysogłowi, glanc mózgowce, glanc szarki, pucowani.

Podkultura ta powstała w końcu lat 60. wśród angielskiej młodzieży wy­wodzącej się z biednych robotniczych bądź bezrobotnych rodzin, w których występowały zjawiska patologiczne (alkoholizm, narkomania, prostytucja). Utworzenie tej podkultury było odpowiedzią na ciężkie i beznadziejne wa­runki życia młodzieży, a ściślej - było próbą zmiany własnej egzystencji poprzez różne formy działań, w których dominowała agresja. Młodzież ta uznawała bowiem, iż siłą można przezwyciężyć trudne warunki życiowe. Podkultura ta istnieje w wielu krajach do dziś. Nastąpiły w niej liczne przeobrażenia i obecnie skupia ona nie tylko młodzież z biednych i patolo­gicznych rodzin, ale także z rodzin, w których warunki materialne są dobre, lecz rodzice popełniają liczne błędy wychowawcze. Pomimo wielu różnych zmian nadal wyróżniającą cechą skinów jest ich wyjątkowa agresja wobec otoczenia. W naszym kraju pierwsze grupy skinów pojawiły się w końcu lat 70., ale dopiero koniec lat 80. i lata 90. to okres intensywnego rozwoju tej podkultu­ry w Polsce, łącznie z powstawaniem i wyodrębnianiem się wielu różnych odłamów, oddziałów i bojówek. Przedstawienie podkultury skinów nie jest łatwe. W najogólniejszym uję­ciu odłamy, oddziały i bojówki to mniej lub bardziej liczne grupy (od 6 do 20 i więcej osób), identyfikujące się ze skinami i najczęściej określane własnymi nazwami, np.: „Niepokorni", „Golce" itp. Niektóre odłamy, oddziały czy bojówki współpracują ze sobą, inne zaś są nastawione wobec siebie anta-gonistycznie.

Grupy skinów najczęściej mają przywódców. W niektórych grupach przywództwo jest stałe, w innych przywódca jest zmieniany w zależności od podejmowanych działań. Przywódca pełni w grupie najważniejszą rolę i jego decyzje są niepodważalne.

Sposoby przyjmowania nowych członków w poszczególnych grupach skinów są różne. W wielu grupach, aby zostać członkiem, należy samodziel­nie wykonać zadanie, np.: napaść na przechodnia i ukraść mu pieniądze. Ro­dzaj zadania podaje przywódca. W innych grupach przyjęcie odbywa się na zasadach tzw. „wypróbowania", czyli np.: dokonania samookaleczenia, zmierzenia się w walce, sprawdzenia osoby, poręczenia za nią przez znaczą­cego członka grupy, czy też po odpowiednim „przeszkoleniu" i wprowa­dzeniu w tajniki grupy, łącznie z nauką sztuki walki i innych. Przyjęcie w poczet członków w niektórych grupach powiązane jest z określonym rytu­ałem, w którym często występuje picie alkoholu.

Spełnienie wszystkich wymogów, które stawia przywódca i grupa decy­duje, iż jednostka zostaje pełnoprawnym jej członkiem. Należy dodać, że we wszystkich grupach w kryteriach doboru członków wysoko cenione są takie cechy, jak: odwaga, silny charakter, spryt, zaradność, brutalność, nienawiść do ludzi nie będących członkami grupy i stosowanie wobec nich różnych form agresji.

Do grupy skinów należy młodzież w wieku od 12 do 24 lat. Istnieją za­równo grupy skupiające w swoich szeregach wyłącznie młodzież płci mę­skiej, jak i grupy mieszane; wszyscy ich członkowie, bez względu na płeć, mają jednakowe prawa. Są też grupy skinów, w których dziewczęta - mimo że zostały do nich dopuszczone - spełniają tylko role drugoplanowe, np.:partnerek do zabaw".

Takie cechy społeczno-demograficzne, jak pochodzenie społeczne, wy­pełnianie podstawowych ról (nauka lub praca zawodowa) czy też niewypeł-nianie ich, w przynależności do skinów nie mają żadnego znaczenia. Wyniki badań wskazują, że członkami skinów jest młodzież, u której z różnych względów występowały trudności w procesach prawidłowej adaptacji i za­spokajaniu podstawowych potrzeb (por. Sołtysiak, 1995, s. 229-236).

W wyglądzie zewnętrznym aktualnie działających w Polsce skinów także uwidaczniają się pewne zróżnicowania, z tym że większość atrybutów wy­glądu zewnętrznego dotyczy skinów płci męskiej. Część skinów preferuje image zapoczątkowany przez skinów angielskich, czyli mężczyźni wyróż­niają się w otoczeniu ogolonymi głowami, nieraz z wytatuowanymi swasty­kami czy znakami „SS". Noszą ciężkie, wojskowe czarne buty (glany) z czer­wonymi sznurowadłami, nabite po bokach gwoździami, dżinsowe spodnie na czerwonych gumowych szelkach i kraciaste, flanelowe koszule. Inni skini płci męskiej nadal przywdziewają kolejarskie mundury. Wielu jednak aktu­alnie działających polskich skinów nie goli głów, lecz nosi raczej krótko pod­cięte włosy, ubiera się w stroje „moro" bez żadnych naszywek i napisów. Zdarza się również, że tylko pewne znane grupie własne oznaki świadczą o przynależności do tej podkultury. Właśnie dziewczęta należące do skinów najczęściej mają określone oznaki świadczące o członkostwie.

