Ocena brak

Wiosna Ludów w Europie - II Republika we Francji

Autor /Oktawian888 Dodano /09.11.2011

Po zwycięstwie opozycji upadła monarchia Ludwika Filipa I. Pod naciskiem ulicy, nowo utworzony Rząd Tymczasowy proklamował w lutym 1848 roku republikę. W dziejach Francji była to II Republika. Ogłoszono wolność prasy i zgromadzeń, zniesiono karę za przestępstwa polityczne, wprowadzono powszechne prawo wyborcze. Jednak oczekiwania robotnicze szły dalej. Domagali się oni prawa do pracy i utworzenia warsztatów narodowych. Tych żądań burżuazyjny rząd nie chciał spełnić, a także - ze względu na trudności ekonomiczne - nie mógł spełnić.

Sprawa dotyczyła tak zwanych warsztatów narodowych, stworzonych z myślą o zapewnieniu pracy bezrobotnym robotnikom. Robotnicy zatrudniani byli bez względu na kwalifikacje, przy najprostszych robotach ziemnych. Organizowanie dla tysięcy robotników prac publicznych, opłacanych przez państwo, pochłaniało znaczne sumy pieniędzy. Rząd musiał podnieść podatki, co wywołało niechęć podatników: chłopów i burżuazji, do dalszego utrzymywania warsztatów. Rozdźwięk tych grup społecznych powiększył się. Próbą sił były pierwsze demokratyczne wybory do Zgromadzenia Narodowego. Poważną porażkę ponieśli w nich socjaliści, artykułujący interesy ludzi pracy najemnej. Zwycięstwo wyborcze odnieśli prawicowi republikanie, wyrażający interesy burżuazji.

W maju 1848 roku doszło w Paryżu do gwałtownych demonstracji zorganizowanych przez lewicę. Jej przywódcy zostali aresztowani i skazani. Wobec nieopłacalności warsztatów narodowych, 21 czerwca Zgromadzenie Narodowe podjęło uchwałę o ich likwidacji, która stała się bezpośrednim powodem wybuchu powstania czerwcowego w Paryżu ( 21 czerwca ). Po kilku dniach powstanie zostało krwawo stłumione przez wojsko. Zginęło tysiące ludzi, a 15 tysięcy robotników aresztowano. Prawo do pracy zastąpiono liberalnym hasłem wolności pracy.

Ukoronowaniem rządów liberalnej burżuazji była uchwalona jesienią 1848 roku konstytucja. Według niej władza ustawodawcza należała do jednoizbowego Zgromadzenia Narodowego, a organem wykonawczym był urząd prezydenta, wybieranego na cztery lata w głosowaniu powszechnym.

Prezydentem II Republiki został Ludwik Napoleon Bonaparte, bratanek cesarza Napoleona I. Zastosowana forma powszechnego głosowania, czyli plebiscyt ( łac. plebiscitium - decyzja ludu ) pozwoliła Bonapartemu zyskać głosy prowincji, głównie chłopów. Wkrótce okazało się, że prezydent nie jest zwolennikiem demokracji i nie będzie tolerować opozycji, tym bardziej, iż była ona lewicowa. Obawa Bonapartego przed radykalnymi republikanami oraz socjalistami spowodowała zmianę ordynacji wyborczej w kierunku podwyższenia cenzusu wyborczego. W 1850 roku liczba osób posiadających prawo wyborcze zmniejszyła się z 9 do 3 milionów.

Konstytucja II Republiki orzekała, że prezydent nie może ubiegać się ponownie o ten urząd. Tymczasem Ludwik Napoleon Bonaparte dążył do wydłużenia kadencji prezydenckiej. W tym celu zgłosił poprawkę do konstytucji. Zgromadzenie Narodowe odrzuciło poprawkę, co ujawniło otwarty konflikt między opozycją w Zgromadzeniu a urzędem prezydenckim. Ludwik Napoleon Bonaparte zdecydował się uderzyć w rocznicę bitwy pod Austerlitz, bitwy zwycięskiej dla jego wuja. 2 grudnia 1851 roku, przy pomocy zaufanych generałów i wojska, zostali aresztowani przywódcy opozycji, a następnego dnia kilkuset deputowanych do Zgromadzenia. Wojskowi zajęli strategiczne punkty Paryża.

Podobne prace

Do góry