Ocena brak

Władcy Niemiec

Autor /lolekbocian Dodano /08.05.2012

Karol Wielki (742-814; cesarz 800-14)

Ludwik I Pobożny (778-840; cesarz 814-840)

Lotar I (795-855; cesarz 840-855)

Ludwik II Niemiecki (822-75; cesarz 855-75). Po śmierci Lotara Ludwik, w wyniku dalszych podziałów państwa, został także panem Italii.

Karol II Łysy (823-77; cesarz 875-77). Karol II, król państwa Franków od roku 843, na krótko zjednoczył pod swoją władzą całe dawne imperium Karola Wielkiego.

Karol III Gruby (839-88; cesarz 884-87). Karol został cesarzem po okresie zamieszania spowodowanym bezkrólewiem i od roku 884 władał państwem Franków. Nie mogąc poradzić sobie z inwazją Wikingów, stracił tron.

Arnulf (ok. 850-99; król 887-99). Arnulf, nieślubny syn Ludwika II, zdobył władzę nad terytorium Niemiec i Italii.

Ludwik Dziecię (893-911; król 901-11). Ludwik był ostatnim władcą z dynastii Karolingów.

Konrad I (zm. 918; król 911-18). Konrad był księciem Frankonii, wybranym na króla przez możnych, którzy nie chcieli już rządów dynastii karolińskiej. Od tej pory państwo Franków oddzieliło się od reszty imperium, która zdominowana została przez Niemców.

Henryk I (ok. 876-936; król 919-936). Był pierwszym władcą z dynastii saskiej Ludolfingów. Odniósł zwycięstwa w wojnach z Duńczykami, Węgrami i Słowianami.

Otto I Wielki (912-73; cesarz 962-73). Otto pochodzący z dynastii saskiej, wzmocnił władzę królewską podporządkowując sobie magnatów, zlikwidował niebezpieczeństwo węgierskie dzięki wielkiemu zwycięstwu nad rzeką Lech (955) i przeprowadził ekspedycje wojskowe do Włoch. Wielu władców Niemiec nie doczekało się koronacji na cesarza, musieli uzyskać zgodę papieża. Ottonowi udało się to dopiero w roku 962. Wtedy też użyto po raz pierwszy tytułu Święty Cesarz Rzymski.

Otto II (ok. 955-83; cesarz 967-983). Panowanie Ottona upłynęło na wygaszaniu rewolt możnych i bezowocnej wyprawie przeciwko Arabom na Półwysep Apeniński.

Otto III (980-1002; cesarz 996-1002). W czasie swoich rządów cesarz Otto manipulował papiestwem i usiłował odtworzyć tradycję imperium rzymskiego. Utrzymywał dobre kontakty z królem polskim, Bolesławem Chrobrym, z którym spotkał się na słynnym zjeździe gnieźnieńskim (1000).

Henryk II (973-1024; cesarz 1014-1024). Henryk dokończył budowę systemu administracji rozpoczętą przez Ottona III. Zabiegał o wsparcie duchowieństwa, by osłabić władzę możnych. W roku 1146 został kanonizowany.

Konrad II (ok. 990-1039; cesarz 1027-39). Konrad był pierwszym władcą z dynastii frankońskiej. Jego rządy rozpoczęły złoty wiek cesarstwa.

Henryk III (1017-1056; cesarz 1046-56). Henryk, prawdopodobnie najpotężniejszy ze średniowiecznych cesarzy, zmusił Czechów, Węgrów i Polaków do uznania swego zwierzchnictwa, zreformował kościół i był arbitrem w sporach między rywalizującymi o tron papieski biskupami.

Henryk IV (1050-1106; cesarz 1084-1105). W czasie długich rządów Henryka władza cesarska osłabła i chociaż był energicznym, zdecydowanym władcą, stanął przed koniecznością prowadzenia niekończących się wojen domowych i spierania się z papiestwem o inwestyturę (prawo mianowania biskupów). Uwięziony przez własnego syna, Henryka V, abdykował, lecz ostatecznie zbiegł z więzienia i walczył aż do śmierci.

Henryk V (1081-1125; cesarz 1111-1125). Po długim konflikcie problem inwestytury został rozwiązany dzięki konkordatowi wormackiemu w roku 1122. Jednakże rywalizacja między papiestwem i cesarstwem trwała.

