Ocena brak

Wrodzony brak strzałki

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Wrodzony brak lub niedorozwój strzałki, jakkolwiek rzadki, jest najczęściej występującym wrodzonym brakiem kości długich. O całkowitym braku strzałki nie należy mówić przed ukończeniem 5. rż., gdyż do tego czasu może istnieć niewidoczna w obrazie radiologicznym chrzęstna nasada. Wadzie układu kostnego towarzyszą zmiany rozwojowe w obrębie tkanek miękkich, zwłaszcza mięśni.

Obraz zmian klinicznych oraz anatomicznych i radiologicznych zależy od stopnia wady. Ogólnie przyjęta klasyfikacja dzieli wadę na trzy typy.

Typ I wykazuje jedynie częściowy, jednostronny brak strzałki z równoczesnym niewielkim skróceniem goleni.Mitroszewska opisała niedorozwój bliższego i zwichnięcie tylne dalszego końca strzałki. Niekiedy współistnieje niewielkie przodozagięcie piszczeli czy zniekształcenie stopy, nie ma natomiast innych wad.

Typ II charakteryzuje się jednostronnym, całkowitym, rzadziej prawie całkowitym brakiem strzałki. Towarzyszy mu różnego stopnia, ale na ogół znaczne skrócenie oraz łukowate wygięcie do przodu piszcze li. Skrócenie wynoszące u dzieci 5-7 cm może do zakończenia zrostu osiągnąć 12-15 cm. Różnica długości jest procentowo stała, co pozwala na określenie przewidywanego skrócenia. Zagięcie piszczeli najczęściej znajduje się na granicy środkowej i dalszej V3 trzonu. Oś piszczeli wykazuje ponadto niekiedy wygięcie koślawe oraz wadliwą torsję. Ponad szczytem zagięcia skóra jest dołkowato wciągnięta, ale nie zrośnięta z podłożem. Stopa ustawiona jest z reguły koń-sko-płasko-koślawo lub końsko-koślawo, rzadziej pła-sko-koślawo. Towarzyszy temu jej skrócenie i często zniekształcenie w postaci braku jednego lub więcej promieni kk. śródstopia i palców, z reguły od strony strzałkowej.

Głównym jednak czynnikiem powodującym koślawy i „schodkowaty” kształt stopy jest doboczne, a zarazem równoległe w stosunku do k. skokowej, ustawienie k. piętowej. Obie kości wykazują na ogół kościozrost, chociaż u małych dzieci jest on radiologicznie nie do rozpoznania, ze względu na istnienie osobnych jąder kostnienia (synchondrosis).

Obraz radiologiczny ujawnia stopień niedorozwoju strzałki, zagięcia osi piszczeli, a także ubytków kości w obrębie stopy. U niemowląt często opóźnione jest pojawienie się jądra kostnienia k. skokowej. W obrębie piszczeli na podkreślenie zasługuje zachowany kanał szpikowy. Po stronie wklęsłej zagięcia widoczna jest sklerotyzacja kości, z pogrubieniem warstwy korowej (ryc. 26.4).

Dla ustalenia sposobu leczenia wnikliwej analizie należy poddać obraz radiologiczny stępu, zwłaszcza w stosunku do dobocznego względem k. skokowej ustawienia k. piętowej. Świadczy o nim nakładanie się cienia k. skokowej i piętowej na zdjęciu radiologicznym w rzucie bocznym. U niemowląt widoczna jest wielokrotnie tylko jedna kość (piętowa) - rycina 26.4. U dzieci nieco starszych widoczne jest w rzucie bocznym nakładanie się i równoległy przebieg cienia obu kości (ryc. 26.5), a w rzucie a-p stępu doboczne w stosunku do k. skokowej przemieszczenie k. piętowej (ryc. 26.6).

 

 

Podobne prace

Do góry