Ocena brak

Wojciech Korfanty

Autor /Wladek Dodano /03.06.2011

Korfanty 20 kwietnia 1873 w osadzie Sadzawka obecnie Siemianowice Śląskie, zm. 17 sierpnia 1939 w Warszawie) – przywódca niepodległościowy Górnego Śląska, związany z Chrześcijańską Demokracją oraz Ruchem Narodowym. Przez historyków oceniany niejednoznacznie: w Polsce jako bohater walczący o polskość Śląska, dla Niemców organizator akcji terrorystycznych przeciwko Ślązakom narodowości niemieckiej.W szkole tej założył tajne kółko którego celem było szerzenie kultury polskiej i znajomości literatury. Nawiązał kontakty z działaczami z Wielkopolski. Brał udział w propolskich zebraniach. Negatywnie wyrażał się o Bismarcku za co został relegowany 14 sierpnia 1895 r. z klasy maturalnej.

Od 1901 r. redaktor naczelny Górnoślązaka. W latach 1903-1912 i 1918 poseł do Reichstagu oraz pruskiego Landtagu (1903-1918), gdzie reprezentował Koło Polskie. Stanowiło to wyłom w dotychczasowej tradycji, gdyż dotąd śląscy Polacy reprezentowali katolicką partię Centrum. 25 października 1918 wystąpił w Reichstagu z głośnym żądaniem przyłączenia do państwa polskiego wszystkich ziem polskich zaboru pruskiego w tym Górnego Śląska. W latach 1918-1919 był członkiem Naczelnej Rady Ludowej stanowiącej rząd Wielkopolski podczas powstania.W 1920 r. Polski Komisarz Plebiscytowy na Górnym Śląsku. Po niekorzystnej dla Polaków interpretacji wyników plebiscytu, przeprowadzonego zresztą w atmosferze wzajemnego zastraszenia, terroru oraz obustronnej manipulacji), proklamował i stanął na czele III powstania śląskiego.

W tym momencie pojawiają się pierwsze poważniejsze kontrowersje związane z jego osobą. Albowiem Korfanty nie wierzył w szanse powodzenia powstania, widząc w nim jedynie zbrojną manifestację ludu górnośląskiego, która miała polegać na zwróceniu uwagi Komisji Międzysojuszniczej mającej dokonać podziału terenu plebiscytowego między Polskę a Niemcy. Dlatego też zarządził wstrzymanie walk jeszcze w czasie, gdy inicjatywa na froncie należała do Polaków. W odrodzonej Polsce zasiadał w rządzie Witosa; od 1924 wydawca dzienników "Rzeczpospolita" i "Polonia". Przeciwnik Józefa Piłsudskiego, który zablokował jego nominację na prezesa Rady Ministrów;W 1930 aresztowany i wraz z posłami Centrolewu osadzony w twierdzy brzeskiej, jednak z samego procesu brzeskiego został wyłączony.

Wiosną 1935 r. w obawie przed represjami udał się na emigrację do Pragi w Czechosłowacji. Był jednym z założycieli Frontu Morges, a później organizatorem i prezesem Stronnictwa Pracy (połączenie Chadecji i Narodowej Partii Robotniczej). W kwietniu 1939 r. po wypowiedzeniu przez III Rzeszę układu o nieagresji i niestosowaniu przemocy, powrócił do Polski, jednak mimo chęci walki z Niemcami został aresztowany i osadzony na Pawiaku. Pomimo protestów opinii publicznej spędził tam prawie 3 miesiące. Ciężko chory, zwolniony został 20 lipca 1939 r. - najwidoczniej z obawy, by nie zmarł w więziennej celi. Odznaczony orderem Białego Orła.

Podobne prace

Do góry