Ocena brak

Województwo podlaskie

Autor /grapcio Dodano /24.01.2013

Powierzchnia 20 180 km2, 1,2 mln mieszkańców. Niewielka gęstość zaludnienia: 61 osób na km2.
Północna część województwa leży na pojezierzach Wschodnio i Zachodniosuwalskim, Mazurskim oraz na Równinie Augustowskiej, uformowanych w okresie zlodowacenia bał­tyckiego. Typowy krajobraz polodowcowy, z licznymi jeziorami i wałami morenowymi. Najwyższe wzniesienie w województwie: Krzemieniucha 289 m n.p.m.; największe je­zioro: Wigry 21,9 km2; najgłębsze w Polsce Hańcza 108,5 m.
Południowa część to Nizina Północnopodlaska, uformowana w okresie zlodowacenia środkowopolskiego. Obejmuje Wysoczyzny: Białostocką, Drohiczyńską, Kolneńską, Wy-sokomazowiecką, Wzgórza Sokólskie i Równinę Bielską. Niewielki fragment wojewódz­twa leży na Nizinie Północnomazowieckiej, w Puszczy Kurpiowskiej.
Dużą część terenu zajmują bagna i torfowiska, a dorzecze Biebrzy to największy obszar bagien w Europie Środkowej. Lasy porastają 29,3% terenu. Mamy tu sławne puszcze: Augustowską, Białowieską, Knyszyńską. W województwie są 4 parki narodowe, 3 parki krajobrazowe i kilkadziesiąt rezerwatów przyrody.
Suwalszczyzna to najzimniejszy obszar w Polsce (poza terenami górskimi). Temperatury dochodzą do -40oC, a pokrywa śnieżna zalega przez 80-100 dni w roku.
Województwo zajmuje większą część Podlasia, krainy, w której spotykały się wpływy polskie, ruskie, litewskie, tatarskie.
Tereny na pn. od Narwi i Biebrzy zamieszkiwali Prusowie i Jaćwingowie, którzy pod naciskiem Słowian wycofali się na pn. Ziemie te w X w. weszły na krótko do państwa Piastów. Pd. i wsch. część dzisiejszego województwa należała do Rusi. W XIII i XIV w. toczyły się o nią walki między Mazowszem, Rusią, Litwą i Krzyżakami. W XV w. ustaliła się granica Mazowsza z Wielkim Księstwem Litewskim. Na przełomie XIV i XV w. prawa miejskie otrzymały: Ciechanowiec, Kolno, Łomża, Nowogród, Tykocin, Wizna.
W środkowym pasie dzisiejszego województwa oraz na pd. od Bugu w 1520 Wielkie Księstwo Litewskie utworzyło województwo podlaskie ze stolicą w Drohiczynie. W 1569, po zawarciu Unii Lubelskiej, weszło ono w skład Korony. Pn.-wsch. tereny obecnego województwa należały do Wielkiego Księstwa Litewskiego, a zach. do Mazowsza.
W XVI w. lokowano miasta królewskie: Augustów, Kleszczele, Knyszyn, Krynki, Kuźnicę. Ośrodki miejskie zakładali także magnaci. Powstały: Grajewo, Rajgród, Siemiatycze, Sej­ny. Specyfiką miast podlaskich były ich rolnicze przedmieścia. Miasta te nabrały jeszcze bardziej rolniczego charakteru po upadku rzemiosła spowodowanego najazdem szwedz­kim w 1655-57, tatarskimi grabieżami w 1656 i konfederacjami wojskowymi w 1661-62. Powstanie kolejnych prywatnych miast spowodowało ożywienie gospodarcze w końcu XVII i w XVIII w.
Po III rozbiorze Polski teren dzisiejszego województwa prawie w całości zajęły Prusy. W wyniku traktatu tylżyckiego w 1807 Rosja zabrała ziemie wsch. z granicą na Biebrzy, Narwi i Bugu. Pozostałe ziemie weszły w skład Księstwa Warszawskiego. Potwierdzenie tego podziału przyniósł Kongres Wiedeński w 1815.
Liczne zabytki i pamiątki kultury polskiej, ruskiej, tatarskiej, żydowskiej spotkamy głów­nie w środkowej i pd. części województwa. Naturalne walory pn. części to jeziora, wzgó­rza, lasy.
Województwo podlaskie jest jednym z najsłabiej rozwiniętych gospodarczo regionów Polski. Rzadka jest sieć komunikacyjna. Użytki rolne to 60% powierzchni, dużo łąk i pa­stwisk sprzyja hodowli bydła. Uprawia się ziemniaki, rośliny pastewne i zboża.

Podobne prace

Do góry