Ocena brak

Wskazania do stosowania mostów protetycznych

Autor /zenon80 Dodano /03.02.2014

Wskazaniem do stosowania mostu są nierozległe częściowe braki mię-dzyzębowe w łuku zębowym, przy sprzyjających warunkach miejscowych m.in. takich, jak:

-    odpowiednia liczba i jakość zębów filarowych,

-    pomyślne rozmieszczenie topograficzne zębów filarowych w łuku zębowym w stosunku do luki po utraconych zębach,

-    dobre umocowanie zębów filarowych w zębodole,

-    ustawienie zębów umożliwiające osiowe obciążenie filarów,

-    równoległość osi długich zębów filarowych,

-    warunki okluzyjne w normie,

-    zadowalający stan przyzębia zębów filarowych,

-    dobra higiena jamy ustnej.

Wskazania do stosowania mostów ustala się na podstawie następujących danych klinicznych: zakres i rozmieszczenie braków zębowych (lokalizacja braków w łuku zębowym), warunki okluzji, stopień zaniku wyrostka w odcinkach utraconych zębów, liczba i stan zębów filarowych, ich rozmieszczenie w stosunku do luki po zębach utraconych, stan przyzębia, a także ogólny stan zdrowia pacjenta.

W praktyce przyjmuje się, że wskazaniem do stosowania mostu są odcinkowe braki zębów o rozpiętości od jednego do trzech zębów stojących obok siebie w odcinku bocznym i do czterech siekaczy. W takich przypadkach zęby filarowe przejmują dodatkowo prace od 0,5-1,5 zęba utraconego. Uważa się, że mosty o dłuższym przęśle (braki powyżej 4 zębów) stwarzają niebezpieczeństwo przekroczenia fizjologicznej wytrzymałości zębów filarowych. Wówczas należy rozważyć możliwość implantacji wszczepów filarowych.

Dane powyższe należy traktować jako orientacyjne, a wskazania co do liczby uzupełnianych zębów za pomocą mostów uzależnić od warunków indywidualnych w danym przypadku. Uważa się, np., że w przypadku schorzeń przyzębia każdy utracony ząb powinien być uzupełniony, co w dobie stosowania wszczepów jest możliwe do zrealizowania bez destrukcji koron zębów sąsiadujących. Ogólnie jednak należy przyjąć, że utrata jednego zęba w widocznym zewnątrzustnie rejonie łuku zębowego jest wskazaniem bezwzględnym, a w odcinku bocznym, jest wskazaniem względnym do jego uzupełnienia. Nie wymagają, np. uzupełnienia boczne braki jednozębowe kiedy zęby sąsiednie, przez odpowiednie przemieszczenie, pomniejszyły lukę lub jeżeli zęby stojące obok, a nie wymagające pokrycia koronami, zabezpieczają zęby przeciwstawne przed przemieszczeniami pionowymi.

Niekiedy przed przystąpieniem do wykonywania mostu istnieje konieczność eliminacji zaburzeń zwarciowo-artykulacyjnych a często most jest jednym z elementów usuwających istniejące nieprawidłowości. Również planowanie określonego rodzaju mostu należy uzależnić od konkretnych warunków okluzyjnych. Na przykład, do stosowania górnego mostu w odcinku przednim niekorzystne jest zwarcie głębokie, gdyż znaczne sity żucia działają wówczas wyważająco na filary mostu w kierunku ku górze i na zewnątrz.

W ocenie warunków dla stosowania mostu ważne jest określenie stopnia zaniku wyrostka zębodołowego w odcinku po utraconych zębach. Od stopnia zaniku wyrostka zębodołowego należy uzależnić m.in. rodzaj przęsła, a w odcinku przednim, niekiedy stosowanie dodatkowo imitacji błony śluzowej wyrostka zębodołowego w postaci „sztucznego dziąsła” wypełniającej lukę nad zębami sztucznymi w przęśle mostu. W tym celu posługiwaliśmy się dotąd specjalnie barwioną porcelaną lub różowym akrylem. Współcześnie mamy w tym celu do dyspozycji metody nadbudowy kostnej części wyrostka zębodołowego z zastosowaniem przeszczepów lub preparatów naturalnej kości z następową plastyką tkanek miękkich. Jest to tzw. sterowana regeneracja kości z użyciem: kości własnej, preparatów kości odzwierzęcej lub preparatów syntetycznych np. „Bio-OSS” -uwolniona od składników organicznych kość bawołu, „Bio-Gide” - resor-bowalna błona kolagenowa. Według dotychczasowych obserwacji klinicznych najlepsze wyniki uzyskuje się stosując przeszczepy kości własnej oraz mieszaniny kości własnej i preparatów kości odzwierzęcej. Potwierdzają to również doniesienia innych autorów.

Dla ustalenia wskazań do stosowania mostu decydujące znaczenie ma ocena liczby i stanu zębów filarowych, ich rozmieszczenia, kształtu anatomicznego koron, równoległości osi długich względem siebie, stosunku części koronowej do korzeniowej, a także umocowania w zębodole (stopień rozchwiania). Zęby filarowe wymagają niekiedy wcześniejszego przygotowania protetycznego. Na przykład, zęby leczone o zniszczonej koronie należy wzmocnić wTkładem koronowo-korzeniowym, koronowym lub nadbudową systemem sztyftów para-post z zastosowaniem tworzyw kompozycyjnych. W przypadku braku odpowiedniej ilości zębów filarowych, lub niekorzystnego dla biomechaniki mostu ich rozmieszczania, należy rozważyć możliwość wprowadzenia wszczepów filarowych.

Istotne znaczenie dla planowania mostu ma także kształt anatomiczny zębów filarowych i ich nachylenie do luki. Zęby kolbowate i nachylone do luki wymagają znacznego zeszlifowania i gruntownej korekty ich długich osi. Stwarza to niebezpieczeństwo uszkodzenia miazgi zęba. W przypadkach, kiedy nie ma możliwości skorygowania zębów filarowych przez zeszlifowanie, planuje się mosty o specjalnym typie zakotwiczeń (np. na wkładach, zasuwach). Mostów o klasycznych koronach filarowych nie można wówczas planować, gdyż nie ma możliwości wprowadzenia ich na nierównoległe filary. W innym przypadku filary niezbyt rozbudowane czy zniszczone można uzupełnić wkładami wzmacniającymi całość planowanej konstrukcji.

W przypadkach opisanych wyżej - stosuję we własnej praktyce - niekonwencjonalne konstrukcje stałe osadzone na materiałach kompozytowych.

Ważnym zagadnieniem, przy ustalaniu wskazań do stosowania mostów, jest ocena umocowania zębów filarowych w zębodole. Dodatkową siłę żucia mogą przyjąć tylko zęby dobrze osadzone w zębodole, a więc o zdrowym przyzębiu. Zęby rozchwiane nie mają zastosowania jako filary do mostów. O ile przy rozchwianiu I i II stopnia (według Kantorowicza) dopuszcza się możliwość stosowania mostów pod warunkiem wzmocnienia filarów przez połączenie ich z mocno osadzonymi w zębodole zębami obok stojącymi (korony zblokowane), lub filarami implantowanymi o tyle rozchwianie III stopnia jest przeciwwskazaniem do stosowania mostów.

Wiek pacjenta ma znaczenie w tym sensie, że mosty można stosować w tych przypadkach, kiedy rozwój układu stomatognatycznego został zakończony. U dzieci i młodzieży stosuje się specjalne mosty rozsuwane, stopniowo zwiększające długość przęsła wraz ze wzrostem szczęki.

 

Podobne prace

Do góry