Ocena brak

Wielkie Księstwo Poznańskie

Autor /Pantaleon Dodano /01.05.2012

 

Wielkie Księstwo Poznańskie powstało na mocy decyzji Kongresu Wiedeńskiego, który obradował od 29 IX 1814 do 9 VI 1815. Obejmowało zwarty obszar zachodniej części byłego Księstwa Warszawskiego (departamenty bydgoski i poznański) o powierzchni 29 tys. km2, z ludnością 850 tys. - ze stolicą w Poznaniu i było uzależnione od Prus.

Zagwarantowano w nim równouprawnienie ludności polskiej i niemieckiej w korzystaniu z urzędów i posługiwaniu się językiem ojczystym. Księstwo mające status prowincji, zachowało pewne odrębności, do których należały: herb, barwy narodowe, namiestnik, którym został ks. Antoni Radziwiłł sprawujący głównie funkcje reprezentacyjne.

W 1815 zreorganizowano administrację w całym państwie pruskim, dzieląc je na 10 prowincji (ziemie polskie weszły do 6 z nich). Na wszystkich szczeblach podziału administracyjnego wprowadzono instytucje samorządowe o ograniczonych kompetencjach.

Po Powstaniu Listopadowym (1830-31) zlikwidowano urząd namiestnika i nazwę Księstwa. Prezesem Prowincji Poznańskiej został Edward Flotwell („polakożerca”), prowadzący politykę germanizacyjną. W 1840 naciski germanizacyjne ustały; odwołano Flotwella. Wiązało się to ze wstąpieniem na tron Fryderyka Wilhelma IV. Antypolska polityka w większym jeszcze nasileniu wróciła w 1862, kiedy premierem Prus został Otto von Bismarck.

W latach 1815-1867 Księstwo Poznańskie nie wchodziło w skład Związku Niemieckiego, ale w 1867 włączone zostało w skład Związku Północnoniemieckiego.

Podobne prace

Do góry