Ocena brak

Więzadło krzyżowe przednie

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego są częste. zwłaszcza u sportowców uprawiających dyscypliny sportu określane jako kontaktowe, np. piłkę nożną czy koszykówkę, wymagające częstych skoków, a ponadto narażające stawy kolanowe na ruchy skrętne. Z kolei uszkodzenia w dyscyplinach niewy-magających kontaktu z przeciwnikiem spowodowane są najczęściej wystąpieniem ruchu skrętnego, pouczonego z nagłym hamowaniem, odwiedzeniem, rotacją zewnętrzną, przeprostem lub rotacją wewnętrzną bądź szpotawieniem, sytuacjami spotykanymi np. w narciarstwie zjazdowym. Zwraca się także uwagę na fakt częstszego występowania uszkodzeń więzadła w starszym wieku i u kobiet.\

 Badanie nie jest również łatwe w przypadku jednoczesnego uszkodzenia więzadła krzyżowego tylnego, ponieważ trudno ustalić pozycję pośrednią dla goleni mającej tendencję do tylnego podwichnięcia. Wiotkość stawu najlepiej określić w milimetrach, porównując staw chory ze zdrowym (skala przesuwania się goleni do przodu względem uda: 1+ do 5 mm, 2+ do 10 mm, 3+ powyżej

10 mm). Badając przemieszczanie się goleni względem uda przy nieuszkodzonym więzadle, wyczuwa się wyraźny opór (firm end point), którego brak w przypadku uszkodzenia (soft end point). Spośród urządzeń pozwalających na obiektywną ocenę niestabilności najpopularniejszy jest aparat KT-1000 (Med-metric, San Diego, Kalifornia).

Okresowo w uszkodzonym stawie mogą pojawiać się wysięki surowicze, zwłaszcza po incydentach podwichnięcia goleni względem uda. Podczas chodzenia chory ma uczucie niepewności w fazie obciążania i zdarzają się incydenty niestabilności określane jako „uciekanie kończyny” (giving way).

Po świeżym urazie, u osób młodych, aktywnych fizycznie (sportowcy) wskazana jest wczesna artro-skopia celem oceny uszkodzeń wewnątrzstawowych, umożliwiająca ustalenie precyzyjnych wskazań do dalszego leczenia, zazwyczaj operacyjnego. Nieskuteczne jest zszycie uszkodzonego więzadła krzyżowego przedniego - polecane jest jego wzmocnienie, najczęściej przeszczepem ścięgna mięśnia półścięgni-stego. Przywrócenie zwartości stawu zapewnia wczesna rekonstrukcja więzadła z zastosowaniem przeszczepu z więzadła rzepki lub obecnie coraz popularniejszych przeszczepów ścięgien mięśnia półścięgni-stego i smukłego; operacje tego typu w wielu ośrodkach wykonuje się techniką artroskopową. W wybranych przypadkach, zwłaszcza przy powtórnym uszkodzeniu wcześniej rekonstruowanego więzadła, można użyć przeszczepów allogennych z więzadła rzepki lub ścięgna piętowego.

Trudny problem terapeutyczny stanowi jednoczesne zerwanie więzadła krzyżowego przedniego i pobocznego strzałkowego ze współistniejącą często niestabilnością tylno-boczną. Zazwyczaj wymaga to leczenia operacyjnego obu struktur, a przy planowaniu postępowania etapowego struktury tylno-boczne naprawia się w pierwszej kolejności.

U osób w wieku średnim sposób postępowania również zależy od stopnia niestabilności i aktywności fizycznej. Uzasadnione jest unieruchomienie stawu w ortezie na około 3 tygodnie, a w drugim etapie, w razie potrzeby, artroskopia - celem oceny stanu łąkotek i więzadeł. Takie postępowanie zapewnia nie-operacyjne wyleczenie często współistniejącego uszkodzenia więzadła pobocznego piszczelowego, a odroczenie w czasie ewentualnego leczenia operacyjnego zerwanego więzadła krzyżowego nie pogorszy wyniku końcowego.


Podobne prace

Do góry