Ocena brak

Wojny Cesarstwa Rzymskiego ze Słowianami, Awarami i Bułgarami

Autor /Lewin Dodano /02.05.2012

 

Słowianie i Awarowie

  • O ile utrzymanie posiadłości w na zachodzie wiązało się z prestiżem, to obrona wschodnich prowincji europejskich była walką o przetrwanie cesarstwa. Od poł. VI w. cesarstwo musiało stawić tam czoła naporowi plemion Słowiańskich, którzy w ślad za Germanami szukali nowych siedzib w granicach cywilizowanego świata śródziemnomorskiego. Turecki lud Awarów odegrał rolę organizatora napadów na Bizancjum, łącząc swą konnicę z piechotą Słowian. Zdobycie Sirmium w 582 r. przełamało granicę Dunaju.

  • Przez pewien czas cesarz Maurycy zadawał klęski Słowianom i Awarom. Długotrwałe wojny wyczerpały jednak ludność, która wyrażała swe niezadowolenie. W 602 r. zbuntowana armia pod wodzą centuriona Fokasa pomaszerowała na stolicę, gdzie na wieść o tym plebs miejski dokonał przewrotu, wymordowawszy rodzinę cesarską. Fokas nie potrafił jednak opanować sytuacji wewnętrznej i zewnętrznej. Słowianie i Awarowie rozpuścili swe zagony po całej Ilirii, Mezji, Tracji, Macedonii i Grecji, a jednocześnie pod Konstantynopolem stanęli Persowie.

  • Obalenie Fokasa nie przyniosło większych zmian. Cesarz Herakliusz skupił wszystkie siły do obrony przed Persami. W ciągu I poł. VII w. w ręku Słowian znalazły się wszystkie posiadłości cesarstwa na Półwyspie Bałkańskim, poza nielicznymi miastami warownymi i twierdzami, głównie na wybrzeżach. Słowianie osiedlili się na tych terenach, docierając nawet na Peloponez.

  • W latach 619 i 626 Awarowie i Słowianie oblegli Konstantynopol. Piraci słowiańscy grasowali po Morzu Egejskim. Tylko polityczne rozbicie Słowian i ich powstanie przeciwko Awarom, zakończone złamaniem potęgi koczowników, uratowało resztki europejskich posiadłości Bizancjum.

Bułgarzy

  • Nowa groźba pojawiła się w II poł. VII w., kiedy południowo- wschodnie plemiona słowiańskie w Mezji dostały się pod panowanie Bułgarów, koczowników, którzy założyli tam swoje państwo. Cesarstwo znalazło się w obliczu nowego niebezpieczeństwa: od północy nacierali Bułgarzy, a od wschodu i południa Arabowie, w sercu kraju trwały walki wewnętrzne, spowodowane rządami okrutnego syna Konstantyna IV- Justyniana II.

  • Justynian II, odniósłszy zwycięstwo nad Słowianami macedońskimi, przesiedlił znaczną ich liczbę do Azji Mniejszej, by użyć ich do walki z Arabami. Poniósłszy jednak klęskę, winę za niepowodzenie ofensywy przypisał zdradzie nowych osadników, których wymordował kilkadziesiąt tysięcy. Ucisk finansowy i ekscesy cesarza doprowadziły w 695 r. do przewrotu, w wyniku którego cesarzem został Leoncjusz. Skazał on Justyniana II na obcięcie nosa, stąd jego przydomek- Rinothmetos, po czym zesłał go na Krym. Leoncjusz nie utrzymał się długo przy władzy, ustąpił na rzecz nowego pretendenta- Tyberiusza III Apsimarosa.

  • Justynian II Rinothmetos uzyskał tymczasem poparcie chana Bułgarów Terwela. Z jego pomocą w 705 r. powrócił na tron. Wkrótce jednak, popadłszy w zatarg z protektorami, poniósł klęskę w walce z nimi w 708 r. pod Anchialos. Nastąpił nowy okres walk wewnętrznych o władzę, w wyniku których w 711 r stracono Justyniana. Po kilku latach chaosu cesarzem został Leon III.

  • W czasie oblężenia Konstantynopola przez Arabów w 717 r. chan Terwel pozostał neutralny. Od tej pory szala zwycięstwa zaczęła przeważać na stronę Bizancjum. W roku 762 cesarz Konstantyn V Kopronimos zadał pod Anchialos druzgocącą klęskę chanowi Winechowi. W Konstantynopolu stracono pokazowo kilka tysięcy jeńców bułgarskich. Tylko śmierć cesarza w 775 r. i nowe zamieszki, związane z ruchem obrazoburczym, przerwały dalszy podbój Bułgarii.

Podobne prace

Do góry