Ocena brak

Wolnomularstwo (masoneria)

Autor /NaumxD Dodano /25.04.2013

Pragnienie postępu moralnego na drodze braterstwa i solidarności wszystkich ludzi tkwiło na pewno wgenezie wolnomularstwa (masonerii). Powstało ono w anglikanizmie, w którym nowe grupy wyznaniowe(kwakrzy, metodyści i in.) pragnęły przede wszystkim skuteczniejszego udoskonalenia człowieka,ale jest typowym zjawiskiem dla deizmu.

W Londynie istniejące od dawna przy kościele św. Pawła bractwa (cechy) murarzy, nastawione nie nadziałalność zawodową, lecz humanitarną, przyjmowały ludzi także spoza swego zawodu. Byli wśród nichprzyrodnicy, chyba w myśl deistycznego poglądu, że świat jest wielką Budowlą Boga, najwyższego Architekta.

W 1717 roku połączyły się cztery takie loże w jedną, nazwaną Wielką Lożę. James Andersen, anglikańskiduchowny przy katedrze św. Pawła ułożył dla niej statuty (1723). Jako cel przyjęto doskonalenie moralnei zbratanie wszystkich ludzi. Środkiem miało być służenie sobie wzajemną pomocą w imię braterstwai równości, usunięcie zaś wszelkich różnic wyznaniowych i stanowych. Innej doktryny nie przyjęto,nastawiono się natomiast na praktyczne działanie, ujęte w tajemnicze symbole i stopnie organizacyjne.Nawiązując do dawnego obowiązku tajemnicy zawodowej, tajemnicą uczyniono całą strukturę i działalność.Członków (braci) podzielono na uczniów, czeladników i mistrzów, lecz przejście z jednego stopniana drugi było kolejnym etapem wtajemniczenia. Bogaty rytuał obrzędów i symboli objęty był ścisłą tajemnicą.Za zdradę jakiejkolwiek tajemnicy masońskiej groziła śmierć.

Wielka loża londyńska stała się wzorem dla innych, które szybko powstawały w krajach całego świata: 1725 - Francja (Paryż), Irlandia; 1728 - Hiszpania (Madryt); 1730 - Indie (Kalkuta), Stany Zjednoczone;1735 - Portugalia (Lizbona), Italia (Florencja); 1736 - Szwecja (Sztokholm); 1738 - Saksonia (Drezno);1740 - Prusy (Berlin); 1741 - Polska (Warszawa, 1742 Wiśniowiec na Wołyniu).

Do masonerii garnęli się, ujęci jej wzniosłymi celami humanitarnymi i pociągnięci tajemniczością: monarchowie,arystokraci, intelektualiści (wszyscy wybitni encyklopedyści francuscy), a nawet przez pewienczas wyżsi duchowni katoliccy.

Wszystkie loże zachowały taką samą strukturę organizacyjną, natomiast uległy zróżnicowaniu w swymstosunku do religii. Angielskie wolnomularstwo hołdowało ideałowi człowieka i honoru i szlachetności(man of honour and honesty), który odznaczał się deistyczną pobożnością. Francuska masoneria (chybadopiero w XIX wieku) zaprzestała nazywać Boga Wielkim Architektem Świata. Kierowana przez paryską Wielką lożę (zwaną Wielkim Wschodem) włączyła się bardzie} w polityczną działalność.

Kościoły nie przyjęły równej postawy wobec masonerii. Anglikański i augsburski nie wypowiadały sięoficjalnie na jej temat. Kalwiński stawiał opory. Pod presją jego synodów holenderskie Stany Generalnezakazały wstępowania do niej.

Klemens XII, gdy powstała loża we Florencji i władcy włoscy zakazali zakładania lóż w swoich państwach,wydał (1738) pierwsze oficjalne potępienie masonerii, zabraniając wszystkim katolikom należeniado niej. Z powodu tajemnicy w samej masonerii opierało się ono na niepełnych informacjach i miałokruche uzasadnienie. Benedykt XIV potwierdził (1751) ten zakaz pod karą ekskomuniki zastrzeżonej papieżowi. Uzasadnił go tym, że masoneria jest międzynarodowym związkiem i stanowi z tego powoduwielkie niebezpieczeństwo dla czystości wiary katolickiej, członkowie zaś muszą składać przysięgę całkowitejtajemnicy.

Orzeczenia papieskie nie pohamowały rozwoju masonerii. W krajach katolickich: Italia, Francja, Hiszpaniai Portugalia skupiała ona zdecydowanych wrogów Kościoła. Czy było to wynikiem wstrzymywaniasię wybitnych katolików, z powodu zakazu, od wstępowania do niej, czy decydowały inne okoliczności,jednoznacznej odpowiedzi na te pytania nie ma.

Podobne prace

Do góry