Ocena brak

WŁOSKIE WOJSKA LĄDOWE

Autor /marmolada Dodano /02.03.2011

W chwili przystąpienia do wojny 10 czerwca 1941 r. liczyły 1 678 tys. żołnierzy w 72 dywizjach (w tym m.in. 43 piechoty, 5 górskich, 3 pan­cerne, 3 szybkie), z których poważną część miała niepełną wartość bojową; stany dywizji były niepełne, żołnierze w większości źle wyszkoleni, brako­wało nowoczesnego sprzętu (zwła­szcza czołgów i artylerii).

Władze pań­stwa, źle oceniając potencja! Sprzy­mierzonych, uznały, że wygranie wojny przez „oś" jest tylko kwestią czasu i wkrótce po klęsce Francji przy­stąpiły do demobilizacji (do 15 gai-dnia 1940 r. zamierzano zwolnić 600 tys. żołnierzy). Wobec niepowo­dzenia agresji na Grecję (*Bałkany, działania wojenne 1940 r.) przerwano demobilizację i 12 grudnia powołano pod broń kilka roczników; w efekcie liczebność sił zbrojnych wzrosła do 1 900 tys. żołnierzy. Słabo rozwinięty przemysł zbrojeniowy kraju, pozba­wionego wystarczających zasobów surowców, nie mógł wyekwipować wojska, a działania wymuszone decy­zjami politycznymi Benito *Mussoli-niego kończyły się fiaskiem.

W 1941 r. armia włoska poniosła klęski w Afry­ce Północnej i Włoskiej Afryce Wschodniej. Lata 1942-43 przyniosły dalsze dotkliwe klęski: skierowana na front wschodni 8 armia, nie przygoto­wana do działań w rosyjskich warun­kach klimatycznych, została rozbita, wojska w Afryce Północnej całkowi­cie zniszczone, broniąca *Sycylii 6 ar­mii częściowo rozeszła się do domów (jednostki z Sycylii). Zdemoralizowa­ne, źle uzbrojone i źle dowodzone wojska na Półwyspie Apenińskim nie mogły stawić skutecznego oporu Niemcom zajmującym Włochy; ok. 655 tys. żołnierzy zostało internowa­nych. W połowie września 1943 r. pod rozkazami marsz. Piętro Badoglio pozostało 9 dywizji liniowych, 12 dy­wizji obrony wybrzeża i kilkadziesiąt mniejszych jednostek w sile ok. 480 tys. żołnierzy.

Alianci zezwolili na wystawienie małej grupy bojowej i je­szcze w tym miesiącu utworzono 1 zgrupowanie zmotoryzowane (5000 żołnierzy), rozbudowane na początku 1944 r. do 10 tys. żołnierzy i podpo­rządkowane (w marcu 1944 r.) do­wódcy 2 Korpusu Polskiego.W kwiet­niu utworzono Włoski Korpus Wyzwolenia (Corpo Italiano di Libera-tione, CIL) w sile 22 tys. żołnierzy, po­nownie walczący pod rozkazami do­wódcy 2 Korpusu Polskiego.

Jedno­cześnie rząd Mussoliniego w republice *Salo utworzył własne siły zbrojne, używane przede wszystkim do zwalczania partyzantów; Niemcy orga­nizowali włoskie oddziały pomocnicze (łączności, saperów, sanitarne). Wojska te, o niewielkiej wartości bojowej, roz­padły się na wiosnę 1945 r.

Podobne prace

Do góry