Ocena brak

Wodnik

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Podobny do kokoszki, ale znacznie od niej mniejszy - dtugość ciała 28 cm. Długi, żółtoczerwony dziób, przód ciała łupkowosza-ry, boki w czarno-białe prążki. Młode ptaki ubarwione bardziej matowo z szarobrązową, niewyraźnie prążkowaną piersią. Raki kryją się w gęstej roślinności przybrzeżnej, a otwarte przestrzenie przemierzają w dużym pośpiechu. Ich charakterystyczny głos można usłyszeć w szuwarach przede wszystkim o późnym zmierzchu na początku lata; niektóre odezwania przypominają kwiczenie prosiaka „kruii, kruii, kruii" w tonacji opadającej, inne to szereg zawołań „gip-gip-gip".

Przy szukaniu pożywienia wodnik chodzi wielkimi krokami kiwając przy tym głową; przestraszony biegnie schylony na ugiętych nogach i z wyciągniętą szyją; na otwartej przestrzeni podczas ucieczki pomaga sobie skrzydłami podlatując na niewielkie odległości. W zdenerwowaniu kiwa ogonem, pokazując przy tym biały spód ciała. Chętnie wchodzi na gałęzie, a dzięki bardzo długim palcom dobrze się na nich trzyma. W nocy i w gorące godziny południowe chętnie na nich śpi. Dobrze i chętnie pływa. W czasie wysiadywania jaj ptaki bardzo trudno zmusić do ucieczki lotem.  

Środowisko: Gąszcz roślin zalanych wodą, moczary z głębszymi oczkami wodnymi, płycizny, zarośla trzcinowe i łozowe między lądem a wodą. Wfodniki są w zasadzie ptakami wędrownymi; odlatują w sierpniu z Europy Środkowej, aby w marcu znów tam powrócić. Większość ptaków zimuje w zachodniej i południowej Europie. Przelatują także nad Morzem Śródziemnym i mogą wypoczywać na wodzie. Wędrują samotnie, pojedynczo i nocą. Częściej niż inne ptaki rozbijają się o linie wysokiego napięcia. Część wodników zimuje także na północ od Alp i Karpat. Gdy zamarzają wody stojące, wodniki zbierają się przy potokach, źródłach i innych trudno zamarzających wodach kryjąc się wśród zarośli i zwałów suchej trawy. Zdarza się, że niektóre ptaki trafiają w pobliże kurników, gdzie znajdują pożywienie.

Lęgi: Podobnie jak jego krewniacy, wodnik zajmuje pewien kawałek terenu i broni tego terytorium lęgowego przed innymi wodnikami. Próbuje je odstraszyć stawiając ogon i rozkładając wachlarzowato białe pióra. Gniazdo jest otoczone ze wszystkich stron wodą, dobrze ukryte, zwykle w sterczącej ponad wodą kępie turzyc. Zbudowane jest z liści turzyc, trzcin i traw, od góry ma osłonę z sąsiednich liści, które ptak zgarnia i przygina dziobem. Nierzadko od gniazda do wody buduje rampy ze źdźbeł trawy. Wysiadują oboje rodzice. Okres lęgowy od połowy kwietnia do końca czerwca, zwykle 1, rzadziej 2 lęgi w roku. Często konieczne są lęgi uzupełniające po stracie pierwszego.

Wzniesieniu 6-11 jaj, długości przeciętnie 36 mm, wysiadywanych przez 19-21 dni. Rodzice potafią - w razie zakłócenia ich spokoju - przenieść w dziobie zarówno pisklęta, jak i jaja do drugiego gniazda. Dzień przed wykluciem się piskląt na jajach pojawiają się pierwsze rysy. Upierzenie piskląt jest smoliście czarne z zielonym lub niebieskim połyskiem, a dziób biały; na grzbiecie prześwituje przez puch czerwona skóra. W pierwszych dniach młode są karmione i w razie potrzeby odważnie bronione. Po 2 tygodniach już same potrafią znaleźć odpowiednią ilość pokarmu, ale dopiero po 7-8 tygodniach zaczynają latać. Po 20 tygodniach są całkowicie samodzielne i wkrótce potem odlatują.

Pożywienie: WDdniki w poszukiwaniu pożywienia przemierzają na swoim terenie zawsze te same ścieżki, zwykle wzdłuż rowów z wodą - łatwo je rozpoznać po wydeptanych śladach i po odchodach. Polują przede wszystkim na owady wodne, ale celnymi uderzeniami dzioba zabijają także duże żaby zjadając jedynie część ich wnętrzności. Sposobem ptaków cza-plowatych łowią rybki w wodzie, a nawet polują na małe ptaki. Zabrudzoną szlamem zdobycz ciągną do wody, aby ją umyć. W zimie chętnie przyjmują dokarmianie - najbardziej lubią płatki owsiane.

Podobne prace

Do góry