Ocena brak

Wilhelm Dilthey (1833 - 1911) - Antropologia

Autor /BenTen Dodano /15.07.2011

 Dilthey  uznawał indywidualizm kulturowy zarówno w odniesieniu do jednostki ludzkiej, jak i ludzkich zbiorowości. Jednostki tworzą w obrębie całości swój własny „klimat” kulturowy, niepowtarzalny, jedyny,  autentyczny, a tym samym prawdziwy.

Podobnie jest z faktami historycznymi. Są to wydarzenia dziejące się w określonym momencie czasowym i w konkretnej sytuacji. Nie można ich zrozumieć z punktu widzenia dziejowej lub kosmicznej całości, ale tylko z punktu widzenia kontekstu własnego. Ale badacz nie może przenieść się do dowolnej epoki, może tylko zinterpretować ją z własnego punktu widzenia. Stąd, owe interpretacje mogą się zamieniać. Dlatego historia nie jest nauką, która odkrywa fakty, ale jest nauką, która je współtworzy. Historyk ilekroć mówi o faktach, tylekroć mówi o sobie, jest artystą, który tworzy. Każde twierdzenie historyczne jest tyle razy prawdziwe, ile razy jest wypowiadane.     

Człowiek jest istotą historyczną w tym sensie,  że posiada wspólny dla ludzi danej epoki sposób myślenia i działania; jest autorem i aktorem dziejów. Zjawiska kultury są relatywistyczne, bo każdy jej przejaw posiada swoje historyczne uwarunkowania. Wszelkie wartości, ich uzasadnienia można odnaleźć tylko w dziejowym procesie przemian ludzkich postaw, działań i myśli. Sens historii wynika z sensów ludzkich działań.     

A  zatem  życie człowieka jest jedyną rzeczywistością. Jest podstawą kultury, społeczeństwa, wszystkiego tego, czego można doświadczyć, jest procesem twórczym, którego efekt jest skutkiem złożenia się umiejętności jednostki i warunków, w których ona  żyje i tworzy.  „Pojęcie  życia ogranicza się do  świata ludzkiego”. W ten sposób kategoria „życia” pozwala interpretować filozofię Dilthey'a jako jedną z odmian „filozofii życia”.    

Podobne prace

Do góry