Ocena brak

WOJSKO POLSKIE 1806 - 1807

Autor /Erazm123 Dodano /18.06.2013

Formacje powstałe jesienią 1806 w Wielkopolsce i na zach. Mazowszu, parokrotnie reorganizowane, z których po zawarciu pokoju w Tylży utworzono WP Ks. Warszawskiego.

Po zwycięstwie pod Jeną Napoleon, przewidując, żew pościgu za Prusakami trzeba będzie wkroczyć na dawne ziemie poi., wezwał z Włoch gen. Dąbrowskiego i powierzył mu odtworzenie w.p. Od sformowania 40-tys. armii uzależniał ewentualne przywrócenie niepodległości Polski. Dąbrowski, wspólnie ze ściągniętym z Drezna Józefem Wybickim, wydali 3 XI 1806 w Berlinie i 7 XI 1806 w Poznaniu proklamacje, w których wzywali rodaków do stawienia się pod narodowe sztandary.

W połowie XI 1806 rozpoczęła się organizacja w.p. w dep. poznańskim, pod koniec tego miesiąca w kaliskim, a w początkach XII w warsz. Każdy dep. miał wystawić legię, czyli dyw. złożoną z 4 pp., p. ułanów, psk., bat. art. i komp. saperów. Łącznie trzy dep. miały dać 20 528 piech., 400 strz. i 5,4 tys. jazdy. Pozostałe 14 tys. zamierzano wybrać z reszty ziem poi. w miarę ich wyzwalania. Każda legia miała liczyć 13 120 żoł., a całe w.p. - 39,4 tys. Dow. Legii Poznańskiej został Dąbrowski, Kaliskiej - Zajączek, a Warszawskiej - ks. Poniatowski.

Pobór odbywał się systemem kantonalnym, a więc jeden rekrut na 10 dymów. Właściciele ziemscy zobowiązani zostali do wystawienia Strzelca z każdego folwarku. Na żądanie Napoleona ostatni woj. gnieźnieński, Józef Radzimiński, ogłosił pospolite ruszenie, zobowiązując szlachtę do stawienia się 1 1 1807 w Łęczycy. Potem część pospolitaków włączano do regularnych pułków jazdy. W.p. było tworzone według organizacji franc., z franc. musztrą, ale poi. mundurem narodowym. Kadry pod-ofic. pochodziły głównie z wziętych do niewoli Polaków, do niedawna podofic. armii prus. Stanowiska ofic. obsadziła młodzież ziemiańska, a także -nieco później - przybyli z Włoch ofic. legionowi.

26 I 1807 Komisja Rządząca wydała dekret o organizacji wojska, potwierdzając w' zasadzie dotychczasowy system. Pp. miał składać się z 66 ofic., 276 podofic. i 2227 szeregowych. P. miał 2 bat. po 9 komp. (1 grenadierska, 1 woltyżerska i 7 fizylier-skich). Komp. dzieliła się na 3 plutony, a te na 3 sekcje. P. jazdy składał się z 3 szwadronów po 2 komp. w każdym. Bat. art. liczył natomiast 3 komp. art. pieszej, 1 komp. saperów i 1 komp. taborów.

Taka organizacja w.p. została jednak zakłócona decyzją Napoleona o natychmiastowym wykorzystaniu oddziałów poi. do walk na Pomorzu. Utworzono więc prowizoryczną dyw. Dąbrowskiego z pierwszych bat. ośmiu pp. poznańskich i kaliskich. Do dyw. włączono gotowe już szwadrony jazdy regularnej oraz pospolitego ruszenia. Dyw. Dąbrowskiego, licząca 7 tys. żoł., walczyła pod Gniewem i Tczewem, gdzie Dąbrowski został ranny i musiał oddać komendę gen. Amilkarowi Kosińskiemu. Dow. sprawowali też gen. Jan Henryk Wołodkowicz i gen. Ignacy Giełgud.

Od III do V 1807 dyw. brała udział w oblężeniu Gdańska w ramach 10 korpusu Lefebvre’a. Znajdowała się tu także Legia Północna (2,5 tys. żoł.), utworzona jesienią 1806 z jeńców Polaków - żoł. prus. Ponadto 1 pp. ks. Antoniego Sułkowskiego walczył na Pomorzu Zach. w oblężeniu Kołobrzegu. W III 1807 powstała kombinowana dyw. Zajączka z pozostałych elementów Legii Poznańskiej i Kaliskiej. Skierowano ją pod Grudziądz i na płn.-zach. Mazowsze.

Niezależnie od tego ks. Jan Sułkowski otrzymał zgodę na stworzenie autonomicznego p. ułanów, ale przedsięwzięcie to zakończyło się niepowodzeniem z racji słabego napływu ochotników oraz rabunków popełnianych przez dow. P. został rozformowany, a jego żoł. częściowo włączeni do ułanów nadwiślańskich.

W IV 1807 Wincenty Krasiński otrzymał zadanie sformowania p. szwoleżerów gwardii. Tworzono go w Warszawie i poza pierwszym szwadronem, który został skierowany do Prus Wsch., nie wziął udziału w walkach.

Na Śląsku formowano natomiast Legię Polsko-Włoską z niedobitków dawnych Legionów Dąbrowskiego, a także z rekrutów pochodzących z zach. ziem poi. Miała 3 pułki piech. i p. ułanów. Ten ostatni, ledwie przybyły z Włoch, wziął udział w walkach k. Wałbrzycha i rozbił 15 V pod Szcza-wienkiem znaczny oddział Prusaków.

Łącznie w kampanii wiosennej 1807 brało udział 18,2 tys. Polaków. Straty były poważne, pod Gdańskiem wynosiły 2 tys. zabitych, rannych i jeńców, pod Frydlandem 540 i blisko 800 w pozostałych starciach.

Podobne prace

Do góry