Ocena brak

Współczesne teorie chrystologiczne - Perspektywa eschatyczno - pneumatologiczna

Autor /Grzes00 Dodano /22.04.2011

Wychodząc od pluralizmu nowotestamentowych koncepcji chrystologicznych, wielu teologów wróciło do biblijnego powiązania chrystologii z pneumatolgią. W ten sposób H. Mühlen postuluje ujęcie chrystologii w ścisłej perspektywie eschatyczno-pneumatologicznej. Możemy wejść w konkretną relację do Chrystusa jedynie przez "Jego Ducha".

Opierając się na danych biblijnych, szczególnie na tożsamości pawłowego Kyrios-Pneuma, możemy stwierdzić, że "doświadczenie Pneumy jest dlatego samo w sobie doświadczeniem Chrystusa". H. Mühlen twierdzi, że Synostwo Boże Jezusa posiada swoje źródło w "namaszczeniu Duchem św.", tzn. w zstąpieniu Ducha Bożego w momencie wcielenia. To wydarzenie "namaszczenia Duchem" jest równoznaczne z powierzeniem Jezusowi eschatycznego "urzędu" Zbawiciela. Urząd ten Jezus realizuje „mocą swojego namaszczenia Duchem Bożym”. Duch św. jest więc obecny w całym dziele Jezusa, a szczególnie w Jego ofierze krzyża, która w ten sposób otwiera się na całą przyszłość.

Przez swoją śmierć Jezus wysłużył nam swojego Ducha, którym On sam był namaszczony i mocą którego sam ofiarował się Ojcu, a który po Jego zmartwychwstaniu został przekazany Kościołowi. Odtąd w Kościele trwa Duch Jezusa jako Jego pełnia, obejmując a priori wszystkich ludzi. Po śmierci Jezusa rozpoczyna się "czas Ducha św." W ten sposób słowa i dzieło Jezusa dzisiaj nie minęły, ale trwają wśród nas, są stale obecne w swej raz dokonanej faktyczności. Duch św. uobecnia na trwałe jednorazowość historycznego wydarzenia Chrystusa jako takiego.

Wielu innych teologów posługiwało się postulatem pneumatologicznym przy "przeorientowaniu" dotychczasowej chrystologii katolickiej. W. Beilner, wychodząc z biblijnie stwierdzonej tożsamości Kyrios-Pneuma, jest zdania, że w zmartwychwstaniu pneumatyczna egzystencja Jezusa jest po prostu przeciwstawna Jego ziemskiemu, cielesnemu bytowaniu oraz że odtąd można Jezusa doświadczyć wyłącznie w Jego egzystencji Ducha jako zmartwychwstałego i wywyższonego Pana.

W. Kasper akcentuje samo pojęcie Pneumy jako sposobu, w którym jednorazowa osoba i dzieło Jezusa Chrystusa osiągają uniwersalną skuteczność oraz mogą być doświadczane historycznie i "po ludzku". P. Knauer doszukuje się elementów pneumatologicznego ujęcia chrystologii przede wszystkim w nauce Sob. Wat. II. Kładzie on nacisk na formułę: Jezus Chrystus jest źródłem Ducha Świętego w chrześcijanach (KK 7). Wierzyć w Jezusa Chrystusa jako Syna Bożego oznacza "być napełnionym Duchem św."

Teologia katolicka zdaje sobie sprawę, że jedynie ta perspektywa pneumatyczna jest w stanie zagwarantować należne miejsce wydarzeniu Jezusa Chrystusa w życiu współczesnego człowieka, zawiera bowiem wiele momentów należycie pojętej kairologii chrześcijańskiej. Jako tak ma najwięcej danych po temu, by rozwiązać lub przynajmniej naświetlić problem Jezusa Chrystusa.

Podobne prace

Do góry