Ocena brak

Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej

Autor /Twardoslaw Dodano /10.05.2012

 

Wschodnie wybrzeża Ameryki Północnej podlegały procesowi kolonizacji angielskiej już w końcu XVI w. Przybywali na ten ląd ludzie różnych wyznań i narodowości, chociaż Anglicy stanowili 2/5 mieszkańców. W pasie między wybrzeżem Atlantyku a Apallachami powstało 13 kolonii.

Stany były bardzo zróżnicowane, z czasem doszło do dualizacji w rozwoju Północy i Południa. Na Północy, czyli w tzw. Nowej Anglii, wykształciły się demokratyczne stosunki społeczne i polityczne. Na Południu powstały wielkie plantacje bawełny, indygo, ryżu, oparte na pracy murzyńskich niewolników.

Wszystkie kolonie, których w połowie XVIII w. było trzynaście, podlegały angielskiemu królowi. W XVIII w. gwałtownie wzrosło zapotrzebowanie na niewolników. Centrum handlu stały się Charleston i Nowy Jork. Pod koniec XVIII w. w koloniach było już 1 mln Murzynów. Koloniści w poszukiwaniu nowych terenów stykali się z Indianami.

Doszło do ich eksterminacji w myśl zasadydobry Indianin to martwy Indianin”. W 1765 r. parlament angielski uchwalił ustawy o opłatach stemplowych i o kwaterowaniu wojska. Wywołało to niezadowolenie osadników. W 1767 r. rząd angielski wprowadził wysokie cła na szereg towarów sprowadzonych z kolonii, m.in. na herbatę.

W 1773 r. w Bostonie mieszkańcy przebrani za Indian zatopili ładunek herbaty. „Bostońskie picie herbaty” doprowadziło do wybuchu w 1775 r. wojny. Przed rozpoczęciem działań wojennych do Filadelfii został zwołany w 1774 r. kongres przedstawicieli kolonii – I Kongres Kontynentalny.

W rezultacie ogłosił się on rządem Zjednoczonych Kolonii Ameryki. Podjął on decyzję o utworzeniu armii, na czele której stanął Jerzy Waszyngton, plantator z Wirginii. Z kolei 4 lipca 1776 r. II Kongres Kontynentalny uchwalił Deklarację Niepodległości, opracowaną przez Tomasza Jeffersona.

Państwo, które przyjął nazwę Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, stało się konfederacją złożoną z 13 podmiotów. Były to: Georgia, Karolina Płn. i Płd., Wirginia, Pensylwania, Nowy Jork, New Jersey, New Hempshire, Rhode Island, Maryland, Delawere, Massachusetts i Connecticut. Deklaracja gwarantowała ludności wolność, równość i sprawiedliwość, oparte na przyzwoleniu rządowym.

Jednakże prawdziwą niepodległość trzeba było wywalczyć w wojnie z Wlk. Brytanią króla Jerzego III. W początkowym okresie przewagę mieli Anglicy. W 1775 r. rozegrała się bitwa pod Lexington.

W 1777 r. pod Saratogą Jerzy Waszyngton pokonał Anglików. Wtedy Francja stanęła po stronie Amerykanów. Z Europy napłynęły masy ochotników różnych narodowości. Najbardziej znanymi postaciami byli Francuzi: markiz de La Fayette, Jean de Kalb; Niemiec baron von Steuben oraz Polacy: Tadeusz Kościuszko i Kazimierz Puławski. Kościuszko ufortyfikował West Point i Saratogę.

Kazimierz Puławski brał udział w zwycięskiej bitwie pod Charleston w 1779 r. Zginął podczas szarży kawalerii pod Savannah w 1779 r. W 1781 r. pod Yorktown Amerykanie przy pomocy Francuzów zmusili do kapitulacji główne siły angielskie dowodzone przez gen. Cornwallisa. Ciężka sytuacja międzynarodowa Anglii wpłynęła na decyzję o podjęciu pertraktacji pokojowych.

W tym czasie Hiszpania prowadziła oblężenie Gibraltaru i miało miejsce powstanie antyangielskie w Indiach. 3 września 1783 r. został zawarty w Wersalu traktat pokojowy, w którym Anglia:

  • potwierdziła niepodległość Stanów Zjednoczonych i ich suwerenne prawa do terytoriów na południe od Wielkich Jezior, aż do granic Florydy,

  • przyznawała Francji Senegal i wyspę Goreę w Afryce, kilka wysp na Antylach,

  • Hiszpanii oddała Minorkę i Florydę.

Podobne prace

Do góry