Ocena brak

Włożenie rąk i ordynacja - Prastary znak

Autor /Mietek Dodano /26.04.2011

Włożenie rąk w sensie przekazania pełnomocnictwa istniało już w ST i judaizmie w czasach przedchrześcijańskich. Ten prastary znak błogosławieństwa i wzięcia w posiadanie wywarł historyczny wpływ przede wszystkim poprzez Księgę Liczb. Opowiada się tam, w jaki sposób Jozuemu została przekazana godność Mojżesza Lb 27,18-23). Pan odpowiedział Mojżeszowi: «Weź Jozuego, syna Nuna, męża, w którym prawdziwie mieszka Duch, i włóż na niego swoje ręce. Następnie przywiedź go przed kapłana Eleazara i przed całą społeczność i ustanów go w ich obecności wodzem. Przenieś na niego część twojej godności, by cała społeczność Izraelitów była mu posłuszna.  Winien się jednak stawić przed kapłanem Eleazarem, a ten będzie za niego pytał Pana przez losy urim.

Tylko na jego rozkaz winni wyruszać i na jego rozkaz wracać, zarówno on, jak i wszyscy Izraelici i cała społeczność». Mojżesz wykonał wszystko, co mu nakazał Pan. Wezwał Jozuego i stawił go przed kapłanem Eleazarem i przed całym zgromadzeniem. Następnie włożył na niego ręce i ustanowił go wodzem - stosownie do woli Pana oznajmionej przez Mojżesza. Judaizm czasów po powstaniu ST jak długo praktykowano ordynację stał na stanowisku, że dar mądrości może być przekazany ordynowanemu uczniowi. W obydwu przypadkach grało rolę rozumienie efektywności włożenia rąk, przy czym miano na myśli moc nie ludzką, ale Bożą. Powinno się akcentować niezależność wydarzenia od człowieka. Wspomniane wydarzenia z Lb jest także Słowem Bożym skierowanym do Mojżesza, jego poleceniom.

Ten wymowny gest jest dalej praktykowany przez chrześcijan jako stary znany symbol na oznaczenie nowego skutku, mianowicie, realizujący znak nowego wydarzenia w Duchu św.

W listach pasterskich natrafiamy na ordynację dopiero wówczas, gdy rzeczywiście stwierdza się wprowadzenie osoby na urząd, który ona przyjmuje całkowicie i na stałe – 1Tm4,14 Nie zaniedbuj w sobie charyzmatu, który został ci dany za sprawą proroctwa i przez włożenie rąk kolegium prezbiterów; 5,22; 2Tm1,6.

Podobne prace

Do góry