Ocena brak

Wojny i zdobycze terytorialne Karola Wielkiego

Autor /Cieszymysl Dodano /02.05.2012

 

  • Umierając w 768 r. Pepin III podzielił swoje królestwo między Karlomana i Karola.

  • Sytuacja w państwie Franków po śmierci Pepina III:

  • Powstanie w Akwitanii

  • Bunt księcia bawarskiego Tassilo III

  • Najazdy Sasów na Nadrenię

  • Objęcie władzy w Longobardii przez Dezyderiusza, popieranego przez wdowę po Pepinie Bertradę i Karlomana. Longobardowie zaczęli ingerować w wewnętrzne sprawy papiestwa.

  • W grudniu 771 r. zmarł Karloman, wdowa po nim zbiegła z dziećmi na dwór Dezyderiusza.

Karol szybko opanował schedę po bracie, zerwał stosunki z Dezyderiuszem i odesłał mu jego córkę, swoją pierwszą żonę.

  • Kampanie:

  • 768- 781: Pierwsza kampania Karola, jeszcze we współpracy z bratem po śmierci Pepina III (768) skierowana była przeciwko Akwitanii. Powstanie szybko stłumiono, jednak w celu zabezpieczenia tyłów podczas operacji wojskowy w Hiszpanii Karol poszedł na kompromis z nieugiętymi w swej niepodległościowej postawie Akwitańczykami: w 781 r. utworzył wyodrębnione królestwo Akwitanii, na którego czele postawił swojego trzyletniego syna Ludwika.

  • W 788 r. doprowadził do detronizacji miejscowej dynastii bawarskiej Agilulfingów, a księcia Tassilo III zamknął w klasztorze. Bawarią odtąd spoczywała pod bezpośrednią kontrolą urzędników królewskich.

  • Nie udało się Karolowi, podobnie jak żadnemu z wcześniejszych Franków, podbić Bretanii. W celu zabezpieczenia Galii przed najazdami Celtów z północy utworzył Marchię Bretońską.

  • Zerwanie sojuszu z Longobardami w 772 r. i apele o pomoc papieża Hadriana I spowodowały interwencję Karola w Italii, zakończoną pełnym sukcesem. Longobardowie zostali kompletnie rozbici, a Karol w 774 r. po zdobyciu Pawii detronizował Dezyderiusza i sam koronował się królem Longobardów.

  • Karol umocnił swoją władzę także w Rzymie, ograniczając świecką działalność polityczną papieża w Italii i rozciągając nad nim kontrolę.

  • Ponieważ Cesarstwo nie przestało intrygować przeciwko Frankom w Italii, a niebawem doszło do zbliżenia dworu konstantynopolitańskiego i kurii rzymskiej w sprawie kultu obrazów, Karol postanowił umocnić swoje władztwo w Italii:

  • Wzorem rozwiązania kwestii niepodległości Akwitanii, w 781 r. mianował swojego syna Pepina IV królem Włoch i kazał go koronować w Pawii.

  • Niechętny porozumieniu w sprawie kultu obrazów Zachodu ze Wschodem na soborze w Nicei, w 792 r. na synodzie własnych biskupów wydał cztery Librii Carolini, potępiając w nich kult obrazów i uchwały nicejskie.

  • Najcięższe walki toczył Karol z Sasami:

  • Od 772 r. podejmował wyprawy przeciwko Sasom, których chciał uzależnić politycznie i schrystianizować. Nie przynosiły jednak one żadnych trwalszych skutków.

  • Od 779 r. rozpoczyna się systematyczny podbój Saksonii. Przywódcy Sasów zbiegli do Danii, zaczęto tworzyć organizację kościelną, zmuszać Sasów do chrztu i płacenia dziesięcin, jednak w 782 r. wybuchło nowe powstanie pod wodzą Widukinda. Jedna z armii frankijskich została otoczona w lesie i wybita doszczętnie.

  • W odpowiedzi na powstanie Widukinda (782) Karol rozpoczął masowe represje. W samym Verdun miano ściąć 4,5 tys. Sasów; innych przesiedlano masowo w głąb państwa, ich ziemie przekazywano sprowadzanym Frankom.

  • W 785 r. skapitulował Widukind i przyjął chrzest.

  • Opuszczeni przez swoich możnowładców Sasi walczyli dalej. Ostatnia wyprawa Karola na Saksonię miała miejsce w 804 r.

  • Po stronie Saksonii opowiedzieli się Duńczycy, natomiast Karola wspierali Słowianie, szczególnie Obodrzyce, którym Karol darował fragment północnej Saksonii.

Wkrótce na terenie Saksonii powstały liczne klasztory (Nowa Korweja) i biskupstwa (z czasem arcybiskupstwo w Hamburgu [831])

  • Karol wyprawił się na wrogów Obodrzyców, którzy uznali jego władzę zwierzchnią- Wieletów. Pobici kilkakrotnie także uznali zwierzchnictwo frankijskie. Luźny system zależności wiązał z państwem frankijskim plemiona serbskie, czeskie, przeciwko którym Frankowie podejmowali niejednokrotnie wyprawy.

  • Przez Czechy wiódł szlak wyprawy frankijskiej przeciwko Awarom. Wcielenie Lombardii i Bawarii doprowadziło do potrzeby obrony tych terenów przez Franków przed licznymi najazdami ze strony tego ludu. W 795 r., państwo Awarów w stanie rozkładu, zostało ostatecznie zniszczone przez Karola, co przyniosło nowe zdobycze i bogate łupy.

  • Ciężkie walki toczono w Hiszpanii. Pomimo wyparcia Arabów za Pireneje nieustannie najeżdżali oni Akwitanię, gdzie zyskiwali poparcie miejscowej ludności separatystycznej. Karol postanowił ingerować w wewnętrzne sprawy arabskie, udzielając poparcia Abbasydom w walce z omajjadzkim emirem Kordoby. Pomimo politycznych sukcesów wyprawa Karola do Hiszpanii w 778 r. zakończyła się niepowodzeniem. Podczas odwrotu w wąwozie pirenejskim Roncevaux straż tylna została wycięta przez Basków. Podczas walk zginął margrabia Marchii Bretońskiej Roland.

  • Karol nie zrezygnował z planów „zaczepienia się” w Hiszpanii. Od 785, a zwłaszcza po 795 r. organizował liczne wyprawy, dzięki którym zdobył za Pirenejami kilka punktów oparcia. W rezultacie cały kraj aż po Ebro znalazł się we władzy margrabiego utworzonej Marchii Hiszpańskiej. Karol współpracował także z północno-hiszpańskim królestwem Asturii, współdziałając wspólnie przeciwko muzułmanom.

Podobne prace

Do góry