Ocena brak

Wierzba śniada

Autor /Leonid Dodano /13.02.2012

 

Wygląd: Niski krzew, zaledwie do 1 m wysokości z cienkimi gałęziami. Młode pędy nagie albo słabo owłosione. Gałązki długie i cienkie, żółte albo brunatne, nagie, rzadko słabo owłosione, przeważnie lśniące.

Liście do 6 cm długości, szero-koeliptyczne, najszersze często tuż powyżej środka, krótko zaostrzone, albo z pofałdowanym wierzchołkiem, na brzegu płaskie, nieregularnie zatokowe lub ząbkowane, w nasadzie stopniowo zwężone w ogonek liściowy; wierzchnia strona ciemnozielona, błyszcząca, z rzadka kędzierzawo owłosiona, łysiejąca; dolna strona matowozielona do niebieskozielonej, naga; ogonek liściowy 5 mm długości; przylistki mocno rozwinięte, 5 mm długie, grubo ząbkowane. Kotki krótko cylindryczne, siedzą uszeregowane na końcach pędów.

Męskie kotki z nagimi nitkami pręcików, żeńskie z gęsto jasnoszaro owłosioną zalążnią na bardzo długim trzonecz-ku, z krótką szyjką i rozchylonymi rozgałęzieniami znamion. Przysadka dwubarwna, w nasadzie jasna, ku wierzchołkowi brunatna, brodata. Gruczoł miodnikowy wielki, maczugowaty.

Siedlisko: Wilgotne polany leśne, okrajki lasów, bagienne łąki i torfowiskowe zbiorowiska krzewinkowe.

Rozmieszczenie: Roślina eurosyberyjska. Od Skandynawii na wschód aż do północnego Uralu, Syberii i Mongolii. W Środkowej Europie od Odry na wschód oraz na izolowanych, małych stanowiskach w południowych Niemczech. W Polsce na niżu, zwłaszcza środkowym i północnym.

Okres kwitnienia: Od kwietnia do maja, przed rozwojem liści.

Uwagi ogólne: Wierzba śniada dobrze rośnie także na lekko zacienionych siedliskach.

Podobne prace

Do góry