Ocena brak

Wielka Brytania w II wojnie światowej

Autor /Pantaleon Dodano /01.05.2012

 

Anglia wypowiedziała wojnę Niemcom 3 IX 1939, ale działań zbrojnych, mimo posiadania układu z Polską

(z 25 VIII 1939), który ją do tego zobowiązywał, nie rozpoczęła. Zajęcie takiej postawy uzgodnili premierzy Anglii i Francji (Chameberlain i Daladier) 12 IX 1939 w Abbeville. Anglia uczestniczyła więc w tzw. „dziwnej”, „śmiesznej”, „siedzącej wojnie”, która charakteryzowała się tym, że zarówno W. Brytania jak i Francja nie podjęły żadnych działań lądowych.

Na morzach trwała tzw. bitwa o Atlantyk, która prowadzona była do końca wojny („najdłuższa bitwa II wojny światowej”).. Początkowo Anglia prowadziła tę bitwę nieudolnie doznając poważnych strat na morzach: Północnym i Norweskim oraz na Atlantyku.

8 VIII 1940 rozpoczęła się „bitwa o Anglię” (operacja „Adlertag”) - największa bitwa powietrzna II wojny światowej, która trwała do końca X 1940 i zakończyła się klęska Niemców. W. Brytania pozostała jedynym państwem skutecznie opierającym się agresji niemieckiej i to wokół niej kształtowała się koalicja antyhitlerowska.

W Anglii znajdowały schronienie władze państw pokonanych i okupowanych przez Niemcy („wszystkie drogi prowadzą do Londynu”). Anglia pozostała ważnym czynnikiem strategicznym w Europie, szczególnie w obliczu przegranej Francji w VI 1940).

Od IX 1940 prowadzili Anglicy wojnę w Afryce, początkowo walcząc z Włochami, którzy rozpoczęli ten konflikt i zmuszając ich do odwrotu, a następnie , od II 1941 także z Niemcami, którymi dowodził Erwin Rommel. Ten zdolny dowódca, zw. „lisem pustyni”, odzyskał inicjatywę i chociaż Anglicy bronili się skutecznie (walczące strony przeganiały się kilkakrotnie od Tunezji do Egiptu), to latem 1942 wydawało się, że zostaną wyparci z Afryki.

Jednak jesienią 1942 odnieśli sukces w bitwie pod El Alamein i potrafili go konsekwentnie wykorzystać, goniąc Niemców do Tunisu i biorąc tam (wspomagani przez Amerykanów i Wolnych Francuzów) 12 (13?)2 V 1943 do niewoli ok. 250 tys. żołnierzy Osi.

Atak Niemiec na ZSRR (22 VI 1941) Anglicy przyjęli z wielka ulgą, gdyż oznaczało to osłabienie impetu ataków niemieckich na W. Brytanię. Churchill zaoferował wię ZSRR wszelką pomoc (bez stawiania nowemu sojusznikowi żadnych warunków), a 12 VII 1941 obydwa państwa zawarły układ przewidujący współpracę w prowadzeniu wojny z Niemcami.

14 VIII 1941 Anglia i USA podpisały Kartę Atlantycką, która dotyczyła sposobu prowadzenia wojny z Niemcami i ich sojusznikami oraz zasad powojennego urządzenia świata. Anglia była też jednym z państw, które 1 II 1942 podpisały Deklarację (Kartę) Narodów Zjednocz. - stanowiącą podstawę koalicji antyfaszystowskiej.

W. Brytania miała też duży udział w obronie Grecji na przełomie 1940/41. Jednak w obliczu przewagi niemiecko-włoskiej, Grecja kapitulowała 23 IV 1941.

W 1943 dokonał się przełom w bitwie o Atlantyk - teraz Anglicy, wspomagani przez Amerykanów, zaczęli odnosić zwycięstwa. Anglia miała znaczny udział w walkach na froncie włoskim - Churchill myślał nawet o tym by tam formować II-gi front, co mogło by odciąć Rosjan od Europy Środkowej i Zachodniej.

Mimo, że Anglicy ponieśli w kampanii włoskiej ogromne straty, to jednak udało się im doprowadzić do zerwania przez Włochy sojuszu z Niemcami. Przedstawiciele W. Brytanii byli obecni przy podpisywaniu przez Niemcy aktu bezwarunkowej kapitulacji w Reims (7 V) i w Karlhorst koło Berlina (9 V 1945).

Premier Anglii W. Churchill uczestniczył w trzech konferencjach Wielkiej Trójki (Teheran 28 XI-1 XII 1941, Jałta 4-11 II 1945, Poczdam 17 VII-2 VIII 1945. W Poczdamie był obecny do 25 VII, od 28 VII został zastąpiony przez Clementa Attlee) i miał duży wpływ na podejmowane tam decyzje dotyczące sposobu prowadzenia działań wojennych i organizacji powojennego świata.

Podobne prace

Do góry