Ocena brak

Wielkopolski Park Narodowy

Autor /bejbikot Dodano /24.01.2013

Położony na Pojezierzu Poznańskim, ok. 10-20 km na pd. od granic Poznania. 

Wielkim orędownikiem utworzenia Parku był prof. Adam Wodziczko, który określał ten teren jako „muzeum form polodow-cowych". Park powstał w 1957, w 1996 zmieniono jego granice. Powierzchnia wynosi obecnie 7 620 ha, a łącznie z otuliną 15 000 ha. Park obejmuje dwa główne obszary: lasy między Puszczykowem, Mosiną i Stęszewem oraz fragment rynny jeziornej na pn. od Stęszewa, m.in. Trzecielinskie Bagno.
Krajobraz ukształtowany w zlodowaceniu bałtyckim, ok. 70-10 tys. lat temu. Wy­stępuje tu m.in. wysoczyzna morenowa (kulminacja na Osowej Górze - 132 m n.p.m.) rynny jeziorne, ozy, pagórki kemowe i drumliny. Na terenie WPN znajduje się 10 jezior. Największe to Łódzko-Dymaczewskie (120 ha), a naj­głębsze Góreckie (17,3 m). Bogata jest szata roślinna: ok. 1100 gatunków roślin naczy­niowych, 200 mszaków, 150 porostów i 350 glonów.
Interesująca jest roślinność jezior. Wy­stępują w nich różnorodne zbiorowiska roślin wodnych i bagiennych. Rośliny cał­kowicie zanurzone w wodzie, np. wywłócz-nik kłosowy, rogatek sztywny, i rozmaite gatunki rdestnic. Bliżej brzegów znajdują się zbiorowiska roślin, do których należy m. in. zespół „lilii wodnych" z grążelem żółtym i grzybieniem białym. Brzegi jezior zajmują szuwary złożone (oczeret jeziorny, pałka wąskolistna i szerokolistna, tatarak zwyczaj­ny, trzcina pospolita).Odmienna roślinność występuje nad dystroficznym jeziorem Skrzynka. Skupiają się tutaj zbiorowiska tor­fowców, które gęstym kożuchem wkraczają 
na taflę jeziora powodując jego zarastanie. Na wykształconym już torfowisku znajduje się stanowiska rosiczki okrągłolistnej.
Obszary leśne stanowią bory, dąbrowy i lasy dębowo-grabowe (grądy). Również bogata jest funa: ok. 40 gatunków ssaków, 190 ptaków, 35 ryb i 3000 owadów, a także gady i płazy. Z owadożernych spotykamy tu m. in. ryjówki, nasze najmniejsze ssaki, również rozmaite gatunki nietoperzy i gry­zoni. Z drapieżników m.in. kuna leśna, borsuk i lis. Rozległe lasy stanowią ostoję dla licznych jeleni, saren i dzików.
Długość szlaków turystycznych wynosi 82 km. Przybywa tu ok. 1 mln osób rocznie. Dobra komunikacja z Poznania: kolej do Puszczykowa, Puszczykówka, Mosiny, Szreniawy i Stęszewa; autobusy pod­miejskie z Dębca i Górczyna. Do centrum Parku wiedzie szosa Komorniki-Jeziory (duży parking nieopodal dyrekcji Parku i Jez. Góreckiego)-Puszczykówko. W Szre­niawie, przy pn. granicy parku znajduje się Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego. W jego sąsiedztwie, na wzgórzu wieża z poł. XIX w., punkt widokowy.

Podobne prace

Do góry