Lotar III (1075-1137; cesarz 1133-37). Lotar został wybrany cesarzem, mimo konkurencji ze strony kandydata z potężnego rodu Staufów, najbliższego krewnego Henryka V. Lotar był przywódcą pro-papieskiej frakcji Welfów, która znalazła się w konflikcie ze Staufami.

Konrad III (1093-1152; król 1138-52). Pod rządami Konrada z rodu Staufów trwały w Niemczech walki między Staufami a Welfami, które wywołały w kraju kompletny chaos.

Fryderyk I Barbarossa (Rudobrody) (ok. 1125-. 1190; cesarz 1155-1190). Barbarossa był władcą walecznym, którego czyny przeszły w Niemczech do legendy. Kilkakrotnie organizował wyprawy wojenne przeciwko władcom polskim i czeskim. Jego porażka w walce z rosnącymi w potęgę miastami północnych Włoch sprawiła, że związki między Niemcami i Włochami zostały zerwane. Zginął w czasie trzeciej wyprawy krzyżowej.

Henryk VI (1165-97; cesarz 1191-97). Henrykowi nie udało się doprowadzić do ustanowienia dziedziczności tronu cesarskiego.

Fryderyk II (1194-1250; cesarz 1220-50). Fryderyk wstąpił na tron po długim okresie bezowocnych walk kandydatów na cesarza. Był władcą błyskotliwym, lecz okrutnym, często mówiono o nim stupor mundi, czyli dziw natury. Skoncentrował się na umacnianiu swej władzy na Półwyspie Apenińskim, nawet kosztem ustępstw w Niemczech, jednak nigdy nie udało mu się podporządkować sobie miast lombardzkich i papiestwa.

Konrad IV (1228-54; król 1237-54). Był ostatnim władcą z rodu Staufów, do których upadku przyczynił się sojusz papiestwa z Francją.

Habsburgowie i Luksemburgowie

Rudolf I(1218-91; król 1273-91). Wybór Rudolfa na tron niemiecki zakończył długi okres, w którym tytuł króla Niemiec cieszył się niewielkim prestiżem. Rudolf, pierwszy władca Niemiec z rodu Habsburgów, wykorzystywał swe uprawnienia, by wzmacniać pozycję swego rodu na terytoriach położonych wzdłuż górnego biegu Dunaju.

Adolf (ok. 1250-98; król 1292-98). Adolf z Nassau wybrany został królem, by ograniczyć wzrost władzy Habsburgów. Sukces Adolfa spowodował, że książęta obrócili się przeciwko niemu i zdetronizowali go.

Albrecht I (ok. 1250-1308; król 1298-1308). Albrecht był synem Rudolfa I Habsburga.

Henryk VII (ok. 1275-1313; cesarz 1312-13). Henryk, pierwszy cesarz z dynastii Luksemburgów, czasowo odbudował prestiż cesarski w północnej części Półwyspu Apenińskiego.

Ludwik IV (1287-1347; cesarz 1328-46). Ludwik z rodu Wittelsbachów pokonał habsburskiego kontrkandydata do tronu. Zaangażował się w rozbudzony na nowo konflikt z papiestwem, jednak nie uzyskał potwierdzenia swoich praw do tronu.

Karol IV (1316-78; cesarz 1355-78). Karol Luksemburski był królem niemieckim i czeskim -urzędował w Pradze na Hradczanach. Złota bulla z roku 1356 utrwaliła w Niemczech system elekcyjny . W wyniku zawartego z królem polskim Kazimierzem Wielkim pokoju w Namysłowie (1348) przyłączył formalnie Śląsk do Czech.

Wacław IV (1361-1419; król 1376-1400). Wacław, syn Karola IV, został zdetronizowany, nie przyjął jednak do wiadomości decyzji elektorów niemieckich. W pewnym okresie po tym wydarzeniu trzech władców jednocześnie uzurpowało sobie prawa do tronu niemieckiego.

Ruprecht II (1352-1410; król 1400-10). Wybrany został królem Niemiec przez duchowieństwo, nie był jednak w stanie utrzymać władzy.

Zygmunt Luksemburski (1368-1437; cesarz 1433-37). Uwagę Zygmunta, brata Wacława, pochłaniały głównie problemy związane ze schizmą zachodnią w kościele, walka z husytami w Czechach oraz z napierającymi Turkami.

Albrecht II (1397-1439; król 1438-39). Od rządów Albrechta tron niemiecki pozostawał w rękach Habsburgów. Następca musiał jednak każdorazowo zostać wybrany i dlatego często musiał poczynić pewne ustępstwa na rzecz elektorów.

