Ocena brak

Wiedza i poznanie

Autor /bananowiec Dodano /24.01.2014

Poznawcza część kontaktu polega na używaniu swojej wiedzy i umiejętności zawodowych. Według reguł zawodowych poznajemy pacjenta, zbieramy informacje

o stanie jego zdrowia i podejmujemy decyzje o sposobie postępowania.

W tym zakresie dla terapeuty najważniejsza jest wiedza zawodowa, umiejętność zebrania informacji i inteligencja. Ta ostatnia łączy wiedzę z doświadczeniem i pozwala opracować decyzje dotyczące postępowania medycznego. Pacjent jest jednym ze źródeł informacji dla terapeuty, ale sam jest także niezależną osobą, podmiotem uprawnionym do decydowania o sobie, a tego może dokonać prawidłowo tylko na podstawie informacji. Pacjent ma nienaruszalne prawo do informacji dotyczącej jego leczenia. Informacji o chorobie udziela przede wszystkim lekarz. Terapeuta ma obowiązek informowania o czynnościach wykonywanych przez siebie. Powinien udzielać także innych informacji w takim zakresie, w jakim pozwala na to jego wiedza, sumienie i kompetencje uzgodnione z lekarzem.

Informacje dla pacjenta można podzielić w sposób następujący:

1.    Informacje, które pacjent chce znać.

2.    Informacje, o które nie pyta, ale:

a)    które powinien znać, bowiem mogą wpływać na jego ważne decyzje,

b)    których może nie znać bez szkody dla siebie.

Informacje, które pacjent chce znać, należy przekazać w takim zakresie, w jakim go interesują, językiem zrozumiałym dla niego, unikając terminów fachowych. Nieznane słowa i pojęcia budzą lęk, powodują nieporozumienia. Wiadomości o za-

grożeniu zdrowia, życia i sprawności mogą wywołać zaburzenie stanu psychicznego. Wolno je podawać tylko w uzgodnieniu z lekarzem i resztą zespołu leczącego. Podając je, należy dobrać odpowiednie słowa, komentarz, formę oraz zważać na kontekst, aby ochronić psychikę chorego. Można także przekazywać informacje nieco później lub podawać częściami. Istnieje specjalna technika przekazywania trudnych informacji.

Informacje, które pacjent powinien znać, to te, które są konieczne do podjęcia ważnych dla niego decyzji, np. dotyczących leczenia, spraw majątkowych, rodzinnych i innych. Należy je przekazywać, nawet jeśli pacjent o nie nie pyta, formułując tak, by pacjent zrozumiał je dokładnie, jego językiem. Należy sprawdzić zrozumienie. Następnego dnia informacje powtarza się i ponownie sprawdza zrozumienie. Dotyczy to szczególnie zgody na proponowane postępowanie rehabilitacyjne lub lecznicze.

Na podjęcie decyzji dotyczącej zgody na zaproponowany sposób leczenia należy pacjentowi dać czas do namysłu, przyjmując postawę towarzyszenia, a nie narzucania decyzji. Taka postawa jest szczególnie cenną umiejętnością. Towarzyszenie przy podejmowaniu decyzji to: dostarczanie informacji, taktowne powracanie do tematu, słowne i pozasłowne wykazywanie zrozumienia dla emocjonalnych przeżyć pacjenta, a także wyrażenie opinii i rad.

Nie trzeba przekazywać informacji, o które pacjent nie pyta, a nie są one dla niego niezbędne. Wielu pacjentów chce jak najmniej wiedzieć o swojej chorobie i należy to uszanować. Mogą do nich dochodzić sprzeczne wiadomości. Trzeba je wyjaśniać, nie ukrywając wątpliwości. Dopływ prawdziwych informacji jest podstawą zaufania do terapeuty, do instytucji leczniczej oraz podstawą skuteczności oddziaływania psychologicznego.

Ważnym informacjom towarzyszą emocje. Umiejętność rozpoznawania i rozumienia emocji daje podstawy do skutecznego informowania i pomagania pacjentowi.

 

Podobne prace

Do góry