Ocena brak

WSKAŹNIKI STRUKTURY FINANSOWANIA ZADŁUŻENIA

Autor /Otomar444 Dodano /16.08.2013

Financial leverage ratios, umożliwiają w szczególności orientację o stopniu zaangażowania kapitałów własnych i obcych w finansowaniu majątku przedsiębiorstwa. Pozwalają one na rozpoznanie źródeł finansowania, ich struktury oraz w pewnej mierze efektywności tego zaangażowania. Część z nich określa się także jako wskaźniki zdolności do obsługi zadłużenia przedsiębiorstwa.

Można wyróżnić w szczególności: wskaźnik ogólnego zadłużenia (debt ratio), wskaźnik udziału kapitałów własnych w finansowaniu majątku (equity to total assets ratio), wskaźnik relacji zobowiązań do kapitałów własnych (debt to equity ratio), wskaźnik relacji zobowiązań długoterminowych do ogółu zobowiązań (long term debt to total liabilities ratio), wskaźnik zadłużenia długoterminowego (long term debt to equity ratio), wskaźniki pokrycia majątku trwałego zobowiązaniami długoterminowymi (fixed assets to long term debt ratio), wskaźnik pokrycia odsetek płaconych z uzyskanych efektów finansowych (times interest earned ratio), wskaźnik pokrycia zobowiązań nadwyżką finansową (financial results to total debt ratio).

Pierwszy z wymienionych - wskaźnik ogólnego zadłużenia - stanowi relację ogółu zobowiązań przedsiębiorstwa do całości aktywów. Rosnący poziom tego wskaźnika oznacza wyższy stopień udziału kapitału obcego w finansowaniu działalności, co wiąże się z koniecznością spłaty zobowiązań w odpowiednim terminie oraz spłacenia odsetek. Taki wzrost zobowiązań jest uzasadniony wówczas, gdy przeciętne oprocentowanie kredytów i pożyczek jest niższe od osiąganej stopy rentowności majątku. Ze względu na potrzebę finansowego zabezpieczenia pokrycia zobowiązań oraz wyższy poziom ryzyka dla potencjalnych kredytodawców pożądane jest, aby wskaźnik ten kształtował się w zasadzie na poziomie niższym od 0,5.

Inne wskaźniki tego zespołu są pochodnymi zaprezentowanego wskaźnika ogólnego. Wskaźnik udziału kapitałów własnych w finansowaniu całości majątku wyjaśnia zaangażowanie tych kapitałów i w istocie uzupełnia poprzedni wskaźnik do jedności. Jego tendencję rosnącą należy oceniać pozytywnie, gdyż świadczy o rozszerzeniu zasobów własnych i umacnianiu się podstaw finansowych działalności. Określa to także tzw. złota zasada bilansowa.

Rozwinięcie analizy struktury finansowania umożliwia wskaźnik stanowiący relację ogółu zobowiązań do kapitałów własnych. Wyjaśnia on podstawową wzajemną zależność kapitałów przedsiębiorstwa i możliwość ewentualnego pokrycia zobowiązań własnymi zasobami majątkowymi. Zatem poziom tego wskaźnika wyższy od 1,0 świadczyć może o wyższym ryzyku niezabezpieczenia pokrycia zobowiązań. Pogłębienie analizy zapewnia relacja całości zobowiązań lub zobowiązań długoterminowych do kapitału własnego podstawowego netto, w spółkach - kapitału akcyjnego.

Wskaźnik relacji zobowiązań długoterminowych do ogółu zobowiązań wyjaśnia strukturę wewnętrzną kapitałów obcych zaangażowanych w działalność przedsiębiorstwa. Zadłużenia długoterminowe mają charakter mniej pilnych i stąd ich udział w finansowaniu majątku jest korzystniejszy niż zobowiązań krótkoterminowych (wymagalnych). Zobowiązania długoterminowe znajdują najczęściej formalnoprawne zabezpieczenie w majątku trwałym (np. zabezpieczenie hipoteczne), dlatego też wskaźnik pokrycia majątku pozostaje we właściwej relacji do zaciągniętych kredytów i pożyczek. Jego poziom bliski 1,0 może świadczyć dla kredytodawców o zagrożeniu finansowym. Dla utrzymania równowagi finansowej starać się jednak należy o właściwą relację pomiędzy majątkiem trwałym a wielkością kapitałów stałych, tj. sumy kapitałów własnych i zobowiązań długoterminowych. Najwłaściwszy układ strukturalny to taki, w którym kapitały stałe finansują w całości majątek trwały oraz część majątku obrotowego - szczególnie w jego części nieulegającej wahaniom.

Następne w.s.f.z. charakteryzują efektywność zaciągniętych zobowiązań i możliwości ich spłaty z osiąganych efektów finansowych. Wskaźnik pokrycia odsetek (kosztów finansowych) z wyniku finansowego jest relacją zysku brutto powiększonego o płacone odsetki do kwoty płaconych odsetek. A zatem im wielokrotność efektów finansowych w stosunku do opłaconych odsetek (kosztów finansowych) jest wyższa, tym sytuacja jest korzystniejsza. Świadczy zarówno o efektywności finansowej, jak i o większych możliwościach wypłacalności przedsiębiorstwa.

Wskaźnik pokrycia zobowiązań z nadwyżki finansowej (tj. zysku netto powiększonego o kwotę amortyzacji rocznej) wyjaśnia, w jakiej mierze przedsiębiorstwo mogłoby uregulować swe zobowiązania z osiąganej w ciągu roku nadwyżki finansowej.

Podobne prace

Do góry