Ocena brak

Wrzos zwyczajny

Autor /Florenty909 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Płożąca się lub podnosząca krzewinka, o wysokości 20-100 cm, obficie rozgałęziona. Liście szpilkowate, 1—35 mm długości, ułożone dachówkowato w 4 rzędach. Kwiaty zwisające, z zielonym, 4-działkowym kielichem zewnętrznym i przypominającym płatki korony czerwo-no-liliowym lub bladotioleto-wym kielichem; podłużno--dzwonkowata korona z 4 zrośniętych płatków; w jednostronnych gęstych kwiatostanach.

Siedlisko: Wrzosowiska, gdzie rozległe skupienia tej rośliny mogą być utrzymane tylko przez wypas owiec, jak ma to miejsce w Niemczech w Luneburger Heide, albo na jeszcze większą skalę na Wyżynie Szkockiej. Suche lasy, torfowiska; na ubogich, kwaśnych glebach, do wysokości 2500 m n.p.m.

Rozmieszczenie: Prawie cała Europa, oprócz południowego wschodu. W Niemczech i w Polsce rozpowszechniony i bardzo pospolity.

Okres kwitnienia: Od lipca do września; w Polsce sierpień i wrzesień.

Substancje zawarte w roślinie: arbutyna, hydrochinon; kwercytryna i myrycytryna (glikozydy flawonowe), garbniki.

Zastosowanie i działanie: Przy zapaleniu pęcherza (łagodniejszy niż liście mącznicy); odwadniający, wspomagający przy chorobach reumatycznych.

Przyrządzanie i stosowanie: Ziele (Herba Eri-cae): 2 LH gotować przez 5 min. WLH: Erica (świeże kwitnące gałązki); spagyrik.

Termin zbioru: Od sierpnia do października.

Uwagi ogólne: Zdrewniałe i dlatego włóknistoelastyczne rośliny wrzosu bywały dawniej na wsi związywane na trwałe miotły. W porze kwitnienia, w dużych skupiskach roślina ta jest ozdobą krajobrazu. Kwiaty wrzosu dostarczają dobrego pokarmu dla pszczół.

Podobne prace

Do góry