Ocena brak

Wiek szkolny - Początki refleksji i utrata dziecięcej spontaniczności

Autor /Max123 Dodano /02.07.2011

Dziecięca spontaniczność typowa dla okresu przedszkolnego oznaczała, iż wszystkie dziecięce przeżycia znajdowały wyraz w zewnętrznych zachowaniach. W wieku szkolnym dziecko zaczyna obejmować refleksją swoje przeżycia, analizuje je i dopiero w wyniku tej analizy podejmuje określone zachowanie. Zamiast impulsywnych zachowań potrafi najpierw pomyśleć zanim zacznie działać. To osiągnięcie rozwojowe pozwala np. uczniowi skupić się na lekcji matematyki mimo, iż wczoraj dostał długo wymarzoną kolejkę; poczekać do przerwy, by porozmawiać z przyjaciółką o widzianym filmie.

Czyni możliwym pewne zdystansowanie się do własnych przeżyć, by nie zakłócały one pracy nad zadaniem, z którym nie są związane. Dziecko zaczyna sobie uświadamiać własne przeżycia, co skutkuje możliwością znalezienia dla nich zindywidualizowanego środka wyrazu. Stąd każdy z uczniów w inny sposób będzie przeżywał swój sukces i porażkę. Możliwym staje się nawet powiedzenie, że nic się nie stało, mimo iż przed chwilą uczeń doświadczył dużej przykrości, o której jednak z jakiś przyczyn nie chce mówić.

Wymaga to od rodziców i nauczycieli uważnej obserwacji i wrażliwości na sygnały płynące od dzieci, by zachować się adekwatnie udzielając opieki i wsparcia, gdy jest ono rzeczywiście potrzebne, nawet gdy mało uważnemu obserwatorowi wydaje się że nic się nie dzieje.

Podobne prace

Do góry