Ocena brak

Wstęp do książki Krystyny Duraj – Nowakowej p.t „Modelowanie systemowe w pedagogice”.

Autor /asa-la Dodano /29.01.2007

Wstęp do książki Krystyny Duraj – Nowakowej p.t „Modelowanie systemowe w pedagogice”.

Geneza książki związana jest z obiektywnie notowanymi faktami w historii rozwoju tzw. Wielkich paradygmatów poznania naukowego, wśród których systemowy ogląd stanowi ostatni wzorzec, najnowszy oraz subiektywnie odczuwaną potrzebę najpierw zgromadzenia danych, a potem ich uporządkowania w sensie studyjnym i opisu w sensie pisarskim. Praca autorki jest próbą wniesienia ładu w założeniach teoretycznych.
Za adresatów swej książki Pani Nowakowa uważa przede wszystkim pedagogów: nauczycieli akademickich i studentów starszych lat, a głównie magistrantów oraz tych czynnych zawodowo nauczycieli, którzy prowadzą prace naukowe. Autorka ma nadzieję iż tezy, które zgromadziła w swej książce zostaną potraktowane jako przesłanki do własnych refleksji i prac naukowych.
Twórczyni książki uważa iż zmiany we współczesnej epistemiologii nauki rozpoczęły się od punktu zwrotnego, którym w 1959r. okazała się książka K.R. Poppera, kwestionująca dotychczasowy status nauki oraz za inny czynnik wspomagający zachodzące zmiany książkę T.S. Kuhna p.t „Struktura rewolucji naukowych”, a potem jeszcze dyskusje i debaty innych naukowców.
Książka ta jest pewnego rodzaju kontynuacją i dopełnieniem poprzedniej pracy Krystyny Duraj – Nowakowej p.t. „Teoria systemów a pedagogika”.
Publikacja ta posiada formę rozprawy podzieloną na struktury.
Część pierwszą – wprowadzającą – oprócz „Wstępu”, stanowi I rozdział w swej istocie naukoznawczy. Omawia się tu przesłanki nowego paradygmatu systemowego oraz reorientację i reinterpretację filozofii pedagogiki. Część drugą poświęca się modelom jako przedmiotowi i celowi procesu modelowania, a obejmuje ona rozdziały 2-4. Część trzecia, zasadnicza w kontekście systemologicznym, to rozdziały 5-6, których sednem uczyniono koncentrację na opisie i wyjaśnieniu procesu modelowania systemowego w jego ujęciu całościowym.
Natomiast czwarta część książki – zasadnicza pedagogicznie, ale w kontekście systemowym to rozdziały 7-9. Są one przeznaczone do analizy dwu aspektów modelowania systemowego w pedagogice: w świetle już czynionych prób takiego modelowania i perspektyw jego zastosowania w kilku wybranych subdyscyplinach pedagogiki – dydaktyce, metodyce szczegółowej na przykładzie pedagogiki przedszkolnej i pedeutologii. Pracę niniejszą zamyka opis przydatności modelowania systemowego w procedurze badań pedagogicznych.
Książka ta nie jest ani podręcznikiem ani poradnikiem. W literaturze tej autorka próbuje dać zwarty system podstawowej wiedzy na tytułowy temat.
W celu lepszego odbioru treści książki, autorka wprowadza pewnego rodzaju słownik pojęć. Wyjaśnia w nim ze względu na wysoki poziom złożoności książki, niektóre co trudniejsze zagadnienia.

Do góry