Ocena brak

Wrodzone braki i niedorozwoje palców

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Należą do częstych wad wrodzonych ręki i mogą występować w najprzeróżniejszych postaciach: od całkowitego braku palca, przez zmniejszenie wielkości, do niewielkich i niewymagających leczenia niedorozwojów obwodowych części palców.

Wrodzony brak kciuka jest wadą znacznie upośledzającą możliwości funkcjonalne ręki. Chory ma zachowany jedynie chwyt hakowy, przydatny tylko w wybranych czynnościach. Dlatego odtworzenie kciuka ma bardzo istotne znaczenie. W chwili obecnej dysponujemy kilkoma metodami operacyjnymi odtworzenia kciuka. Pierwsza i jedna z najskuteczniejszych to policyzacja palca promieniowego. Operacja polega na skróceniu do minimum trzonu k. śródręcza będącej po stronie promieniowej (w ręce 4-palcowej będzie to II k. śródręcza, w trójpalcowej 

III itd.). Zespalamy głowę kości z podstawą z równoczesnym obrotem dalszej części o 110-170° w ustawieniu kątowym operowanego palca i opozycji do pozostałych palców. Operacja wymaga perfekcyjnego zaplanowania cięć skórnych i przemieszczeń płatów, gdyż w przeciwnym wypadku powstaną ubytki. Należy zwracać uwagę na stan pęczków naczynio-wo-nerwowych, gdyż zdarzają się przypadki unaczy-nienia palca tylko przez jeden pęczek. Operacja daje bardzo dobry efekt funkcjonalny i wykonana w pierwszych 3 latach życia zwykle umożliwia dziecku uzyskanie pełnej sprawności ręki. Natomiast niezbyt zachęcający jest efekt kosmetyczny. Nowo wytworzony kciuk (trójpaliczkowy) jest mimo skrócenia zbyt długi i bardziej przypomina zwykły palec niż kciuk. Spoidło kciuk-palec II jest bardzo szerokie, co poprawia funkcję, ale pogarsza kosmetykę. Względy te są czasem, zwłaszcza u dziewczynek, przyczyną odmowy zgody na operację.

Inną metodą jest przeszczepienie drugiego palca stopy na kciuk z zespoleniem mikrochirurgicznym szypuły naczyniowej. Metoda ta w przypadkach istniejącej I k. śródręcza jest bardzo skuteczna, jednak przy jej braku - trudniejsza w wykonaniu i późniejszym zaadaptowaniu do funkcji opozycyjno-chwyt-nych kciuka. Ryzyko niepowodzeń tego typu operacji przy wyszkolonych zespołach mikrochirurgicznych jest niewielkie (w granicach10-12%).

Poprzednio stosowane metody odtworzenia funkcji kciuka, jak przeszczepy uszypułowane skóry, a nawet wolne przeszczepy kości, mają już znaczenie historyczne i ze względu na dużą liczbę powikłań nie są godne polecenia. U chorych, u których z jakichś względów nie wykonuje się operacji, można stosować wyrównanie protezowe kciuka, służące jako element biernej opozycji.

Braki poszczególnych palców lub ich części mogą być uzupełniane również przeszczepami mikrochirur-gicznymi palców stóp. Daje to dobre wyniki funkcjonalne i kosmetyczne.

U chorych, u których występują braki części palca bądź tylko skórne zawiązki palców, stosujemy w ostatnich latach przeszczepy paliczków. Pobieramy środkowe paliczki palców stóp i przeszczepiamy je w brakujące części palców ręki.

Odżywienie paliczka w pierwszym okresie następuje na drodze osmotycznej i obserwuje się stopniowy wzrost paliczków w nowych warunkach. Operację należy wykonać w pierwszych 6-10 miesiącach życia - wtedy wyniki są najlepsze; po 4. roku życia metody tej nie należy stosować, gdyż przeszczepy ulegają martwicy.

 

Podobne prace

Do góry