Fryderyk III (1415-93; cesarz 1452-93). Fryderyk był słaby jako cesarz, jednak zaaranżował pierwsze z serii małżeństw dynastycznych, na których oparła się później potęga Habsburgów.

Maksymilian I (1459-1519; cesarz 1508-19). Maksymilian nie osiągnął zbyt wiele, prócz kojarzenia kolejnych małżeństw.

Karol V (1500-58; cesarz 1520-56). Dzięki skutecznej polityce dynastycznej Habsburgów Karol, oprócz Austrii, odziedziczył wielkie imperium (Hiszpania, Niderlandy, duża część Włoch). Jego długie wojny z Francją, protestantami i Turkami przyniosły wprawdzie pewne rezultaty, jednak wyczerpały go. W 1556 roku abdykował.

Ferdynand I (1503-64; cesarz 1556-64). Ferdynand, brat Karola, po jego abdykacji odziedziczył posiadłości naddunajskie i tytuł cesarski. Został także królem czeskim i węgierskim, wygrywając rywalizację o korony tych państw z rodem Jagiellonów, którzy wcześniej przez pewien czas zasiadali na tronach w Pradze i Budzie. Przygotował pokój augsburski kończący wojny religijne. Nie udało mu się zahamować postępów tureckich na Półwyspie Bałkańskim.

Maksymilian II (1527-76; cesarz 1564-76). Prowadził politykę tolerancji religijnej. Przegrał rywalizację o tron polski ze Stefanem Batorym.

Rudolf II (1552-1612; cesarz 1576-1612). Rudolf, zamknięty w sobie i ekscentryczny, był monarchą słabym.

Maciej (1557-1619; cesarz 1612-19). Maciej, choć sam był tolerancyjnym władcą, przeforsował kandydaturę kuzyna, Ferdynanda - króla Czech i Węgier, który był katolikiem i zajadłym wrogiem herezji, na swego następcę.

Ferdynand II (1578-1637; cesarz 1619-37). Antyprotestancka polityka Ferdynanda doprowadziła do wybuchu rewolty w Czechach i długotrwałego konfliktu o zasięgu ogólnoeuropejskim -wojny trzydziestoletniej, która zniszczyła Niemcy.

Ferdynand III (1608-57; cesarz 1637-57). W roku 1648 zakończyła się wojna trzydziestoletnia. Niemcy wyszły z konfliktu wyniszczone i trwale podzielone pomiędzy rywalizujących między sobą książąt. Władza cesarska opierała się odtąd wyłącznie na potędze rodu Habsburgów.

Leopold I (1640-1705; cesarz 1658-1705). Za jego panowania Turcy obiegli Wiedeń (1683), któremu z odsieczą pospieszył Jan III Sobieski. Potem wyparto Turków z terytorium Węgier. Leopold i jego następca, Józef, byli członkami koalicji prowadzących dwie długie wojny z Francją Ludwika XIV.

Józef I (1678-1711; cesarz 1705-11).

Karol VI (1685-1740; cesarz 1711-40). Polityka Karola koncentrowała się na zapewnieniu sukcesji w Austrii jego córce Marii Teresie, co zostało zatwierdzone w tzw. sankcji pragmatycznej.

Karol VII (1697-1745; cesarz 1742-45). Karol Albert z bawarskiej dynastii Wittelsbachów, został wybrany cesarzem i uczestniczył w podjętej przez Hiszpanów, Francuzów i Prusaków próbie zakwestionowania sankcji pragmatycznej. Zamiarów nie osiągnął i zmarł na wygnaniu.

Franciszek I (1708-65; cesarz 1742-65). Franciszek Stefan, książę lotaryński, był mężem Marii Teresy. Objął tron cesarski, ponieważ nie mogła na nim zasiadać kobieta. Wraz z jego elekcją korona cesarska wróciła w ręce Habsburgów.

Józef II (1741-90; cesarz 1765-90). Energiczne, lecz nieostrożne próby reformowania i centralizacji państwa prowadzone przez Józefa wywołały rebelie w posiadłościach habsburskich i opozycję ze strony książąt niemieckich. Musiał odwołać część reform. Za jego panowania Austria wzięła udział w I rozbiorze Polski (1772), dzieła likwidacji państwa polskiego dokończył jego bratanek Franciszek II w roku 1795.

