Ocena brak

Wilżyna ciernista

Autor /Florenty909 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Roślina wieloletnia, u nasady zdrewniała, z podnoszącymi się, lub prosto wznoszącymi się ciernistymi gałązkami, 20-50 cm, czasem nawet do 1 m wysokości. Pędy nie obumierają na zimę, mają 1 lub 2 rzędy włosków. Dolne liście trójkrotne, siedzące lub na krótkich ogonkach, z jajowatymi lub okrągławo-owalnymi, ząbkowanymi odcinkami, górne liście przeważnie pojedyncze. Różowo zabarwione kwiaty z koroną do 2,5 cm długości, po 1-3 w pachwinach liści, tworzą razem luźne grona.  

Siedlisko: Łąki, przydroża, ubogie murawy wapienne, murawy półsuche, zbocza; lubi glębę gliniastą, umiarkowanie suchą, zawierającą wapń lub kamienistą.

Rozmieszczenie: Głównie Europa Środkowa, na północy do południowej Skandynawii; w Polsce w zachodniej części niżu rozpowszechniona.

Okres kwitnienia: Czerwiec i lipiec; w Polsce od czerwca do września.

Substancje zawarte w roślinie: Oleje tłuste, mniej olejku eterycznego, cukier, skrobia, guma, żywica, białko, garbniki, fitosteryna, saponiny.

Zastosowanie i działanie: Środek silnie odwadniający, najsilniej działa na początku, dlatego po tygodniu stosowania należy zrobić długą przerwę; skuteczna przy skłonności do tworzenia kamieni nerkowych i pęcherzowych i przy piasku w moczu. Interesujące są badania profesora Jarekky z Brunszwiku, który odkrył, że skuteczne są tylko wilżyny, zawierające saponinę, która nie występuje u wszystkich okazów. Roślina nie powinna być gotowana.

Przyrządzanie i stosowanie: Korzeń (Radix Ononides): 1-2 LH jako zimny wyciąg. WLH: Ononis spinosa (świeża kwitnąca roślina); spagyrik.

Termin zbioru: Od marca do kwietnia, od września do października.

Podobne prace

Do góry