Ocena brak

Wrodzone wady serca

Autor /margolcia Dodano /26.06.2014

Częstość występowania wrodzonych wad serca ocenia się na 8 na 1000 żywych urodzeń. 40-50% wad rozpoznawane jest w pierwszym tygodniu życia, a 50-60% w pierwszym miesiącu. W dobie rozwoju technik ultrasonograficz-nych możliwe jest rozpoznanie wady serca już u płodu i dzięki temu zapewnienie porodu w wysokospecjalistycznym ośrodku medycznym. Wady objawowe ograniczają lub uniemożliwiają napływ płucny czy systemowy fizjologicznymi drogami, bądź uniemożliwiają przepływ krwi z płuc do krążenia dużego. Do pierwszej grupy należą wady przewodozałeżne (zależne od utrzymania drożności przewodu tętniczego Botalla), a do drugiej - wady z zastojem żylnym w płucach. Do przewodozależnych wad serca zalicza się wady z niezależnym krążeniem płucnym i systemowym (transpozycja wielkich naczyń), z niedostatecznym przepływem płucnym (atrezja tętnicy płucnej, tetralogia Fałłota, atrezja zastawki trójdzielnej) oraz z niedostatecznym przepływem systemowym (steno-za aortalna, koarktacja aorty, przerwanie łuku aorty, zespół hipoplazji lewego serca), Wady te są stanem zagrożenia życia noworodka, dlatego ważne jest wczesne rozpoznanie i jak najszybsze rozpoczęcie wstępnego leczenia, polegającego na dożylnym wlewie prostaglandyny Ex, utrzymującej drożność przewodu tętniczego. Takie postępowanie pozwala na ustabilizowanie klinicznego stanu pacjenta i bezpieczne przekazanie go do specjalistycznego ośrodka kardiochirurgicznego. W czasie stabilizowania stanu pacjenta na oddziale noworodkowym bardzo ostrożnie należy podchodzić do tlenoterapii. Tlen przyspiesza zamykanie się przewodu tętniczego oraz zmniejsza opór w krążeniu płucnym. Tłenoterapia jest przeciwwskazana w przewodozależnych wadach serca, w których przepływ systemowy zależy od prawo-lewego przepływu krwi przez przewód tętniczy, natomiast zalecana w wadach ze zmniejszonym przepływem płucnym. W każdym z tych przypadków obligatoryjne jest zastosowanie wlewu dożylnego prostaglandyny Ej.

Do wad serca z zastojem żylnym w płucach zalicza się: skrajne zastawkowe zwężenie aorty, koarktację aorty podprzewodową, całkowity nieprawidłowy spływ żył płucnych, serce trójprzedsionkowe, zwężenie żył płucnych. Objawy zależą od rodzaju wady, nie są charakterystyczne i wymagają różnicowania z chorobami układu oddechowego. Są to sinica, zaburzenia oddychania, zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu, szmer nad sercem. Niekiedy przebieg kliniczny jest dramatyczny, z narastającymi objawami niewydolności oddechowej i krążenia. Na podstawie badania radiologicznego klatki piersiowej można wykluczyć patologię układu oddechowego oraz ocenić sylwetkę serca i rysunek naczyniowy płuc.

 

Podobne prace

Do góry