Ocena brak

Wojna peloponeska - Przyczyny

Autor /Parys Dodano /09.11.2011

W roku 466 p.n.e. Ateny i Sparta zawarły pokój, ale mimo to w Grecji cały czas panował stan napięcia. Dawniej obciążano winą Ateny i ich politykę wobec państw związkowych, szukających oparcia w Sparcie, ale teraz uważa się Spartę za czynnik aktywniejszy. Bo to Sparta posiadała największą armię dzięki Związkowi Peloponeskiemu i miała dążyć do hegemonii Greckiej zagrażającej Atenom. Dodatkowo plany Sparty były popierane przez Teby oraz Korynt. Przede wszystkim Korynt był zagrożony gospodarczą ekspansją ze strony Aten. Z tych nastrojów wojennych zdawał sobie sprawę Perykles, a zwłaszcza gdy chciał zorganizować w Atenach kongres (440 p.n.e.), którego celem było zawarcie pokoju wszystkich Greków. Niestety nie udało się to w związku z negatywną postawą Sparty.

Przewidując konflikt Perykles opracował plan działania Aten. Siły lądowe były zbyt słabe w stosunku do sił Związku Peloponeskiego, więc należało przenieść ludność wiejską do Aten i Pireusu. Dzięki zasobom skarbca, w którym w chwili rozpoczęcia konfliktu znajdowało się około 6 tysięcy talentów, Ateny miały podjąć ofensywę morską niszcząc wybrzeża Peloponezu i starając się przeciągnąć helotów na swoją stronę. Dzięki przewadze morskiej można było przerwać połączenie Peloponezu i Sycylii, skąd było sprowadzane zboże m.in. dla miast Przesmyku Korynckiego. Ten plan Peryklesa był zagrożeniem dla Związku Peloponeskiego, bo mógł doprowadzić do jego wewnętrznego rozpadu. Perykles raczej stawiał na defensywę, był dość ostrożny z powodu chęci zabezpieczenia się w wypadku zagrażającego niebezpieczeństwa. W takiej atmosferze każdy najdrobniejszy zatarg mógł się zamienić w wojnę.

Takim zatargiem był spór pomiędzy Koryką i Koryntem, wciągnięte zostały w walki między przedstawicielami oligarchii, a przedstawicielami demokracji w Epidamnosie - dawnej kolonii Korkyry i Koryntu. Zagrożona Korkyra zwróciła się o pomoc do Aten, które chciały ją zająć bo była ważnym punktem na drodze Italii i Sycylii. Ateny zawarły z nią sojusz w roku 433 p.n.e., ale pod warunkiem, że udzielą jej ograniczonej pomocy, bo nie chcą naruszyć pokoju zawartego ze Spartą. W ten sposób zaczął powstawać konflikt ateńsko - koryncki. Potideja - Kolonia koryncka położona na Półwyspie Chalkidyckim - mimo przynależności do Związku Morskiego utrzymywała kontakt z Koryntem, który co roku wysyłał do Potideji specjalnego urzędnika.

Tym razem Ateńczycy go nie wpuścili do miasta i zażądali zniszczenia części murów oraz zerwania łączności z Koryntem, na co Potideaci wraz z kilkoma mniejszymi miejscowościami z wybrzeża trackiego wystąpili ze Związku Morskiego w roku 432 p.n.e. W tej sytuacji Ateny wysłały flotę i wojsko przeciwko Potideji w celu oblężenia miasta, a Korynt wzmocnił Potideję swymi oddziałami. Korynt ze swą słabą armią zwrócił się o pomoc do Sparty. Napięcie, panujące w Grecji wzrosło w związku z kolejnym wydarzeniem, które spowodowały Ateny.

Pod pozorem ciągłego naruszania granicy Aten przez Megarę, w roku 432 p.n.e. podjęto uchwałę, aby zamknąć dla towarów megarejskich porty Aten i całego Związku Morskiego. Nacisk Koryntu i Megary w Sparcie, niechętnej konfliktowi, w końcu przeważył. W Sparcie, a następnie w kongresie Związku Peloponeskiego podjęto uchwałę stwierdzającą, że Ateny w roku 446 złamały pokój i zażądano od nich, jako główny warunek utrzymania pokoju zwrócenia wolności miastom Związku Morskiego.

Podobne prace

Do góry