Ocena brak

Wiek szkolny - Bogate życie społeczne i uczenie się różnych ról

Autor /Max123 Dodano /02.07.2011

Uczniowie uczą się i bawią wśród innych osób i razem z innymi. Wiek szkolny to faza życia o największym znaczeniu w sensie społecznym (Erikson, 1997). Pójście do szkoły stanowi ważny krok na drodze stopniowego rozluźniania więzów z rodzicami, ku samodzielności w życiu dorosłym. Wyraźne poszerza się promień interakcji społecznych. Uczniowie chcąc się identyfikować z tymi, którzy są kompetentni, przywiązują się do nauczycieli i rodziców innych dzieci. Nieocenioną szansą rozwojową, w każdym wieku, a w okresie szkolnym szczególnie jest kontakt z pozytywnymi wzorcami dorosłych i obecność rzeczywistych autorytetów w najbliższym otoczeniu.

W wieku szkolnym świat rówieśników zaczyna zajmować miejsce nie mniej ważne niż świat dorosłych. Opinia, jaką ma się wśród kolegów jest niezwykle ważna dla kształtującej się samooceny, to rówieśnicy dostarczają kryteriów własnego sukcesu i klęski. Liczne kontakty społeczne w połączeniu z charakterystycznym dla okresu szkolnego sposobem funkcjonowania poznawczego umożliwiają przełamanie dziecięcego egocentryzmu, typowego dla wcześniejszych faz rozwojowych. Umiejętność ujmowania cech rzeczywistości z różnych punktów widzenia pozwala na zaakceptowanie faktu, iż ludzie mogą mieć różne zdania na ten sam temat.

Rodzi to zdolność do dyskusji i współpracy nad wspólnym zadaniem. Jak zauważa Debesse (1996), dorośli zbyt często chcieliby, aby dziecko zawsze pracowało samo, jedynie na własny, indywidualny sukces, co prowadzi nawet czasem do karania za udzielanie pomocy i korzystanie z niej (podpowiadanie, ściąganie – plagi naszej szkoły). Tymczasem forma pracy, która umożliwia zaspokajanie typowych dla tego wieku potrzeb to praca grupowa. Ucząc się w ten sposób dzieci oprócz efektywnego przyswajania wiedzy uczą się współpracy. A każdy ma szansę poczuć się ważnym i docenionym, jeśli jego umiejętności i wysiłek stały się istotnym elementem w uzyskaniu efektu pracy zespołu. Rola opiekunów polega także na umożliwieniu kontaktów z rówieśnikami poza szkołą.

Zorganizowanie domowego życia tak, by dziecko miało szansę uczestniczenia w organizacjach, grupach tj.: harcerstwo, grupy taneczne, ministranci i inne to duży wysiłek, który jednak przynosi też duże „owoce rozwojowe”. Mimo, iż szkoła jest ważnym środowiskiem rozwoju ucznia nie oznacza to pomniejszenia roli rodziny. Chociaż ten etap rozwojowy nazywamy późnym (dojrzałym) dzieciństwem dziecko cały czas potrzebuje bliskości, opieki, zachęty, pocieszenia ze strony najbliższych. Rodzina i szkoła to środowiska, które powinny się uzupełniać i wspierać w dbaniu o wszechstronny rozwój dzieci. Nauczyciel nie może być traktowany jako rywal dla rodzica, a rodzic jako intruz w szkole.

Podobne prace

Do góry