Ocena brak

Włożenie rąk i ordynacja - Potrójne ustopniowanie sakramentu święceń

Autor /Mietek Dodano /26.04.2011

Jeśli kapłani jako współpracownicy biskupów widziani są w jak najściślejszej jedności z biskupem, to wyraża się w tym pozytywne przekonanie o jednym sakramencie, a zatem jedności szczególnego urzędu posługi. Ale nie da się ukryć, że takie wyprowadzenie prezbiteratu z biskupstwa posiada swoje granice.

Trzeba zatem uważać, by w nawiązywaniu do Vat II nie opisywać kapłaństwa jako niedoskonałej formy biskupstwa. Uderzające jest w wielu wypowiedziach Vat II dotyczących prezbiteratu, że o kapłanie mówi się nie tyle ze względu na jego miejsce, jego urzędową kompetencję, lecz ze względu na jego posłanie. Oznacza to znaczne przesunięcie akcentu. Na uwadze ma się nie konkretne określone pełnomocnictwo lub wręcz osobową godność, lecz osobowe posłanie przez Chrystusa.

Urząd istnieje dla całości Kościoła. Jest służbą w zbawianiu Ludu Bożego. Kapłański urząd biskupa, prezbitera, a także powszechne kapłaństwo wszystkich wiernych opisywane są przez Vat Iiw wielu miejscach przy pomocy używanego w czasach nowożytnych pojęcia potrójnego urzędu Chrystusa.

Urząd nauczania (czyli urząd prorocki), urząd kapłański (czyli urząd uświęcania), urząd królewski (czyli urząd pasterzowania). Ten schemat potrójnego urzędu jest korzystny przede wszystkim w przezwyciężaniu wyłącznie kultowego sprawowania urzędu. Koliduje jednak z powszechnym w teologii katolickiej rozróżnieniem między “władzą święceń” i “władzą jurysdykcyjną”, z którym nie da się łatwo pogodzić.

Przede wszystkim jednak przez wyraźne rozróżnienie urzędu nauczania i urzędu kapłańskiego zostaje przysłonięte całkowicie Pawłowy opis apostolskiego urzędu przepowiadania.

Paweł widzi w swym nauczaniu właściwy urząd kapłański (Rz 15,16). Dzięki niej jestem z urzędu sługą Chrystusa Jezusa wobec pogan sprawującym świętą czynność głoszenia Ewangelii Bożej po to, by poganie stali się ofiarą Bogu przyjemną, uświęconą Duchem Świętym Istotniejsza jest następująca wskazówka: przy opisywaniu funkcji, zadań, które przekazywane są sakramentalnym włożeniem rąk przepowiadanie wysuwa się na pierwsze miejsce.

Należy zwrócić uwagę na trzeci stopień święceń – diakonat. Przez stulecia był on utrzymywany jako stopień przejściowy na drodze do kapłaństwa i zauważalny tylko w specjalnej szacie podczas asystowania w Mszy św.

Zadaniem diakona według Vat II jest:

  • uroczyste udzielanie chrztu

  • przechowywanie i rozdzielanie Eucharystii

  • asystowanie i błogosławienie w imieniu Kościoła związków małżeńskich (w Polsce – nie)

  • udzielanie wiatyku umierającym

  • czytanie wiernym Pisma Świętego

  • nauczanie i napominanie ludu (homilie, kazania)

  • przewodniczenie nabożeństwom i modlitwie wiernych

  • sprawowanie sakramentaliów

  • przewodniczenie obrzędowi żałobnemu i pogrzebowemu

Ponieważ te obowiązki, bardzo konieczne dla życia Kościoła, nie mogą być sprawowane przez kapłanów ze względu na ich brak Kościół przywrócił diakonat jako właściwy i trwały stopień hierarchiczny – diakonat stały.

Podobne prace

Do góry