Leopold II (1747-92; cesarz 1790-92). Odwołał wiele reformatorskich rozporządzeń Józefa II.

Franciszek II (1768-1835; cesarz 1792-1806). Franciszek nie był w stanie pokonać rewolucyjnej Francji i w efekcie zapobiec całkowitej reorganizacji Niemiec dokonanej przez Napoleona. Długa historia Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego dobiegła końca, gdy Franciszek zrzekł się tytułu cesarskiego. Na miejsce cesarstwa powstał wtedy tzw. Związek Niemiecki.

Królowie Prus

Fryderyk I (1657-1713; król 1701-13). Od roku 1525 Prusy Książęce pod panowaniem dynastii Hohenzollernów były lennem Rzeczypospolitej. W roku 1657 władzę w Prusach objęła brandenburska linia Hohenzollernów; państwo to stopniowo uniezależniało się od Polski. Fryderyk I, przy poparciu Leopolda I, zjednoczył brandenburskie i pruskie posiadłości dynastii i ogłosił się królem.

Fryderyk Wilhelm I (1688-1740; król 1713-40). Za czasów rządów Fryderyka, który zreformował i powiększył dwukrotnie armię, o Prusach mówiono „To nie państwo ma armię, lecz armia ma państwo".

Fryderyk II Wielki (1712-86; król 1740-86). Fryderyk natychmiast po wstąpieniu na tron wykazał swój geniusz strategiczny i cynizm polityczny, odbierając Austrii Śląsk, wbrew ustaleniom sankcji pragmatycznej. Wziął udział w I rozbiorze Polski. Uważano go za jednego z „oświeconych despotów" XVIII wieku. Za jego panowania Prusy prowadziły wojnę z koalicją Austrii, Francji i Rosji (1756-63), z trudem utrzymując dotychczasowy stan posiadania.

Fryderyk Wilhelm II (1744-97; król 1786-97). Był bratankiem Fryderyka II Hohenzollerna. Pod rządami Fryderyka Prusy, w wyniku rozbiorów Polski (1793, 1795), zajęły bogatą Wielkopolskę, miasta Pomorza i Mazowsze, jednak w państwie i społeczeństwie panowała stagnacja.

Fryderyk Wilhelm III (1770-1840; król 1797-1840). Prusy zostały rozgromione przez Napoleona, a w części zaboru pruskiego powstał zalążek Księstwa Warszawskiego. Prusacy zemścili się, gdy pod Waterloo (1815) von Bliicher poprowadził atak wojsk pruskich, który przypieczętował zwycięstwo koalicji.

Fryderyk Wilhelm IV (1795-1861; król 1840-61). Plany zjednoczenia Niemiec pod przewodnictwem Prus pozostały nie zrealizowane. W roku 1848 uchwalono konstytucję wprowadzającą ograniczone prawa obywatelskie.

Wilhelm I (1797-1888; król 1861-88). W roku 1871 Wilhelm został pierwszym cesarzem zjednoczonych Niemiec.

Królowie Bawarii

Maksymilian I (1756-1825; król 1805-25). Maksymilian, elektor bawarski od roku 1799, koronował się na króla dzięki sojuszowi z Napoleonem.

Ludwik I (1786-1868; król 1825-48). Ludwik zmuszony został do abdykacji w wyniku wydarzeń wiosny ludów w roku 1848.

Maksymilian II (1811-64; król 1848-64).

Ludwik II (1845-1886; król 1864-86). Ludwik, przyjaciel i mecenas Ryszarda Wagnera, budowniczy fantastycznych zamków (słynny Neuschweinstein), cierpiał na zaburzenia emocjonalne. Zginął w nie wyjaśnionych okolicznościach.  Otto (1848-1916; król 1886-1913). Otto, brat Ludwika II, również zapadł na chorobę psychiczną i został zdetronizowany.

Ludwik III (1845-1921; król 1913-18). W roku 1918 wybuchła rewolucja, w wyniku której dynastia Wittelsbachów straciła tron, a Bawaria stała się częścią republiki weimarskiej.

Królowie Saksonii

Fryderyk August I (1750-1827; król 1806-27). Jego dziad, Fryderyk August I i ojciec, Fryderyk August II, członkowie saskiej dynastii Wettynów, zasiadali w latach 1697-1763 na tronie polskim (jako August II i August III). Fryderyk August III, elektor saski od roku 1763, otrzymał tytuł królewski od Napoleona i przybrał tytuł Fryderyk August I. Od Napoleona otrzymał też tron Księstwa Warszawskiego. Po upadku Bonapartego Fryderyk utracił połowę Saksonii.

