Ocena brak

Woliński Park Narodowy - GEOLOGIA I GEOMORFOLOGIA

Autor /obelix Dodano /30.09.2011

Najbardziej charakterystycznym krajobrazem Parku są wysoczyzny morenowe pochodzenia polodowcowego, których ostrą granicę z morzem (wciąż modyfikowaną w wyniku abrazji) nazwano klifami. Najwyższe klify osiągają wysokość do 95 m. Ich malownicze piękno i uniklany w skali krajowej charakter, jest narażony na niszczące działanie żywiołów przyrody.

Spływające po zboczach klifów wody, wysuszające glebę promienie słoneczne oraz silne fale morskie (zwłaszcza w okresie sztormów) powodują obrywanie się klifów, wynikiem czego można zaobserwować zjawisko zwane abrazją (cofanie się lądu), które średnio w ciągu roku wynosi około 1 m.

Podobnie ukształtowana jest granica lądu od strony Zalewu Szczecińskiego. Zupełnie innym typem krajobrazu jest końcowy odcinek ujścia Odry od morza zwany Wsteczną Deltą Świny, w którym kilkadziesiąt niskich podmokłych wysp wraz ze starorzeczami i nurtem Świny tworzy unikalną w skali Europy mozaikę siedlisk.

Podobne prace

Do góry