Ocena brak

Wilgotność powietrza atmosferycznego

Autor /Czesiek Dodano /27.05.2011

Krążenie powietrza oraz jego temperatura wpływają na obieg wody w atmosferze. Pod wpływem temperatury paruje woda z powierzchni mórz, jezior, rzek, gleby, organizmów żywych i dostaje się do atmosfery w postaci pary wodnej. Zawartość pary wodnej w powietrzu określa się jako jego wilgotność, przy czym wyróżniamy:

wilgotność bezwzględną - tj. zawartość pary wodnej w jednostce objętości (g /m3), która zależy od ilości parującej wody, intensywności parowania i temperatury. Wzrost temperatury powoduje wzrost obję­tości powietrza (powiększenie przestrzeni między jego cząsteczkami) i możliwość wchłonięcia większej ilości pary wodnej. Dlatego naj­większą wilgotność bezwzględną ma ciepłe powietrze strefy około-równikowej, najmniejszą zimnych stref okołobiegunowych. Powietrze o określonej temperaturze może wchłaniać parę wodną do momentu nasycenia.

wilgotność względną - będącą miarą nasycenia powietrza parą wodną, czyli procentowy stosunek udziału pary wodnej w powietrzu do maksymalnej ilości pary, jaką powietrze o danej temperaturze może wchłonąć. Wilgotność względna powietrza nasyconego wynosi 100%.

Gdy temperatura powietrza nasyconego spadnie, nastąpi przesycenie parą wodną. Nadmiar pary musi być z powietrza usunięty - para wodna ulega skropleniu, czyli kondensacji. Temperatura, przy której para wodna skrapla się, nazywana jest temperaturą punktu rosy. Spadek temperatury do punktu rosy może wystąpić:

w czasie nocnego wychłodzenia podłoża, które pokryje się wtedy osadem atmosferycznym;

w konwekcyjnych ruchach wznoszących, gdzie zachodzi adiabatyczny spadek temperatury powietrza. Wysokość, na której dochodzi do kondensacji pary wodnej, to poziom kondensacji. Jeśli znajdują się tutaj jądra kondensacji (tj. maleńkie cząsteczki soli, pyłki roślin i inne aerozole), to para wodna osiada na nich w postaci małych krope­lek wody lub kryształków lodu - tworzą się chmury. Chmury mogą powstawać na różnych wysokościach i mieć bardzo różno­rodne kształty. Wygląd zewnętrzny chmur był podstawą ich podziału na trzy grupy:

kłębiaste (Cumulus)

warstwowe (Stratus)

pierzaste (Cirrus)

Poza wymienionymi istnieje wiele różnorodnych rodzajów chmur mie­szanych, będących rozmaitymi połączeniami chmur podstawowych grup (wymienionych wyżej).

Ze względu na wysokość występowania wyróżniamy chmury:

wysokie - do których należą chmury pierzaste, warstwowo-pierzaste i kłębiasto-pierzaste,

średnie - wśród których przeważają chmury warstwowe,

niskie - warstwowe i kłębiasto-warstwowe,

o budowie pionowej tzw. cumulonimbusy, rozbudowane pionowo w wymienionych wyżej piętrach.

Wysokość chmur wszystkich wymienionych rodzajów nie jest taka sama w różnych szerokościach geograficznych, gdyż zależy od zmieniającej się południkowe grubości troposfery.

Specyficzną odmianą chmur są mgły, będące zbiorowiskiem kropelek wody zawieszonych w powietrzu tuż nad powierzchnią ziemi. Mgła powstaje, gdy kondensacja pary wodnej zachodzi w wychłodzonej, przyziemnej war­stwie powietrza.

Podobne prace

Do góry