Antoni (1755-1836; król 1827-36).

Fryderyk August 11(1797-1854; król 1836-54).

Jan (1801-73; król 1854-73).

Albert (1828-1902; król 1873-1902).

Jerzy (1832-1904; król 1902-04).

Fryderyk August III (1865-1932; król 1904-18). Ostatni z Wettynów abdykował w czasie zamieszek w Saksonii pod koniec I wojny światowej.

Królowie Wirtembergii

Fryderyk (1754-1816; król 1805-16). Fryderyk, elektor wirtemberski od roku 1803, został królem z mianowania Bonapartego.

Wilhelm (1781-1864; 1816-64).

Karol (1823-91; król 1864-91).

Wilhelm II (1848-1921; król 1891-18). Wilhelm abdykował w listopadzie 1918 roku jako ostatni król na terytorium Niemiec.

Król Westfalii

Hieronim (1784-1860; król 1807-1813). Hieronim był bratem Napoleona Bonapartego, który osadził go na tronie. W roku 1813 zbiegł do Francji i Królestwo Westfalii przestało istnieć.

Przywódcy zjednoczonych Niemiec

Wilhelm I (1797-1888; cesarz 1871-88). Wilhelm, król pruski od roku 1861, został cesarzem zjednoczonego państwa dzięki polityce Otto Bismarcka (1815-98; premier pruski od 1862 roku, kanclerz Niemiec 1871-90). Prusy zawdzięczają temu politykowi zwycięstwa w wojnach z Austrią (1866) i Francją (1870-71), których kulminacją było zjednoczenie Niemiec pod przewodnictwem Prus. Nowo powstałe państwo było największą potęgą kontynentalnej Europy.światową. 

Fryderyk III (1831-88; cesarz 1888). Syn Wilhelma I - Fryderyk zmarł na raka po zaledwie trzech miesiącach zasiadania na tronie.

Wilhelm II (1859-1941; cesarz 1888-1918). W roku 1890 Wilhelm zdymisjonował Bismarcka i zajął ważne miejsce na scenie politycznej. Ciągle dyskutowany jest problem jego roli w pierszej wojnie światowej. Pod koniec wojny, w listopadzie 1918 roku, na fali nastrojów rewolucyjnych Wilhelm abdykował. W 1919 roku w Weimarze proklamowano republikę.

Paul von Hindenburg (1847-1934; prezydent 1925-34). Hindenburg, bohater I wojny światowej, miał poglądy reakcyjne, lecz był politykiem uczciwym. Pod koniec życia coraz silniej ulegał wpływom swych współpracowników. Gustav Stresemann (1878-1929; kanclerz 1923, minister spraw zagranicznych 1923-29) współpracował z mocarstwami zachodnimi, dążył do rewizji granicy polsko-niemieckiej. Wybuch wielkiego kryzysu doprowadził do wzrostu wpływów NSDAP, partii narodowosocjalistycznej. Kiedy jej przywódca, Adolf Hitler, został kanclerzem, system polityczny republiki weimarskiej szybko się rozsypał.

Przywódcy III Rzeszy

Adolf Hitler (1889-1945; kanclerz 1933-45; wódz 1934-1945). Hitlerowi udzielono specjalnych pełnomocnictw, które wykorzystał do ustanowienia dyktatury własnej i swojej partii, eliminując wszelkie formy opozycji, remilitaryzując Niemcy, prześladując Żydów i prowadząc agresywną politykę  zagraniczną, w wyniku której Niemcy przejściowo znacznie powiększyły swój obszar. We wrześniu 1939 roku, atakując Polskę, rozpoczął II wojnę W kwietniu 1945 roku, gdy armia radziecka szturmowała Berlin, popełnił samobójstwo.

Karl Donitz (1891-1980; fuhrer 1945). Hitler mianował Dónitza swoim następcą. W praktyce jego jedynym zadaniem była zgoda na bezwarunkową kapitulację Niemiec. Donitz był przez 10 lat więziony jako zbrodniarz wojenny.

Republika Federalna Niemiec

Po II wojnie światowej Niemcy podzielone zostały na cztery strefy okupacyjne, z których w 1949 r. wykształciły się dwa państwa: Republika Federalna Niemiec i Niemiecka Republika Demokratyczna.

