Ocena brak

Wrzosiec czerwony

Autor /Leonid Dodano /14.02.2012

 

Wygląd: Zawsze zielona, pełzająca, bogato rozgałęziona krzewinka, nie wyższa niż 25 cm. Gałązki cienkie o korze jasnobrunatnej, płożące, kwiatonośne gałązki podnoszą się; młode gałązki są przeważnie nagie, z wyraźnymi żebrami, które od nasady każdego liścia przebiegają w dół przez międzywęźle przy niemal niezmiennej grubości i w równych odstępach.

Liście zebrane przeważnie po 4 w nibyokółkach, krótko-ogonkowe, nagie i lśniące, do 8 mm długości, równowąskie, mniej lub bardziej odstające, zaostrzone albo kolczasto zakończone, na brzegu drobno ząbkowane; brzegi zwinięte całkowicie zakrywają dolną stronę liścia, który dlatego wygląda szpilkowato; przylistków brak. Kwiaty nachylone w dół, różowe, barwy mięsa albo jasnokarminowe, rzadko białe, zebrane w wielokwiatowe, szczytowe, ulistnione grona, przeważnie jednostronne.

Szypułki do 4 mm długości, co najwyżej tak długie jak kwiaty, nagie, ciemnoczerwone, mniej więcej w połowie długości mają 3 małe, jajowate podkwiatki o czerwonawych końcach. Działki kielicha 4; są nie zrośnięte i krótsze od korony, lancetowate, zaostrzone, suchobłoniaste, czerwonawe.

Korona jest 4-krotna, rurkowata, do 6 mm długości, z krótkimi wyprostowanymi łatkami, nie odpadająca. Pręcików 8, wolnych, z wystającymi ciemnopurpurowymi pylnikami bez wyrostków, otwierającymi się boczną szczeliną.

Zalążnia górna, ciemnoczerwona, naga, szyjka cienka, niewiele dłuższa od pręcików, z małym znamieniem. Torebka owocu 2 mm długości, zamknięta w kwiecie, wielo-nasienna, pękająca czterema klapami. Nasiona bardzo małe.

Siedlisko: Luźne lasy sosnowe i miejsca skaliste, przeważnie na wapieniu, preferuje stanowiska słoneczne; często występuje masowo i sięga od przedgórza Alp aż ponad granicę drzew.

Rozmieszczenie: Alpy i południowa Europa Środkowa. W Polsce dziko nie występuje; często uprawiany w ogródkach jako jedna z najwcześniej kwitnących roślin ozdobnych.

Uwagi ogólne: Wrzosiec czerwony był dawniej w literaturze systematycznej przytaczany pod nazwą gatunkową Erica carnea, dziś jednak nazywa się Erica herbacea. Rodzaj Erica ze swoimi około 500 gatunkami jest po Rhododendron drugim z kolei największym rodzajem w obrębie rodziny wrzosowatych. Podobnie jak Rhododendron wykazuje on wielkie zagęszczenie gatunków na stosunkowo małym obszarze.

W tym przypadku chodzi o około 450 gatunków w strefie deszczów zimowych w Kraju Przylądkowym, gdzie liczne gatunki występują bardzo gęsto jeden obok drugiego. Pozostałe gatunki są rodzime w Afryce, w regionie Morza Śródziemnego i w po-łudniowo-zachodniej Europie. Większość gatunków to niskie, wrzosokształtne krzewy lub krzewinki.

Jeden z niewielu wyjątków stanowi Erica arborea, która dochodzi do 5 m wysokości, jest typowym składnikiem śródziemnomorskiej makii i występuje także we wschod-nioafrykańskich górach. Z drewna jej korzeni rzeźbione są sławne fajki Bruyere.

Długotrwałe i dekoracyjne kwitnienie powoduje, że roślina ta jest lubianym krzewem ozdobnym. Pod koniec XIX wieku sprowadzono do Europy liczne południowoafrykańskie gatunki Erica i trzymano głównie w szklarniach jako rośliny doniczkowe.

W nowszych czasach zainteresowano się raczej zimotrwałymi wrzoś-cami, które mogą być trzymane na zewnątrz, jak wrzosiec czerwony i wrzosiec popielaty. Przez wielokrotne krzyżowanie różnych gatunków powstały liczne, przeważnie niskorosłe formy, dzięki czemu można mieć kwitnące okazy przez cały rok.

Podobne prace

Do góry