Słownictwo skinów w różnych grupach nie jest jednolite. Ogólnie można określić, iż są to skrótowe formy wyrażania się, pełne przekleństw oraz własnych określeń różnych akcji i działań. Dodać należy, że różne grupy ski­nów mają własną terminologię, która stanowi niejako specyficzny kod poro­zumiewania się, zmieniany w okolicznościach rozszfrowania go przez oto­czenie. Skini w Polsce, bez względu na przynależność do oddziału czy bojówki, podobnie jak skini z innych krajów, cechują się wyjątkową agresją wobec otoczenia. Właściwie można ich określić jako wrogów wszystkich i wszy­stkiego.

Pragną niszczyć wszelkie autorytety i bawią się tym, że są nienawidzeni. Często w swoich formach działań stosują terror psychiczny, czyli „skubanki" (np.: zmuszanie do zjadania znaczka przez członka innej grupy) bądź jeszcze inne, bardziej wyrafinowane sposoby poniżania i upokarzania ludzi, uznając je za niezawodne formy zastraszania i budzenia paniki. Nie­które odłamy skinów, na znak, że sami cierpią, stosują różne formy auto-agresji (samookaleczenia). Szczególnie upodobaną przez skinów formą agresji wobec innych ludzi jest bicie i kopanie ofiar aż do utraty przytomności. Skini mają też pewne wypracowane sposoby atakowania. Taktyka ich działania jest dość podstę­pna. W ciągu dnia prowadzą obserwacje i rozpoznanie. Natomiast akcje przeprowadzają wieczorami i nocami.

W agresywnych zachowaniach skinów różne role pełnią dziewczęta nale­żące do tej podkultury. Niektóre z nich na równi z chłopcami stosują różne formy agresji. Inne zaś dziewczęta, szczególnie te o atrakcyjnym wyglądzie zewnętrznym, nazywane „modelkami", wtapiają się w tłum i udają, że są napastowane. Przechodnie, którzy staną w ich obronie, zostają ofiarami po­bić i rozbojów. Niektóre dziewczęta w podkulturach skinów są „podchodziarkami", czyli kokietują i zwabiają mężczyzn do umówionych miejsc, w których inni członkowie grupy stosują agresję, połączoną ze szczególnie okrutnymi formami poniżania godności człowieka (np. zmuszanie do cało­wania butów itp.).

Znane są hałaśliwe demonstracje skinów i przemarsze ulicami miast, w czasie których demolują i niszczą wszystko, co pojawi się na ich drodze, łą­cznie ze stawianiem oporu policji. Także niszczenie środków lokomocji i wy­jątkowo okrutne zastraszanie pasażerów oraz zakłócanie porządku publicz­nego w czasie widowisk i imprez sportowych należą do zestawu działań skinów. Te agresywne zachowania często nasilają się pod wpływem picia al­koholu lub używania innych środków odurzających, chociaż skini w swych założeniach niszczą tych, którzy „ćpają". W wielu przypadkach formy agresji skinów oraz wiele innych zachowań nieakceptowanych społecznie „podbudowywane" są określoną ideologią.

Kwintesencją pewnej części ideologii skinów są: duma, honor i ojczyzna w barwach nacjonalistycznych wraz z preferencjami faszystowskich i neofa­szystowskich założeń z identyfikacją z nadludźmi. Część skinów jest związana z takimi partiami, jak: Stronnictwo Narodo­we „Szczerbiec", Stronnictwo NarodoweOjczyzna", Obóz Wielkiej Polski i inne (por. Wilk, 1994, s. 10-11). Inni natomiast skini nie mają żadnych powią­zań z partiami, są tylko wierni założeniu: „Jeśli nie będą się ciebie bać, będą się z ciebie śmiać!" (Wójcik, 1990, s. 3). To założenie jest wystarczającym ar­gumentem do stosowania agresji w otoczeniu. Wielu polskich skinów ponie­kąd kontynuuje wzory grup gitowców, w działaniach których dominowała agresja i upokarzanie innych.

Skini wydają własne gazetki - skinziny. W tych gazetkach przedstawiają sposoby działania znaczących odłamów, oddziałów czy bojówek oraz podają tzw. „lekcje skinów", czyli opisy, jak członek grupy powinien postępować. Naj­bardziej znane skinziny to Legion, Skinhead Polski, Zwyciężymy. Zdarza się, że skini zamiast imion używają pseudonimów, np. „Adolfo", „Hans" itp.

Skini zapowiadają zjednoczenie swych sił. Jest to w praktyce raczej trud­ne do zrealizowania ze względu na wzajemne antagonizmy między po­szczególnymi ugrupowaniami. Należy jednak fakty te traktować jako po­ważne ostrzeżenia ze strony części młodzieży identyfikującej się z podkulturą skinów, która chciałaby podporządkować sobie całe społeczeń­stwo, łamiąc wszelkie normy moralne i prawne.

Do góry