Theodor Heuss (1884-1963; prezydent 1949-59); członek Wolnej Partii Demokratycznej (FDP).

Heinrich Lubke (1894-1972; prezydent 1959-69); członek chrześcijańskiej demokracji (CDU).

Gustav Heinemann (1899-1976; prezydent 1969-74); socjaldemokrata.

Walter Scheel (ur. 1919; prezydent 1974-79).

Karl Carstens (ur. 1916; prezydent 1979-84).

Richard von Weizsacker (ur. 1920; prezydent 1984-90, 1990-94 prezydent zjednoczonego państwa niemieckiego).

Roman Herzog (ur. 1934; prezydent 1994-). Od roku 1970 był działaczem CDU.

Kanclerze RFN

Konrad Adenauer (1876-1967; kanclerz 1949-63). Adenauer, członek partii chrześcijańsko-demokratycznej (CDU), został pierwszym kanclerzem RFN. Jego polityka, której celami były członkostwo w NATO i stosunki partnerskie z Francją (pierwsze kroki w kierunku utworzenia wspólnot europejskich), doprowadziły do normalizacji stosunków z Zachodem.

Ludwig Erhard (1897-1977; kanclerz 1963-66). Jeden z architektów „niemieckiego cudu gospodarczego". Erhard zmuszony został do ustąpienia, gdy upadły jego propozycje podatkowe.

Kurt Kiesinger (1904-88; kanclerz 1966-69). Kiesinger przewodził koalicji chrześcijańskich demokratów i socjaldemokratów.

Willy Brandt (1913-92; kanclerz 1969-74). Były uciekinier z hitlerowskich Niemiec i burmistrz Berlina Zachodniego, stanął na czele rządu socjaldemokratycznego, który doprowadził do normalizacji stosunków z NRD i potwierdzenia przez RFN granic zachodnich Polski i Czechosłowacji.

Helmut Schmidt (ur. 1918; kanclerz 1974-82). Stał na czele rządu koalicjnego CDU/FDP po dymisji Willy'ego Brandta.

Helmut Kohl (ur. 1930; kanclerz 1982-90, 1990-98 kanclerz zjednoczonych Niemiec). Wynegocjował z ZSRR i państwami zachodnimi zjednoczenie państw niemieckich i stanął na czele nowo utworzonego rządu.

Gerhard Schróder (ur. 1944; kanclerz 1998-). Na czele odnowionej partii socjaldemokratycznej SPD pokonał „wiecznego kanclerza" Helmuta Kohla w wyborach w roku 1998.

Przywódcy NRD

Wilhelm Pieck (1876-1960; prezydent 1949-60). Pieck był współtwórcą rządzącej Niemieckiej Socjalistycznej Partii Jedności powstałej z wymuszonego połączenia ugrupowań komunistycznych i socjaldemokratycznych, przy czym dominującą pozycję zajęli komuniści. NRD była od roku 1953 państwem formalnie niepodległym, w rzeczywistości pozostawała satelitą ZSRR.

Walter Ulbricht (1893-1973; przewodniczący Rady Państwa 1960-73). Za jego rządów starano się ograniczyć liczbę uciekinierów do Berlina Zachodniego, budując w roku 1961 mur berliński.

Willie Stoph (ur. 1914; przewodniczący Rady Państwa 1973-76). Rzeczywistą władzę sprawował szef partii komunistycznej Erich Honecker. W roku 1993 sąd niemiecki uznał Stopha winnym ludobójstwa, za wydanie polecenia strzelania do osób usiłujących nielegalnie przekroczyć granicę NRD.

Erich Honecker (1912-94; przewodniczący Rady Państwa 1976-89). Wydarzenia roku 1989 sprawiły, że Honecker zmuszony był ustąpić. W roku 1993 wyemigrował do Chile, a ze względu na jego śmiertelną chorobę zaniechano postawienia go przed sądem.

Egon Krenz (ur. 1937; przewodniczący Rady Państwa 1989).

Gregor Gysi (ur. 1948; przewodniczący Rady Państwa 1989-90). Gdy urząd premiera sprawował Hans Modrow (ur. 1928), przeprowadzono wolne wybory. Przywódca zwycięskich chrześcijańskich demokratów Lothar de Maiziere (ur. 1940) wziął udział w procesie jednoczenia Niemiec.

Podobne prace

Do góry