Ocena brak

Włókna ozębnej

Autor /judy Dodano /06.01.2012

Łącznotkankowe włókna ozębnej wchodzą jako włókna Sharpeya z jednej strony w utkanie korzenia, z drugiej —jako takież włókna, w obręb utkania kostnego ścian zębodołu. Między poszczególnymi pęczkami tych włókien pozostają wolne przestrzenie wypełnione wiotką tkanką łączną, silnie unerwioną i unaczynioną.

Mocne pęczki włókien ozębnej (fibrae afoeolodentales), jako zespół noszące nazwę więzadła zębodołowo-zębowego (ligamentum aheolodentale ), przyjmują różny kierunek. W bliższej części zębodołu (w części zbliżonej do szyjki) kierują się one 1) skośnie ku górze, następnie biegną 2) poziomo; wreszcie od ściany zębodołu zstępują 3) skośnie ku dołowi tym bardziej im bardziej zbliżają się do wierzchołka korzenia. W ten sposób ząb jest sprężyście zawieszony w zębodole. Przy silnym zwarciu zębów nie przenosi się ciśnienie, które mogłoby doprowadzić do zaniku zębodołu, lecz pociąganie rozkładające się na dużą powierzchnię; wierzchołek zęba jest szczególnie odciążony od ucisku. Dzięki temu urządzeniu więzadłowemu ząb jest umocowany w zębodole, a równocześnie zachowuje pewną ruchomość. Przez ucisk podczas żucia ząb zostaje nieznacznie wciśnięty w głąb zębodołu; po ustaniu ucisku ząb sam przez się powraca do poprzedniego położenia. Ruchy te są oczywiście bardzo nieznaczne. Zapalenie ozębnej powoduje wysuwanie się zęba z zębodołu.

Na przekroju poprzecznym przez ząb i zębodół widzimy w obrazie drobno-widowym, że włókna ozębnej nie przebiegają w linii prostej od zębodołu do korzenia, lecz mają kierunek nieco wygięty lub nawet styczny; przeciwdziałają więc ruchom obrotowym zęba i ruchy te mogą być wykonywane 'ylko w minimalnym stopniu.

Podobne prace

Do góry